RADIOKALYMNOS,COM  RADIOKALYMNOS.GR ΡΑΔΙΟΚΑΛΥΜΝΟΣ.COM  ΡΑΔΙΟΚΑΛΥΜΝΟΣ.GR  

 

 ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

TARPON SPRINGS F.L www.radiokalymnos.com

 

 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

25/9/09

sylogoskalymnion.

87 Χρόνια από την καταστροφή της Σμύρνης

 

Συμπληρώθηκαν 87 χρόνια από την έναρξη της πυρκαγιάς που αφάνισε την κοσμοπολίτικη μητρόπολη του Αιγαίου, τελευταία πράξη της Μικρασιατικής Καταστροφής για τους Έλληνες, του Πολέμου της Σωτηρίας για τους Τούρκους.
Της φωτιάς προηγήθηκαν εκτεταμένες σφαγές Ελλήνων και Αρμενίων, τις οποίες κατηγορηματικά αρνείται η τουρκική ιστοριογραφία (η ελληνική παραλείπει τις μικρότερου μεγέθους σφαγές την ημέρα της απόβασης του ελληνικού στρατού).
Η φωτιά εξακολουθεί να σημαδεύει ανεξίτηλα το αστικό τοπίο της Σμύρνης.

 Καταμεσής στο κέντρο της απλώνεται το αχανές “Πολιτιστικό Πάρκο”, που αντικατέστησε την πυρίκαυστη ζώνη και φιλοξενεί την ετήσια διεθνή έκθεση. Πάνω από δεκαετία η Σμύρνη έμενε άκτιστη και ερειπωμένη ελλείψει χρημάτων. “Η μάνα μου με πήγαινε μικρό στα γκρέμια. Ξεχωρίζαμε τη θέση του σπιτιού της από τις πλάκες του πατώματος”, λέει ο 89χρονος Αρτούρ Σιρέιγ, Λεβαντίνος (φωτ.) που παραμένει στη Σμύρνη. Η μητέρα του ήταν Ελληνίδα και το πατρικό της στη γειτονιά της Αγίας Αικατερίνης έγινε στάχτη. Ο Αρτούρ και οι γηραιοί Λεβαντίνοι και Εβραίοι της Σμύρνης αποτελούν τους τελευταίους που θυμούνται “τα γκρέμια”. Όσοι θυμούνται την ίδια τη φωτιά είναι μετρημένοι στα δάκτυλα.

 

http://1.bp.blogspot.com/_KCuHoU9QBUU/SLkbfN_RcmI/AAAAAAAADgc/8LcGZWSLa1w/s400/380px-Smyrna1922.jpg
 

ΠΟΙΟΙ ΕΒΑΛΑΝ ΤΗ ΦΩΤΙΑ


Ο μέσος Έλληνας, μεγαλωμένος με τις εικόνες της φλεγόμενης πόλης ως εμβληματικές της ήττας και της καταστροφής, θα αιφνιδιασθεί πληροφορούμενος την αντιμετώπιση της πυρκαγιάς από την τουρκική προφορική ιστορία. Θα ακούσει πολλούς Τούρκους να ισχυρίζονται πως τη φωτιά έβαλαν “Έλληνες και Αρμένιοι που φορούσαν στολές του τουρκικού στρατού”. Πρόκειται για προπαγάνδα που επιβιώνει ακόμη μέσω της προφορικής παράδοσης.


Στα σχολικά βιβλία της Τουρκίας σιωπή. “Στο σχολείο δεν μάθαμε τίποτε για τη φωτιά της Σμύρνης. Έγραφαν ότι πετάξαμε τους Έλληνες στη θάλασσα, χωρίς καμμία περαιτέρω διευκρίνηση”, λέει η πολιτική επιστήμων Σεβίν Τουράν. “Για πρώτη φορά έμαθα σχετικά στο πλαίσιο των μαθημάτων ιστορίας του Πανεπιστημίου Μποάζιτσι. Οι φιλελεύθεροι ιστορικοί του ήθελαν να μας διαφωτίσουν”.

 

http://2.bp.blogspot.com/_OPg-Kn4CzDg/SGYiCwaOBJI/AAAAAAAAC-4/h9MCN0yVf9E/s400/%CE%A3%CE%9C%CE%A5%CE%A1%CE%9D%CE%97+1922.jpg                      http://1.bp.blogspot.com/_XLU7KXzmfbc/SK52p6vlUiI/AAAAAAAAAzw/iA2M4Rps_Ek/s320/1922-36.jpg
 

“ΚΑΨΑΝΕ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΦΥΓΑΝΕ”


Στην Τουρκία το θέμα της πυρκαγιάς και της σφαγής Ελλήνων παραδοσιακά αποσιωπείται, ενίοτε χρησιμοποιείται για να αποδοθούν ευθύνες στην “άλλη πλευρά”. Στο μουσείο της πόλης της Σμύρνης αναφέρεται απλώς ότι “οι περιστάσεις μέσα από τις οποίες ξεπήδησε η φωτιά παραμένουν μυστηριώδεις”. “Κάψανε τα σπίτια τους και φύγανε” λένε πολλοί για τους Έλληνες και τους Αρμένιους.


