Σεπτεμβριανά 1955: μία τουρκική θηριωδία που θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε 

Σπύρου Βάιλα

Οι τάφοι των μεγάλων δωρητών και ευεργετών μετά την βάρβαρη επίθεση των Τούρκων ιερόσυλων.

Ο πατριάρχης Αθηναγόρας θρηνεί στα συντρίμια της κατεστραμμένης εκκλησίας των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Υψομάθειο.

Η πρόσοψη ενός πυρπολημένου σπιτιού Ελλήνων. Οι Τούρκοι έκαψαν και κατέστρεψαν περισσότερα από 2.600 Ελληνικά σπίτια, στην προσπάθειά τους να εξαφανίσουν τον Ελληνισμό της Πόλης.

Η είσοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου φυλάγεται από Τούρκους στρατιώτες. Ο πατριάρχης Αθηναγόρας και οι άλλοι κληρικοί κρατήθηκαν υπό περιορισμό εντός του κτιρίου σαν όμηροι.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία που ιδρύθηκε στα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας γνωρίζοντας την ανωτερότητα του ελληνικού στοιχείου στην οικονομία, στον πολιτισμό, στην παιδεία, αλλά και την πληθυσμιακή υπεροχή, από την αρχή εφάρμοσε σχέδια αφελληνισμού. Οι διωγμοί, οι μαζικοί εξισλαμισμοί, το παιδομάζωμα, οι σφαγές ήταν τα μέτρα που υιοθέτησαν για την συρρίκνωση του ελληνισμού, ώστε να εδραιωθούν αφού γνώριζαν ότι τα εδάφη που κατέκτησαν δεν τους ανήκαν ποτέ στο παρελθόν. Η Τουρκία σαν διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συνέχισε και συνεχίζει μέχρι σήμερα την ίδια τακτική.

Τα γεγονότα στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955 στην Κωνσταντινούπολη και στην Σμύρνη αποτελούν ένα ακόμη μέρος του συνεχούς διωγμού των Ελλήνων. Αφορμή για τo «πογκρόμ» του Σεπτέμβρη του 1955 στάθηκε ο επαναστατικός αγώνας των Κυπρίων τον Απρίλιο του ιδίου έτους εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας αφού η τελευταία δεν αναγνώριζε το δικαίωμα του κυπριακού ελληνισμού για αυτοδιάθεση. Η Ελλάδα προσφεύγει στον ΟΗΕ για το Κυπριακό ενώ η Βρετανία συγκαλεί στο Λονδίνο Τριμερή Διάσκεψη εμπλέκοντας έντεχνα στο Κυπριακό και την Τουρκία η οποία είχε παραιτηθεί υπέρ της Αγγλίας από κάθε δικαίωμα της στην Κύπρο από το 1878 όταν είχε πουλήσει το νησί στους Βρετανούς.

Έτσι η Βρετανία κατορθώνει να καταστήσει το Κυπριακό ελληνοτουρκικό πρόβλημα, ενώ η ίδια αναλαμβάνει ρόλο μεσολαβητή ακυρώνοντας τον κυπριακό αγώνα για Ένωση με την Ελλάδα. Παράλληλα υποδεικνύει τις επόμενες πολιτικές κινήσεις καθώς και τις παράλογες απαιτήσεις της Τουρκίας και σε συνεργασία καλλιεργούν το κατάλληλο εχθρικό κλίμα κατά των Ελλήνων. Ο τουρκικός τύπος με ψευδή δημοσιεύματα εξάπτει τον τουρκικό φανατισμό, το σύμπλεγμα κατωτερότητας που πάντα αισθάνονταν οι Τούρκοι έναντι των Ελλήνων μετατρέπεται σε ανθελληνική υστερία.