Οι “ιστορικοί του κράτους” διατείνονται ότι οι Έλληνες έκαψαν τις περιουσίες τους, για να μην πέσουν σε τουρκικά χέρια, και ότι ο ελληνικός στρατός υποχωρώντας έκαψε την Πάνορμο, τη Μαγνησία και άλλες μικρασιατικές πόλεις (η ελληνική ευθύνη για αυτές δεν αμφισβητείται). Γιατί οι Τούρκοι να καταστρέψουν το οικονομικό κέντρο της Μικράς Ασίας; Οι Έλληνες και οι περισσότεροι ξένοι αυτόπτες μάρτυρες και ιστορικοί αποδίδουν την πυρκαγιά, που ξεκίνησε από την αρμενική συνοικία Μπασμανέ, και τις σφαγές στον στρατιωτικό διοικητή Σμύρνης Νουρετίν πασά. Ο Φαλίχ Ριφκί Ατάι, συμπολεμιστής του Ατατούρκ, αφού εξηγεί πώς οι Τούρκοι πυρπολούσαν τα χωριά και τις γειτονιές των Αρμενίων μετά την εκτόπισή τους, για να μην επιστρέψουν, υπονοεί ότι στη Σμύρνη συνέβη το ίδιο.



ΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Σημειώνοντας ότι αποτεφρώθηκαν μόνο οι ελληνικές και οι αρμενικές συνοικίες και η Φράγκικη οδός, ενώ οι τουρκικές και εβραϊκές διασώθηκαν, οι φιλελεύθεροι ιστορικοί της Τουρκίας ειρωνεύονται την επίσημη προπαγάνδα. Οι ελληνικοί πληθυσμοί, παρά την ήττα, παρέμεναν στη Μικρασία, τονίζουν. Η φωτιά θέλησε να εκβιάσει τη φυγή τους.
 

 

6/9/10

ellas2.wordpress.com

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 1955:

Φόνοι, ληστείες, εμπρησμοί, βιασμοί, βασανιστήρια

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ…

Με αφορμή την Τριμερή Διάσκεψη του Λονδίνου τον Σεπτέμβριο του 1955 και την επικείμενη δεύτερη προσφυγή της Ελλάδας στο Συμβούλιο του ΟΗΕ οι «αιώνιοι» σύμμαχοι, εγγλέζοι και τούρκοι, οργανώνουν «αυθόρμητες» επιθέσεις του τούρκικου αμόρφωτου όχλου κατά των Ελλήνων της Πόλης.

Όταν στην Κύπρο στήνονταν από τον άγγλο δυνάστη οι κρεμάλες για τον απαγχονισμό του Ενωτικού πόθου των Κυπρίων στην Κωνσταντινούπολη, οργανωμένος όχλος κατέστρεφε κάθε τι Ελληνικό, σκότωνε και βίαζε με σύνθημα «Η Κύπρος είναι Τούρκικη». Απέναντι στο ιστορικά δίκαιο αίτημα των Ελλήνων της Κύπρου για Ένωση, οι εγγλέζοι και οι τούρκοι αντιτάσσουν βία σε αθώους Ελληνικούς πληθυσμούς.

Η σημερινή επέτειος είναι ιδιαίτερα διδακτική. Απευθύνεται ιδιαίτερα στα νέα μπουμπούκια της σημερινής εποχής, τους επαναπροσεγγιστές, τους τουρκόφιλους, τους οπαδούς της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και γενικά όσους έχουν διαγράψει από την μνήμη τους τα δεινά που πέρασε ο Ελληνισμός από τους μόγγολους τούρκους. Απευθύνεται σε όσους έχουν ξεχάσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς και τις αιμάσσουσες πληγές του Ελληνισμού στην Κύπρο, στην Μικρά Ασία και στην Κωνσταντινούπολη.

Σε όσους προωθούν την φιλία και την εμπιστοσύνη μεταξύ των Ελλήνων και των βάρβαρικών ορδών του εξ ανατολών βαρβάρου. Μας ζητούν να έχουμε εμπιστοσύνη σε αιμοσταγείς δολοφόνους που όποτε τους δίνεται η ευκαιρία ρίχνουν το προσωπείο του καλού γείτονα και αποδεικνύουν τις πραγματικές διαθέσεις τους. Θέλουν λεει να μπούνε στην Ενωμένη Ευρώπη. Και οι δικοί μας εθνοπροδότες τους ανοίγουν τις πόρτες. Θέλουν λεει διχοτόμηση στην Κύπρο και οι δικοί μας ανιστόρητοι πολιτικάντηδες τους αποκρίνονται “EVET” προωθώντας εδώ και 31 χρόνια τον επαίσχυντο συμβιβασμό της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας που στηρίζεται στην συνεργασία και την καλή θέληση των τούρκων, δολοφόνων του Ελληνισμού.

Δεινοπάθησαν οι Μικρασιάτες, οι Πόντιοι και Κωνσταντινουπολίτες αδερφοί. Δεινοπαθήσαμε κι εμείς το 1974. Οι φιλίες με τους λύκους δεν έχουν αποτελέσματα. Η ιστορία προειδοποιεί. Και όσοι κάνουν πως δεν ακούν τις διδαχές της, αυτοκαταστρέφονται…

Το παράδειγμα των προσχεδιασμένων γεγονότων κατά των Ελλήνων της Πόλης το 1955 είναι ενδεικτικό της πόσης εμπιστοσύνης μπορεί να τύχει ο τούρκος και ποια είναι τα αληθινά αισθήματά που τρέφουν για τους Έλληνες. Για να μην κυνηγούμε χείμαιρες Ελληνοτουρκικής φιλίας…

Η δράση της ΕΟΚΑ και η εξαιτίας αυτής καταθορύβηση και απόγνωση των Άγγλων, τους οδήγησε στην απόφαση όπως ενθαρρύνουν τους Τούρκους για ενέργειες εναντίον των Ελλήνων της Ελλάδας και, γενικά, εναντίον του ελληνικού Έθνους.

Έτσι, από τις αρχές του καλοκαιριού, οι Τούρκοι άρχισαν λυσσαλέο πόλεμο εναντίον του ελληνικού στρατού και της Χριστιανικής Εκκλησίας. Θορυβώδεις και προκλητικές υπήρξαν επίσης οι εκδηλώσεις στην Τουρκία για τα γεγονότα του 1920-22, που έγιναν στις 30 Αυγούστου ’55. Από την 1η Σεπτεμβρίου, μάλιστα, άρχισε σε ολόκληρη την Τουρκία η εγγραφή εθελοντών, «για να πολεμήσουν εναντίον της Ελλάδας αν παραστεί ανάγκη». Ταυτόχρονα, στη Θράκη άρχισε οργανωμένη προσπάθεια εξέγερσης των εκεί Τούρκων. Με βάση το σατανικό αγγλοτουρκικό σχέδιο, η αφορμή – σύνθημα για το τουρκικό όργιο έπρεπε να αρχίσει από την Ελλάδα, με υπαίτιους μάλιστα τους… Έλληνες.

Τον Σεπτέμβριο του 1955, έγιναν προσχεδιασμένα τρομακτικά γεγονότα στην Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη, με αποκλειστικό σκοπό τον αφανισμό του Ελληνισμού από τη Μικρά Ασία. Συγκεκριμένα, η ενορχηστρωμένη επιδρομή ξεκίνησε «δοκιμαστικά» στις 28 Αυγούστου, όταν, την ώρα της θείας λειτουργίας, ομάδα 20 τούρκων υπό τα βλέμματα της Αστυνομίας, όρμησε και κατέστρεψε τους ιερούς ναούς Παναγίας Νεοχωρίου και Ταξιαρχών Στενής.

Ο εφιάλτης, όμως, δεν είχε καν αρχίσει. Έπρεπε πρώτα να δοθεί μια σπουδαία παράσταση, να σκηνοθετηθεί ένα ικανό ερέθισμα που να «δικαιολογούσε» τους δασκαλεμένους όχλους, να στηθεί μια προβοκάτσια. Γι’ αυτό, διαλέχτηκε η Θεσσαλονίκη, που φέρνει στους Τούρκους συνειρμούς για τον κεμάλ τους, τον αδίστακτο σφαγέα του μικρασιατικού Ελληνισμού.

Το «σκηνικό»

Τρεις μέρες πριν από τον χαλασμό, η γυναίκα του Τούρκου Προξένου στη Θεσσαλονίκη, κάλεσε – στις 3 Σεπτεμβρίου -φωτογράφο, για μερικές φωτογραφίες του εξωτερικού χώρου του Προξενείου και του φερόμενου ως σπιτιού του Κεμάλ, που βρίσκεται στον περίβολο του. Την επομένη, 4/9/55, πήρε μαζί της τις φωτογραφίες και αναχώρησε για την Τουρκία.

Τα μεσάνυχτα της 5ης προς την 6η Σεπτεμβρίου, εξερράγη η περίφημη βόμβα στον κήπο του τουρκικού Προξενείου Θεσσαλονίκης και έξω από το φερόμενο ως σπίτι του Κεμάλ, που δεν έπαθε καμιά ζημιά, εκτός από δύο παράθυρα που έσπασαν. Το Υπουργείο Βορείου Ελλάδας, με ανακοίνωσή του επισήμαινε ότι με την πράξη αυτή, που προερχόταν από Τούρκους, προετοιμαζόταν η μεγάλη επίθεση εναντίον των Ελλήνων της Μικράς Άσίας.