Αιτία για να ξεκινήσουν οι αθλιότητες του τουρκικού όχλου σε βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης ήταν η είδηση ότι ανατινάχθηκε το σπίτι του Κεμάλ στην Θεσσαλονίκη από Έλληνες. Στην πραγματικότητα η «βόμβα» είχε τοποθετηθεί από τον Τούρκο φοιτητή στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης Οκτάι Εγκίν, ο οποίος ήταν γιος μουσουλμάνου βουλευτή στην Ελληνική Βουλή, σε συνεργασία με το προσωπικό του τουρκικού προξενείου της Θεσσαλονίκης. Τον εκρηκτικό μηχανισμό τον είχε προμηθευτεί από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίας και εξερράγη στην αυλή του κτηρίου χωρίς να προκαλέσει ζημιές. Πριν ακόμα μεταδοθεί η είδηση από τον τουρκικό τύπο συγκεντρώθηκαν μπροστά στο μνημείο του Κεμάλ στο Ταξίμ της Πόλης πλήθος φανατισμένων και οργανωμένων τούρκων, ενώ φορτηγά αυτοκίνητα μετέφεραν συνέχεια ομάδες κρούσης από άξεστους Τούρκους επαρχιώτες.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το BBC του Λονδίνου μετέδωσε την είδηση της έκρηξης μισή ώρα προτού γίνει αυτή! Το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου ένα μαινόμενο πλήθος από 50.000 Τούρκους εξοπλισμένοι με τσεκούρια, ρόπαλα, αξίνες, σιδερένιους λοστούς, σφυριά και μπιτόνια βενζίνης στράφηκε κατά των Ελλήνων της Πόλης και των περιουσιών τους. Οι επιδρομείς φονιάδες υπό την καθοδήγηση της παρακρατικής οργάνωσης «η Κύπρος είναι τουρκική» και με συνθήματα «θάνατος στους γκιαούρηδες», «σφάξτε τους Έλληνες προδότες» και άλλα πολλά επιδόθηκαν σε κάθε είδους βαρβαρότητα. Βιασμοί γυναικών, μικρών κοριτσιών, αλλά και αγοριών, πυρπολήσεις εκκλησιών, οικιών, καταστημάτων, καταστροφή τάφων και κοιμητηρίων, λεηλασίες και κάθε είδους καταστροφή σε ελληνικά ιδρύματα είναι μόνο μερικές από τις βιαιοπραγίες που κράτησαν μέχρι τις πρωινές ώρες της 7ης Σεπτεμβρίου υπό τα βλέμματα της αστυνομίας και του στρατού.

Ο δημοσιογράφος Γ. Καράγιωργας υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της αγριότητας των τούρκων, σε ομιλία του για τα 40 χρόνια από τα Σεπτεμβριανά περιέγραψε κάποια περιστατικά, μεταφέρω εδώ μόνο δύο.

• Στο Γενή Σεχίρ, ώρα 7 το απόγευμα μέσα στη μέση του δρόμου, ο όχλος περικύκλωσε ένα κοριτσάκι 6 ετών, το παρέδωσε σ΄ έναν ημιπαράφρονα χαμάλη γνωστό ως «γορίλα» και εκείνος παρουσία δύο χιλιάδων ατόμων το εβίασε επανειλημμένως, ενώ το πλήθος ούρλιαζε, «αυτά παθαίνουν οι Έλληνες. Σκότωσέ την, σκότωσέ την την σκύλα την Ελληνίδα».
• Μόλις δόθηκε το σύνθημα της επιθέσεως, κύματα όχλου μπήκαν στην εκκλησία, για να την καταστρέψουν. Μέσα όμως βρισκόταν εκείνη την στιγμή ο αρχιδιάκονος, ο οποίος επιχείρησε να τους εμποδίσει. Οι Τούρκοι άρχισαν να τον ξυλοκοπούν και να προσπαθούν να του βγάλουν τα ράσα. Ο αρχιδιάκονος αντέστη, αλλά υπέκυψε. Από τις φωνές, τα ουρλιαχτά και την φασαρία ανησύχησε η μητέρα του ιερωμένου κι έντρομη έτρεξε στην εκκλησία. Το πλήθος την εκύκλωσε και άρχισε να την κτυπά, ενώ πιο πέρα ο γιος της δεμένος πισθάγκωνα σε μια καρέκλα μετεφέρετο από το πλήθος στην έξοδο. Εκεί αφού τον άφησαν, ανέθεσαν σε έναν αλήτη να τον ξυρίσει χωρίς σαπουνάδα. Όταν τον εξύρισαν, τον μετέφεραν στο καμπαναριό από κάτω και του 'καναν περιτομή. Ύστερα τον άφησαν εξαντλημένο και αιμορραγούντα.