Οι ελληνικές Αρχές κινητοποιήθηκαν τότε έγκαιρα και κατάφεραν να βρουν τον ένοχο. Ειδικότερα, ο Τούρκος κλητήρας του Προξενείου ομολόγησε ότι αυτός τοποθέτησε τη βόμβα, την οποία του έδωσε ένας μουσουλμάνος από την Κομοτηνή, ονόματι Οκτάι Ενγκίν. Ο Ενγκίν συνελήφθη την ίδια μέρα και ομολόγησε την τρομοκρατική προβοκατόρικη πράξη του. Ο Οκτάι ήταν φοιτητής στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Μάλιστα, η Ελληνική Πολιτεία τον είχε βοηθήσει να εισαχθεί χωρίς εξετάσεις πλήττοντας συνταγματικές αρχές και εκείνος, για ανταμοιβή, αποφάσισε να συνεργαστεί με την Τουρκία σε βάρος της χώρας που τον είχε σαν ένα καλό παιδί. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος στη Θράκη στο μουσουλμανικό χωριό Σαλμώνη – και υποψήφιος βουλευτής με το ελληνικό Κόμμα των Φιλελευθέρων (1952).

Το πογκρόμ

Πέντε ώρες μετά την έκρηξη της προβοκατόρικης βόμβας στο τουρκικό Προξενείο Θεσσαλονίκης, η εφημερίδα «Ισταμπούλ Εξπρές», σε έκτακτη έκδοση της, δημοσίευσε την είδηση και είχε και φωτογραφίες, που, «όλως τυχαίως», ήταν αυτές που, επίσης «τυχαίως», είχε πάρει, τρεις μέρες πριν από την έκρηξη, η γυναίκα του Προξένου. Μονταρισμένες οι περισσότερες έδειχναν την οικία του Κεμάλ να καίγεται που όμως από την έκρηξη δεν δημιουργήθηκε πυρκαγιά.

Το γεγονός μάλιστα ότι τότε ο συντομότερος δρόμος για Κωνσταντινούπολη ήταν δέκα ώρες και το ότι οι φωτογραφίες ενεφανίσθησαν μετά από 5 ήδη τυπωμένες σε εφημερίδα δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης των επιδιώξεων των υποκινητών των ανθελληνικών αυτών ενεργειών.

Εξωφρενικό ήταν επίσης το γεγονός, ότι το διεθνές πρακτορείο του BBC του Λονδίνου, ανήγγειλε την έκρηξη… μισή ώρα πριν αυτή γίνει. Πώς. όμως, γνώριζαν οι Άγγλοι τα γεγονότα και με τόση σιγουριά ώστε να το προαναγγείλουν δημόσια, και παγκόσμια, μισή ώρα πριν; Στην Κύπρο είχαν ήδη ετοιμάσει της κρεμάλες, γι΄ αυτό και έπρεπε να περάσουν τη θήλεια και στον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης.

Το σχέδιο είχε φτάσει στην «αυθόρμητη» φάση του πογκρόμ, αφού αμέσως μετά το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, την ίδια μέρα, ομάδες αδίστακτων και αιμοβόρων Τούρκων, με λοστούς στα χέρια, δρώντας υπό την καθοδήγηση της παρακρατικής οργάνωσης «Η Κύπρος είναι τουρκική» - της οποίας επικεφαλής ήταν ο αρχισυντάκτης της «Ισταμπούλ Εξπρές» Χικμέτ Μπιλ, και υπό τη διεύθυνση του Τούρκου Υπουργού Εσωτερικών Ναμίκ Γκεντίν, που συντόνιζε την επιχείρηση από τη Νομαρχία Κωνσταντινούπολης – συγκεντρώνονταν στην πλατεία «ταξίμ», φωνάζοντας «Θάνατος στους Γκιαούρηδες».

Ο όχλος αυτός, μεγάλο ποσοστό του οποίου είχε έρθει από τα βάθη της Ανατολής κινούμενος με στρατιωτική πειθαρχία, έσπειρε τον τρόμο και την καταστροφή στους ανυποψίαστους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα με στοιχεία των ιδίων των τουρκικών αρχών:

1. Δολοφονήθηκαν 16 Έλληνες μεταξύ των οποίων και ο 90χρονος ιερομόναχος της μονής Βαλουκλή, Χρύσανθος Μαντάς, που ο όχλος τον έκαψε ζωντανό μέσα στο κελί του!

2. Καταστράφηκαν 4340 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 21 εργοστάσια, 110 ξενοδοχεία και κέντρα, 2600 σπίτια, καθώς και 26 σχολεία, όλα ελληνικά.

3. Ερειπώθηκαν και βεβηλώθηκαν 73 εκκλησίες, με κειμήλια τεραστίας αξίας, οκτώ αγιάσματα και τρία μοναστήρια.

4. Συλήθηκαν χριστιανικά κοιμητήρια και ξεθάφτηκαν νεκροί. Με ανατριχίλα περιγράφεται η εικόνα του ξεθαμμένου λειψάνου του Χρ. Ηλιάσκου στο κοιμητήριο του Σισλή, που είχε ταφεί μόλις προ 2 ημερών.

5. Βεβηλώθηκαν οι τάφοι Πατριαρχών.