Ο απολογισμός των βάρβαρων επεισοδίων ήταν, ο θάνατος 20 Ελλήνων και ο τραυματισμός άλλων 300 περίπου, ο βιασμός 200 Ελληνίδων -βιάστηκε επίσης ακόμη και έγκυος Ελληνίδα 6 μηνών, μπροστά στα μάτια του άντρα της-και αδιευκρίνιστος αριθμός ανδρών και αγοριών. Η καταστροφή 4348 εμπορικών καταστημάτων, 27 φαρμακείων, 26 σχολείων, 110 ξενοδοχείων, 73 εκκλησιών, 21 εργοστασίων, 3 εφημερίδων και περίπου 2600 οικιών. Όλα τα παραπάνω ήταν ελληνικές ιδιοκτησίες τις οποίες κατέστρεψε ο πολιτισμός του «εξπρές του μεσονυχτίου». Μετά τα επεισόδια η συρρίκνωση του Ελληνισμού στην Τουρκία είναι ραγδαία: από τις 100.000 περίπου Ελλήνων πριν τα επεισόδια δεν θα απομείνουν παρά μόνο λίγες χιλιάδες που δεν θα θυμίζουν σε τίποτα την ευημερούσα ελληνική μειονότητα.

Η βαρβαρότητα της Άγκυρας δεν ήταν η μόνη υπεύθυνη για τα απάνθρωπα αυτά γεγονότα. Η κυβέρνηση του Μεντερές είχε σχεδιάσει τα επεισόδια σε κεντρικό επίπεδο και ασφαλώς με αγγλική προτροπή. Στα βρετανικά αρχεία υπάρχουν έγγραφα τα οποία τονίζουν ότι θα ήταν ωφέλιμο για την Αγγλία ένας ξεσηκωμός στην Πόλη εναντίον των Ελλήνων. Είναι επίσης σημαντικό ότι Άγγλος διπλωμάτης σε τηλεγράφημα που έστειλε στο Λονδίνο από την Αθήνα αναφέρει «αρκεί ένα κτύπημα στο σπίτι όπου γεννήθηκε ο Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη για να προκληθεί μείζονα κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών, οι οποίες είναι άριστες αυτή την περίοδο».

Ο πρωθυπουργός Α.Μεντερές προσπάθησε να επιρρίψει τις ευθύνες στους κομμουνιστές αιφνιδιασμένος και αυτός από το μέγεθος της καταστροφής, αλλά και υπό το βάρος του διεθνούς τύπου που πρόβαλε τις τουρκικές θηριωδίες. Την πολιτική της συστηματικής εξόντωσης των μειονοτήτων στην Τουρκία φανερώνει και η κυνική δήλωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ισμέτ Ινονού μετά τα γεγονότα, «είναι καλό που δεν αναμείχθηκε το κόμμα μας στα γεγονότα, όμως οι εκδηλώσεις αυτές ήταν πολύ καλά οργανωμένη εθνική ενέργεια και ωφέλιμη για να καθαρίσει η χώρα μας από το ελληνικό στοιχείο, που είναι ένας βραχνάς».

Η ελληνική κυβέρνηση ακολούθησε έναντι της Τουρκίας την πάγια πολιτική που εφαρμόζουν ως σήμερα όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, περιορίστηκε σε διαβήματα προς την Άγκυρα!