6. Βασανίστηκαν μέχρι θανάτου κληρικοί και διαπομπεύθηκαν άλλοι. Συγκεκριμένα, ο Επίσκοπος Παμφίλου Γεράσιμος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου, ενώ ο Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Γεννάδιος παραφρόνησε και μετά από λίγο πέθανε. Επίσης, πολλοί ιερείς γυμνώθηκαν και διαπομπεύθηκαν στους δρόμους, πιεζόμενοι να φωνάζουν πως «Η Κύπρος είναι τουρκική».

Οι πρωτοφανείς αυτές καταστροφές μπορούν να συγκριθούν μόνο με την μικρασιατική καταστροφή. Πρόκειται σαφέστατα για την κωνσταντινουπολίτικη καταστροφή (τη δεύτερη μετά το 1821), που εξουδετέρωσε εντελώς τον ακμαίο Ελληνισμό της Πόλης, που τότε είχε στα χέρια του όλη την οικονομία και το εμπόριο.

ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ

Στη Σμύρνη, που είχε ζήσει μόλις 30 χρόνια πριν τις φλόγες της νοεφασιστικής Τουρκίας, ήταν εγκατεστημένοι το 1955 Έλληνες αξιωματικοί στο εκεί «συμμαχικό» στρατηγείο του ΝΑΤΟ. Οι αξιωματικοί αυτοί γνώρισαν την πρωτοφανή τουρκική μανία και μαρτύρησαν στα χέρια αιμοσταγών καθαρμάτων.

Εκείνες τις τραγικές μέρες στον Εθνικό κήπο της Σμύρνης λειτουργούσε Διεθνής Έκθεση. Στις 9 λοιπόν το πρωί της 7ης Σεπτεμβρίου, ο τουρκικός όχλος βάδισε προς τα εκεί, έκαψε το ελληνικό περίπτερο μπροστά στα μάτια των ξένων επισκεπτών και ποδοπάτησε την επίσημη ελληνική σημαία του περιπτέρου.

Στη συνέχεια, ο όχλος κατευθύνθηκε στο εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, που είχε κτιστεί πριν από δύο χρόνια για τις ανάγκες των Ελλήνων αξιωματικών και η τουρκική μανία το κατάστρεψε παντελώς.

Τρίτος στόχος στη Σμύρνη, ήταν τα σπίτια των οικογενειών των Ελλήνων αξιωματικών, που λεηλατήθηκαν πλήρως από τους τρομοκράτες της Άγκυρας.

Περιέφεραν εις τους δρόμους Ιερέα γυμνόν

«Ο ιερέας της εκκλησίας του Γενή Μαχαλά αφού γυμνώθηκε, δέθηκε σ΄ ένα φορτηγό και τον γυρνούσαν στους δρόμους, όπου το πλήθος τον έφτυνε. Από όσα είδα και άκουσα, δε μου μένει καμία αμφιβολία ότι η επίθεση του τουρκικού όχλου κατά των ελληνικών περιουσιών έχει προμελετηθεί και προετοιμαστεί με επιμέλεια».
(Νόελ Μπαρμπές, της «Ντέιλι Μέιλ», Λονδίνου)

Στην Ελλάδα επικρατούσε ένα γενικό αίσθημα πένθους, ταπείνωσης και οργής, η δε ελληνοτουρκική συνεργασία μετατρεπόταν σε εχθρότητα, το Βαλκανικό Σύμφωνο, που μόλις υπογράφηκε, νεκρωνόταν, η λύση του Κυπριακού εμπλεκόταν και η λειτουργία της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ δυσκολευόταν.

 Πλέον χαρακτηριστική της αγανάκτησης του ελληνικού λαού, ήταν η ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδας Σπυρίδωνα από το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, ο οποίος κατάγγειλε με δριμύτητα τις βαρβαρότητες των Τούρκων, επισημαίνοντας ότι «οι υπαίτιοί τους έτυχον της ανοχής των Μεγάλων, οίτινες απέδειξαν εαυτού μικρούς όσον αφορά το ήθος και την ψυχήν». Τόνισε επίσης πως, «όταν η Αγία Αυτοκρατορική Ρωσία είχε την προστασίαν των Ορθοδόξων, ποτέ δεν θα ετόλμον οι βάρβαροι τοιαύτα ανοσιοουργήματα».

Να σημειωθεί ότι, η ομιλία του Αρχιεπισκόπου είχε απαγορευθεί από την τότε Κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπάγου, αλλά ο Σπυρίδωνας πήγε ξαφνικά στην αίθουσα εκπομπής του ΕΙΡ όπου, επιτιμώντας αυστηρά τους χειριστές των μηχανημάτων που προσπάθησαν να τον εμποδίσουν, κατόρθωσε να μιλήσει πριν το πληροφορηθεί η Κυβέρνηση. Να σημειωθεί, επίσης, ότι με επέμβαση της Κυβέρνησης, πολλές εφημερίδες της Ελλάδας δεν δημοσίευσαν την ομιλία!…

Η οργή της ελληνικής κοινής γνώμης στράφηκε και εναντίον της Αμερικής, η οποία περιορίστηκε τότε σε έκφραση μιας ανόητης εκδήλωσης «πολιτικής ίσης φιλίας», που δικαιολογημένα έριξε περισσότερο λάδι στη φωτιά. Συγκεκριμένα, ο τότε Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Φόστερ Ντάλλες έστειλε μήνυμα στους Παπάγο και Μεντερές, στο οποίο εξέφραζε την ανησυχία του για την επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, χωρίς να αναφέρεται καν στο τουρκικό όργιο στην Πόλη, ούτε, βέβαια, να το καταδικάζει.