Οι ΗΠΑ θα επιρρίψουν τις ευθύνες για τα γεγονότα της Πόλης στους Τούρκους, αλλά και στους Έλληνες! Επίσης δεν καταδίκασαν τα επεισόδια ούτε εξέφρασαν και την συμπάθεια τους στα θύματα, ενώ αξίωσαν να σταματήσουν οι ελληνοτουρκικές διενέξεις προς χάριν της Βορειοατλαντικής συμμαχίας. Από τότε οι ευαισθησίες των Αμερικανών ως προς τις μειονότητες ήταν επιλεκτικές. Η «αποκατάσταση» της εθνικής μας αξιοπρέπειας έγινε με την έπαρση της ελληνικής σημαίας και την ανάκρουση του εθνικού μας ύμνου στο στρατηγείο του ΝΑΤΟ στην Σμύρνη όπου και εκεί είχαν γίνει ανάλογα επεισόδια σε βάρος των Ελλήνων.

Ο Μεντερές πέντε χρόνια μετά θα ανατραπεί από στρατιωτικό πραξικόπημα, θα δικαστεί μαζί με τον υπουργό εξωτερικών Φ.Ζουρλού, θα κριθούν ένοχοι μεταξύ άλλων και για τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955 και θα καταδικαστούν εις θάνατον δια απαγχονισμού.

Δυστυχώς για την πατρίδα μας, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μέχρι σήμερα αρνούνται να δουν την πραγματικότητα σε ότι αφορά την Τουρκία και να αναπροσαρμόσουν την πολιτική τους έναντι αυτής. Αρνούνται ακόμα και να διατηρήσουμε την εθνική μας μνήμη ζωντανή παραποιώντας την ιστορία. Το Τουρκικό κράτος στηρίζεται σε συνεχείς γενοκτονίες και αποτελεί σταθερά απειλητική δύναμη για τον Ελληνισμό.

Σήμερα η Τουρκία προετοιμάζει αργά αλλά σταθερά το έδαφος για ανάλογα γεγονότα στην Θράκη μας. Σήμερα δεν είναι η Βρετανία αυτή που κινεί και σχεδιάζει την τουρκική απειλή στην Θράκη, αλλά οι ΗΠΑ και το αμερικανικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη σε συνεργασία με το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή και με Τούρκους πράκτορες. Αν δεν θέλουμε η Θράκη να αποτελέσει συνέχεια της Κωνσταντινούπολης και της Κύπρου τότε οφείλουμε από σήμερα κιόλας να ενεργήσουμε δυναμικά και αποτρεπτικά.

6/10/08

e-grammes

17 Φεβρουαρίου 1914: ημέρα ανακήρυξης της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου

Ανακοίνωση της Νεολαίας Βορειοηπειρωτών

Η ανακήρυξη της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου (Αργυρόκαστρο 17 Φεβρουαρίου 1914).

Όταν ένας του Έθνους δε θέλει να χαθή το Έθνος, πως μπορεί το Έθνος να χαθή; Αφού εγώ δεν το θέλω, πως μπορεί να χαθή η Πατρίδα μου; (Ίων Δραγούμης “Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα”)

Τα ιδανικά δεν είναι ποτέ καινούρια, δεν ανακαλύπτονται ξαφνικά. Τα ιδανικά είναι διαχρονικά και πανανθρώπινα. Κάθε εποχή τα ανακαλύπτει εκ νέου και τους δίνει το δικό της ξεχωριστό περιεχόμενο. Στις 17 Φεβρουαρίου 1914, οι Βορειοηπειρώτες έλαβαν την ιστορική απόφαση να αποτινάξουν από πάνω τους τον ζυγό, να αγωνιστούν και να πεθάνουν, αν χρειαστεί για το ύψιστο ιδανικό της ελευθερίας.

Στις 9 Φεβρουαρίου ο Συνταγματάρχης Σπυρομήλιος υψώνει πρώτος στη Χειμάρρα τη σημαία του Αυτονομιακού Αγώνα.