 «Η αποτελεσματικότης της συνεργασίας σας», ανέφερε, ελπίζω να μην κλονισθεί εξαιτίας των διαφωνιών της παρούσης στιγμής. Έχω την πεποίθησιν ότι το πνεύμα της στενής συνεργασίας, το οποίον τόσο συχνά επέδειξαν εις το παρελθόν η Ελλάς και η Τουρκία, ως μέλη του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαλκανικής Συμμαχίας, θα καταστήσει υμάς ικανούς όπως αρθήτε υπεράνω των άμεσων διαφορών, προς το συμφέρον της ενότητος του ελευθέρου κόσμου».

Η οργή, όμως, των Ελλήνων εκδηλώθηκε και κατά του ενός των αντιπροέδρων της ελληνικής Κυβερνήσεως και υπουργού Εξωτερικών Στέφανου Στεφανόπουλου, γιατί εξακολουθούσε να συζητά στο Λονδίνο με τους Τούρκους. Στην αγγλική πρωτεύουσα γινόταν τότε η τριμερής διάσκεψη για το Κυπριακό, μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Βρετανίας, που άρχισε στις 28 Αυγούστου ’55. Από την πλευρά του, πάντως, ο άλλος αντιπρόεδρος Παναγιώτης Κανελλόπουλος, που αντικαθιστούσε τον πολύ άρρωστο Παπάγο, είχε ανακαλέσει τους Έλληνες αξιωματικούς από το στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη, είχε ζητήσει την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου του ΝΑΤΟ και είχε προβεί σε εντονότατες διαμαρτυρίες.

Στο μεταξύ, στη Θεσσαλονίκη δόθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου ’55, το πόρισμα της ανάκρισης για τη δυναμίτιδα στο τουρκικό Προξενείο, το οποίο αποφαινόταν ότι: Με βάση πραγματογνωμοσύνη που έκαμαν ειδικοί αξιωματικοί του στρατού, η εκρηκτική ύλη τοποθετήθηκε στο εσωτερικό του Προξενείου και ο Τούρκος κλητήρας τοποθέτησε το καψούλι της δυναμίτιδας στην αυλή.

Ο κλητήρας συνελήφθη, όπως και Τούρκος φοιτητής, μέλος της τουρκικής οργάνωσης «Η Κύπρος είναι τουρκική». Σύμφωνα με την ανάκριση, ο φοιτητής αυτός μετέφερε, λίγες μέρες πριν από την έκρηξη, από την Τουρκία τρία καψούλια, από τα οποία εξερράγη μόνο το ένα. Και οι δυο Τούρκοι παραδέχτηκαν τα όσα έκαμαν. Με βούλευμα, που εκδόθηκε το Δεκέμβρη του 1955 και θυροκολλήθηκε στο τουρκικό Προξενείο Θεσσαλονίκης, οι Τούρκοι αυτοί κατονομάζονταν ως αυτουργοί της έκρηξης, ενώ οι δυο πρόξενοι της Τουρκίας στη Θεσσαλονίκη ως οι ηθικοί αυτουργοί.

 Όλοι παραπέμπονταν να δικαστούν για παράνομη κατοχή εκρηκτικών υλών και για παράβαση των άρθρων του Ποινικού Κώδικα για διατάραξη των διπλωματικών σχέσεων με ξένη χώρα. Δυστυχώς, η νέα ελληνική Κυβέρνηση, υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, δεν προχώρησε στη δίκη. Έγινε, μάλιστα, έφεση κατά του βουλεύματος, που έγινε δεκτή από το Εφετείο, το οποίο και διέταξε νέες ανακρίσεις.

Στα πλαίσια των ανακρίσεων αυτών, οι δράστες αρνούνταν την ενοχή τους, ο δε τουρκικός Τύπος επέρριπτε ευθύνη στην προηγούμενη Κυβέρνηση Παπάγου για την έκρηξη. Παράλληλα, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Κιοπρουλού δήλωνε με αναίδεια στην τουρκική Εθνοσυνέλευση ότι:

 «Οι κύριοι υπεύθυνοι των γεγονότων της 6ης Σεπτεμβρίου και τα συμβάντα της Θεσσαλονίκης, αποτελούν θέματα εκμεταλλεύσεως εκ μέρους της Ελλάδας προς διατάραξιν των ελληνοτουρκικών σχέσεων»! O Κιοπρουλού, όμως, ήταν εκείνος, που, επίσης στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, είχε δηλώσει στις 12 Σεπτεμβρίου ’55: «Η τοποθέτησις της δυναμίτιδος εις το τουρκικόν Προξενείον Θεσσαλονίκης δεν είναι έργον των Ελλήνων, αλλά των ιδίων ανθρώπων, οι οποίοι εδημιούργησαν και τας ταραχάς της Κωνσταντινουπόλεως».