Στις 13 Φεβρουαρίου η Πανηπειρωτική Συντακτική Συνέλευση αποφασίζει την έναρξη του αυτονομιακού αγώνα και την επομένη, συγκροτείται στο Αργυρόκαστρο η Κυβέρνηση της Αυτονόμου Ηπείρου με Πρόεδρο τον Γεώργιο Χρ. Ζωγράφο και μέλη της τον Δρυϊνουπόλεως Βασίλειο, τον Κορυτσάς Γερμανό, τον Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδωνα, τον Αλέξανδρο Καραπάνο, τον Ιωάννη Παρμενίδη και τον Δημήτριο Δούλη.

Στις 17 Φεβρουαρίου, στις 4 το απόγευμα, πάνω από 2000 Ιερολοχίτες, έχοντας επί κεφαλής τον Πρόεδρο Γεώργιο Ζωγράφο και τα μέλη της Κυβερνήσεως, κήρυξαν επίσημα την αυτονομία ολόκληρης της Βορείου Ηπείρου.

Την επομένη, στις 18 Φεβρουαρίου, η Κυβέρνηση της αυτόνομης Ηπείρου κυκλοφορεί μια προκήρυξη, με την οποία προσκαλεί όλους τους Ηπειρώτες να δώσουν το παρόν στον μεγάλο αγώνα. Λίγες μέρες αργότερα, στις 27 Φεβρουαρίου, βγαίνει το διάταγμα της επιστρατεύσεως που καλεί στα όπλα όλους τους μάχιμους, από 18 μέχρι και 40 χρόνων. Ημέρα επιστράτευσης ορίστηκε η 1η Μαρτίου. Φτάνει η μέρα της επιστράτευσης και το Αργυρόκαστρο, όπως κι άλλες πόλεις, γεμίζουν από Ιερολοχίτες, που ολοπρόθυμα είναι αποφασισμένοι να δώσουν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας τους. Μήνες τώρα ζούσαν μ’ αυτό το όνειρο. Και, να, που ’φτασε η ώρα να ριχτούν στη μάχη.

Οι Βορειοηπειρώτες αγωνίστηκαν μόνοι τους απέναντι σε όλους: αγωνίστηκαν εναντίον των Αλβανών, εναντίον των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων της Ιταλίας και της Αυστρο-Ουγγαρίας, εναντίον της εχθρότητας της ίδιας της Ελληνικής Κυβέρνησης. Αγωνίστηκαν και νίκησαν. Νίκησαν στο πεδίο των μαχών, νίκησαν αγωνιζόμενοι ανδρεία, αγωνιζόμενοι με πίστη στο δίκαιο του αγώνα τους, αγωνιζόμενοι για αυτό που τους έλειπε, για μια Πατρίδα.

Στις 24 Απριλίου με παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων υπογράφεται ανακωχή μεταξύ των εμπόλεμων μερών.

Στις 17 Μαΐου υπογράφεται το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας από τις Μεγάλες Δυνάμεις, την Αλβανία και τους εκπροσώπους της κυβέρνησης της Αυτονόμου Ηπείρου. Με βάση το Πρωτόκολλο:

• η Βόρειος Ήπειρος αναγνωρίζεται ως Αυτόνομη Πολιτεία στα πλαίσια του αλβανικού κράτους.
• αποστέλλει βουλευτές στο αλβανικό κοινοβούλιο.
• η ελληνική καθίσταται επίσημη γλώσσα της Βορείου Ηπείρου (στη διοίκηση και τα σχολεία), ενώ η αλβανική θα διδάσκεται προαιρετικά.
• η Βόρειος Ήπειρος θα διατηρεί δική της χωροφυλακή και δικά της δικαστήρια.