Μετά την απαλλαγή των δυο Προξένων, οι άλλοι δυο κατηγορούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι, για να δικαστούν αργότερα. Όμως, ο ένας από αυτούς μπόρεσε να δραπετεύσει στην Τουρκία και έτσι η υπόθεση της ψευδοαπόπειρας κατά του τουρκικού Προξενείου έκλεισε, με ηθική ήττα της Ελλάδας, πέρα από τις τεράστιες ζημιές και τα αμέτρητα θύματα μεταξύ των Ελλήνων τα Πόλης.

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ…

Οι δρόμοι της Πόλης είχαν βουλιάξει από τα ελληνικά υπάρχοντα που πέταξαν οι Τούρκοι. Όλοι αυτοί οι τύπου που μπήκαν στα σπίτια μας, ήταν μαζεμένοι στις γωνιές και μοίραζαν τα «λάφυρα». Έβλεπες αυτούς τους ανθρώπους, με τα κουρελιασμένα ρούχα να φορούν κάτι ακριβό: Ένα χρυσό ρολόι, ολοκαίνουργια παπούτσια, ένα ακριβό καπέλο. Ο Μεντερές, ο Πρωθυπουργός, είχε βγει για επιθεώρηση στους δρόμους και έβλεπες το πλήθος των φανατισμένων Τούρκων να του φωνάζει: «Αφέντη, δεν μας έμειναν ρόπαλα»!…(Γιώργος Λεύκαρος).
…………

«Εκείνο το βράδυ, ένας φίλος του πατέρα μου Τούρκος, ήρθε να μας ειδοποιήσει ότι θα συμβεί κάτι πολύ κακό. Ήρθε ταραγμένος και έντρομος από το σπίτι του, που βρισκόταν σε περιοχή τρεις ώρες μακριά από το δικό μας. Οι φόβοι του επαληθεύτηκαν μόλις άρχισε να σουρουπώνει. Ακούστηκαν βουητά και φασαρία από μακριά. Όλοι αναρωτιόμασταν για τους θορύβους και δεν θέλαμε να πιστέψουμε ότι τα λόγια του φίλου μας θα βγαίναν αληθινά. Μετά από λίγα λεπτά, οι βάνδαλοι εισέβαλαν στο σπίτι μας. Άρχισαν να σπάνε, να καίνε και να καταστρέφουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Στο σπίτι μας έμειναν μόνοι οι τέσσερις τοίχοι. Κινδύνεψε, όμως, και η ίδιά μας η ζωή.

Εμένα και τη μητέρα μου αποπειράθηκαν να μας βιάσουν. Μας κυνηγούσαν μέσα στο σπίτι και όταν μας έπιασαν άρχισαν να μας σκίζουν τα ρούχα. Φώναζα, «βοήθεια, μάς σκοτώνουν». Ευτυχώς, ένας γείτονας από το απέναντι σπίτι μάς έσωσε. Ο αδελφός μου, τρομοκρατημένος πήδηξε σε διπλανή οικοδομή από ύψος έξι μέτρων. Την επόμενη μέρα το βρήκαμε λιπόθυμο και τραυματισμένο σοβαρά στο κεφάλι. Ο μικρότερος αδελφός μου έπαθε ψυχολογικά προβλήματα και πέρασε μια δεκαετία για να συνέλθει…»(Δέσποινα Ισαακίδου).
…………

«Βρισκόμασταν μόνοι στο σπίτι μόλις άρχισαν τα φοβερά γεγονότα. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει, όταν ξαφνικά ακούσαμε ασυνήθιστο θόρυβο, ιδιαίτερα δυνατό. Φοβηθήκαμε, αλλά δεν μπορούσαμε να αντιδράσουμε. Ο θόρυβος δυνάμωνε συνεχώς και ο φόβος μας γινόταν εντονότερος. Στην κεντρική είσοδο είχα βάλει μια μεγάλη μπάρα, ενώ είχαμε κλείσει τα παράθυρα. Στο διπλανό σπίτι είχαν ήδη αρχίσει τη λεηλασία. Ακούσαμε φωνές να ζητάνε βοήθεια. Τελικά, μπήκαν από την πόρτα του κήπου.

ην είχαν σπάσει με κασμάδες. Μόλις με είδαν, ρώτησαν με δυνατή φωνή και απειλητικό ύφος: «Τούρκοι είσαστε εσείς;» Όλοι απαντήσαμε: «Είμαστε Ρωμιοί μέχρι τα κεραμίδια». Τον ένα όροφο του σπιτιού τον λεηλάτησαν. Δεν άφησαν τίποτε στο πέρασμά τους. Έσπειραν τον πανικό και την καταστροφή. Έφυγα με τη γυναίκα μου για να γλιτώσουμε. Είχε πάθει σοκ και έκλαιγε ασταμάτητα. Στο δρόμο επικρατούσε πανικός, οι εκκλησίες είχαν λεηλατηθεί, τα σπίτια και τα καταστήματα είχαν γίνει κάρβουνο…»(Σωτήρης Μισαηλίδης).
 