Δυστυχώς, οι συγκυρίες και τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, καθώς και η αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να κατοχυρώσει τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών οδήγησαν στην οριστική προσάρτηση της Βορείου Ηπείρου στο κατασκευασμένο από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, βαλκανικό προτεκτοράτο τους, την Αλβανία, αφήνοντας τους αγώνες των Βορειοηπειρωτών ιστορικά αδικαίωτους. Οι αγώνες όμως, όπως και οι άνθρωποι, δεν πεθαίνουν παρά μόνο όταν λησμονηθούν. Έτσι και ο αγώνας των προγόνων μας για ελευθερία δεν έχει σβήσει και ούτε πρόκειται να σβήσει αφού εμείς θυμόμαστε, τιμούμε και συνεχίζουμε τον αγώνα τους για ελευθερία:

Μ’ από κάτω απ’ τη σκιά της
όποιος έμαθε να ζει
ξέρει πως και να πεθάνει
πριν την αποχωρισθεί.

Ο αγώνας μας θα συνεχιστεί, θα κλιμακωθεί και θα δικαιωθεί. Διεκδικούμε:

• Τον σεβασμό στο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και την κατάργηση των μειονοτικών ζωνών στη Βόρειο Ήπειρο.
• Την απόδοση των περιουσιών των Ελλήνων και των ελληνικών κοινοτήτων στους νόμιμους δικαιούχους.
• Την αναγνώριση της Ελληνικής Γλώσσας ως επίσημης γλώσσας της Διοίκησης στις περιοχές με πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού.
• Την άδεια να χρησιμοποιούνται τα ελληνικά σύμβολα (σημαία, ύμνος) από τους Έλληνες κατοίκους.
• Την ίδρυση σχολείων σε όλη την αλβανική επικράτεια, όπου υπάρχουν Έλληνες, και την επέκταση της ελληνικής παιδείας μέχρι την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
• Την αφαίρεση από τα σχολικά εγχειρίδια και από κάθε επίσημο έγγραφο αναφορών που παραχαράσσουν την Ελληνική Ιστορία και προσβάλλουν την Εθνική Συνείδηση και Μνήμη των Ελλήνων.
• Την άμεση απογραφή του πληθυσμού με αναφορά στην εθνικότητα.
• Την διαμόρφωση της Διοικητικής Διαίρεσης της χώρας κατά τρόπο που να μην αλλοιώνεται η εθνοτική σύνθεση των περιοχών.

6/10/08

e-grammes

34 χρόνια ντροπής: Πρέπει να την ξεπλύνουμε!

Κώστα Καρδαρά

Έλληνες αιχμάλωτοι πολέμου μεταφέρονται στην Τουρκία μετά την εισβολή στην Κύπρο. Αρκετοί από αυτούς δεν επέστρεψαν ΠΟΤΕ.

Πριν 34 χρόνια, ο Ελληνισμός υπέστη μία από τις μεγαλύτερες ήττες της ιστορίας του. Προαιώνια ελληνική, αλλά συνεχώς υπό ξένη επιβουλή ή κατοχή, η Κύπρος δέχτηκε μία βάρβαρη εισβολή από δυσανάλογα ισχυρότερες τουρκικές δυνάμεις. Οι λιγοστοί Κύπριοι εθνοφρουροί και οι Ελλαδίτες στρατιώτες με ηρωισμό, αυτοθυσία και αυταπάρνηση, υπεραμύνθηκαν των πατρώων εδαφών. Αφημένοι επίτηδες και υπολογισμένα αβοήθητοι από το Εθνικό Κέντρο, χωρίς αεροπορία και τεθωρακισμένα, τίμησαν την ελληνική πολεμική αρετή και ανέδειξαν κάθε σπιθαμή της ιερής κυπριακής γης σε νέες Θερμοπύλες, ποτίζοντάς την με το άγιο αίμα τους και αναγκάζοντας τους Τούρκους να πληρώσουν πολύ ακριβά κάθε μέτρο που κατέκτησαν.

Όλοι πλέον παραδέχονται ότι νικητές στον πόλεμο του 1974 δεν ήσαν οι Τούρκοι, αλλά η προδοσία της ελλαδικής και κυπριακής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, είναι δε διαπιστωμένο πέρα από κάθε αμφιβολία ότι εάν οι μαχητές της Κύπρου είχαν μία στοιχειώδη στήριξη από το Εθνικό Κέντρο, θα πετούσαν τους εισβολείς στη θάλασσα.

Είναι αναμφίβολο ότι πίσω από την κυπριακή τραγωδία υπάρχει ένας ολόκληρος οχετών πράξεων εθνικής μειοδοσίας και προδοσίας ένα ολόκληρο ποτάμι ντροπής που περιλαμβάνει ένα μεγάλο τμήμα του ελλαδικού και κυπριακού κατεστημένου. Η απόσυρση της Μεραρχίας από την Κύπρο από τον Παπαδόπουλο, η πρόσκληση (ουσιαστικά) της Τουρκίας για εισβολή από τον Μακάριο κατά την ομιλία του στον ΟΗΕ, το «η Κύπρος είναι μακράν» του Καραμανλή τον Αύγουστο του 1974, η προδοτική αδράνεια και ο εσκεμμένος αποπροσανατολισμός των αρχηγών των ελλαδικών ενόπλων δυνάμεων Μπονάνου, Αραπάκη, Γαλατσάνου και Παπανικολάου είναι κάποιες από τις κορυφές του παγόβουνου.

Επί 34 χρόνια τώρα ένα πλέγμα ενοχής και συγκαλύψεως διατρέχει όλο το πολιτικό κατεστημένο αλλά και τον ίδιο τον ελληνικό λαό. Κανείς δεν θέλει να μιλάει για την κυπριακή καταστροφή. Είναι πολύ βολικό φαίνεται να αγνοούμε και εμείς μέσα στον επιβληθέντα έξωθεν φιλοτουρκισμό μας τους 1619 αγνοούμενους στρατιώτες και πολίτες που γι' αυτούς καμία λέξη συγνώμης, καμία πράξη μεταμέλειας ή βοήθειας στην ανεύρεσή τους (ενώ είναι σχεδόν βέβαιο ότι πολλοί απ’ αυτούς ζούν ακόμη ή πέθαναν σαν αιχμάλωτοι των Τούρκων) δεν υπήρξε από μέρους της Τουρκίας. Είναι πολύ βολικό φαίνεται να αγνοούμε χαμένοι μέσα στην χαύνωση του καταναλωτισμού μας ή στην αγωνία του βιοπορισμού μας, το ότι ελέω της αδράνειας της ηγεσίας της χώρας μας, κατελήφθη και κατέχεται ελληνικό έδαφος, σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν Έλληνες σε διατεταγμένη από την πολιτεία αποστολή έχοντας αφεθεί αβοήθητοι –εσκεμμένα- στη μοίρα τους και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να αφήνονται.

Αυτή η γνώση της ενοχής, σκεπάζει βαριά όλο το φάσμα της μεταπολιτευτικής κοινωνίας. Είναι σαν ένα μόνιμο βάρος που θα βαραίνει πάνω μας σαν βραχνάς για όσο καιρό δεν κάνουμε κάτι σαν κοινωνία να το αποτινάξουμε. Και ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να το αποτινάξουμε. Να δούμε κατάματα την αλήθεια:

• Να ανοιχτεί ο φάκελος της Κύπρου και να αποδοθούν οι ποινικές και ηθικές ευθύνες στον καθένα από τους ενόχους, όποια και αν είναι ή ήταν η θέση και το αξίωμά τους όσο μακριά χρονικά και αν βρίσκεται η πράξη τους.
• Να αποδοθούν οι τιμές που τους αξίζουν από την πολιτεία στους ήρωες του 1974. Να τιμηθούν από την πολιτεία και τις τοπικές αρχές, να αναγραφούν τα ονόματά τους στα ηρώα των πόλεων και των χωριών τους, να αναγερθούν ανδριάντες τους, να ονοματοδοτηθούν δρόμοι με τα ονόματά τους να παρηγορηθούν οι οικείοι τους με την έστω και καθυστερημένη απόδοση των οφειλομένων σε αυτούς τιμών, να παραδειγματιστούν οι νεότεροι με την δημοσιοποίηση των ηρωικών τους πράξεων.
• Να διεκδικηθεί με σθένος και επιμονή η απελευθέρωση των επιζώντων από τους αγνοουμένους.
• Να ζητήσουμε με σθένος ως απαράβατο όρο για την πιθανή μελλοντική ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ να υπάρξει διεθνής επιτροπή ελέγχου και ξεκαθαρίσματος της τύχης των αγνοουμένων αλλά και αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από το κατεχόμενο έδαφος της Κύπρου το οποίο σημειωτέον είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό έδαφος υπό ξένη κατοχή, γεγονός που αποτελεί ισχυρότατο διαπραγματευτικό όπλο.

6/10/08

e-grammes

Γιατί ανεχόμαστε τους αρνητές του Ελληνικού Ολοκαυτώματος;

Γιάννη Τσιλιμίγκρα

Έλληνες από τον Πόντο σε τουρκικά τάγματα καταναγκαστικής εργασίας. Ελάχιστοι επέζησαν.

Η προσπάθεια τα τελευταία χρόνια για αμφισβήτηση ή δικαιολόγηση της γενοκτονίας των Ελλήνων στον Πόντο και την Ιωνία ανέδειξε το πρόβλημα της δυνατότητας ορισμένων εγχώριων νεοταξικών ανθελληνικών κύκλων να προσβάλλουν ατιμώρητα την ιστορική μνήμη της φυλής μας στο όνομα μίας δήθεν προοδευτικής επιστημονικής έρευνας.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια επιβάλλεται μία τάση άρνησης της Ιστορίας. Αυτή η τάση «βαφτίζεται» αναθεωρητική. Είναι χαρακτηριστικό ότι η «αναθεωρητική» σχολή στις ΗΠΑ αμφισβητεί τη Γενοκτονία των Αρμενίων και εκφράζεται από Αμερικανούς πανεπιστημιακούς, οι οποίοι χρηματοδοτούνται από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες.

Η δε Τουρκία έχει αποθρασυνθεί. Παλαιότερα η επίσημη προπαγάνδα της προσπαθούσε να υποβαθμίσει τη σημασία των γεγονότων και να δικαιολογήσει την εξόντωση. Χαρακτηριστικά είχε χρησιμοποιήσει την έκφραση: «Τα έθνη που απέμειναν από παλιά στην Αυτοκρατορία μας μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν».

Σήμερα, η επίσημη Τουρκία όχι μόνο δεν αποδέχεται τα γεγονότα, αλλά προσπαθεί να τα αντιστρέψει πλήρως. Χρηματοδοτεί έρευνες που προσπαθούν να κατασκευάσουν Ιστορία και να αποδείξουν ότι οι Τούρκοι υπέστησαν γενοκτονία, είτε από τους Αρμένιους, είτε από τους Ελληνες του Πόντου.

Η Ελλάδα, αντιθέτως, παρουσιάζει την παγκόσμια ιδιοτυπία να αρνείται τη δική της ιστορία και αποκρύπτει ή αμφισβητεί τη γενοκτονία που υπέστη μέρος του πληθυσμού της. Σας φαίνεται παρακινδυνευμένη αυτή η θέση; Σημειώστε τα εξής:

Μετά από πολυετή και αδικαιολόγητη καθυστέρηση, μόλις στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», σπάζοντας μία παράδοση συγκάλυψης των γεγονότων που σχετίζονταν με τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον ξεριζωμό.

Αρκετοί Έλληνες (;) «διανοούμενοι» δικαιολογούν σήμερα τη μεθοδική εξολόθρευση των Ελλήνων σαν σύμπτωμα του εθνικισμού, ενώ προπαγανδίζουν πως υπήρχε αμοιβαιότητα στις αγριότητες. Αλλά &#