Βιάστηκαν χιλιάδες Ελληνίδες

Κατά τη διάρκεια των Σεπτεμβριανών, στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, βιάστηκαν εκατοντάδες Ελληνίδες. Για ευνόητους λόγους αναφέρθηκαν 200 βιασμοί, αλλά από κύκλους της ελληνικής μειονότητας, υπολογίστηκαν σε δύο χιλιάδες οι Ελληνίδες – ηλικίας από έξι μέχρι 8ο χρονών -που μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο του Βαλουκλή για περίθαλψη. Μερικές από αυτές παραφρόνησαν.

Στο Γενί Σεχίρ, ένα κοριτσάκι εφτά χρονών, βρέθηκε στο διάβα του τουρκικού όχλου, οποίος το περικύκλωσε και το παρέδωσε σε ένα δύσμορφο και σωματώδη αχθοφόρο, με το παρατσούκλι «γορίλας». Το κτήνος αυτό βίασε την ανυπεράσπιστη μικρή Ελληνοπούλα μπροστάσε όλο τον όχλο – τέρας, που φώναζε ρυθμικά, με αρρωστημένη λύσσα «Αυτά παθαίνουν οι Γκιαούρηδες».

Σε μια άλλη περίπτωση, βιάστηκε από κανίβαλους Τούρκους έγκυος έξι μηνών, μπροστά στα μάτια, μάλιστα, του άντρα της.

 

18/8/09

elora

Πώς οι «Αττίλες» Ι και ΙΙ κατεβρόχθισαν το 38% της Κύπρου

Για την από πολλού σχεδιασθείσα διχοτόμησι της Κύπρου υπάρχει μεγάλο ιστορικό. Για να γνωρίζει ο Αναγνώστης και ειδικά οι νεώτεροι αναφέρουμε συνοπτικά ότι για την επίτευξί της συνεργάσθησαν τρείς δυνάμεις: Βρετανία, Τουρκία και Ηνωμένες Πολιτείες.

 Στο… βάθος του κήπου ψάξτε και για τους Ιουδαίους (Ισραήλ) καθώς ο… Μάρτης δεν λείπει ποτέ από την Σαρακοστή. Η ύπαρξις τόσον εντόνου ενδιαφέροντος από τις προαναφερθείσες χώρες για το ακροτελεύτιο αυτό ορόσημο της Ελληνικής πολυνησίας, την επίγεια αυτή Αφροδίτη, για την φωτεινή και σταθερή αυτή όασι του Εληνισμού, δεν είναι κάτι τυχαίο.

Είναι, βλέπετε, η Κύπρος το γεωστρατηγικό – γεωπολιτικό σημείο που συνδέει τρεις ηπείρους: Ευρώπη – Ασία – Αφρική, πράγμα, που αυτονοήτως, σημαίνει τεράστια, από πάσης απόψεως, συμφέροντα. Συμφέροντα τα οποία επηυξήθησαν από την στιγμή που επετεύχθη η διάνοιξις της διώρυγας του Σουέζ (εν έτει 1869).

Ετσι εξυπακούεται, μεταξύ πολλών άλλων, ο λόγος για τον οποίο οι Τούρκοι, με την αμέριστη συμπαράστασι των Βρετανών, των Αμερικανών και των Ιουδαίων, προχωρούν στις 20 Ιουλίου 1974 στην απόβασι με την επωνυμία «Αττίλας Ι» στο βόρειο τμήμα της Νήσου, οπότε καταλαμβάνουν την Κυρήνεια.

Είχε προηγηθεί το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου (15 Ιουλίου 1974) και η φυγή του (μέσω Δεκελείας και Μάλτας) στην Βρετανία και εν συνεχεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου (στις 19 Ιουλίου 1974) εξεφώνησε τον κατάπτυστο εκείνο λόγο ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, δια του οποίου ζήτησε την επέμβασι των εγγυητριών δυνάμεων Βρετανία – Τουρκία για την αποκατάστασί του ως ηγέτου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Καταγγέλλει δε την Ελλάδα – δηλαδή την τρίτη εγγυήτρια δύναμι – ως εισβολέα, αν είναι δυνατόν!

Το Συμβούλιο Ασφαλείας πείθεται κι έτσι δίδεται το πράσινο φως στον Ετσεβίτ για την απόβασι – οι Βρετανοί έβαλαν τους Τούρκους μπροστά κατά την γνωστή τακτική τους, προκειμένου να διασώσουν τα προσχήματα. Το σχέδιο επιτυγχάνεται οπότε αρχίζει το δεύτερο μέρος του που ήταν, τι άλλο, η προετοιμασία για τον Αττίλα ΙΙ, στις 14 Αυγούστου 1974, που είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψι του 38% της Κύπρου.

Τούτο θα μπορούσε, όμως, να έχει αποφευχθεί εάν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (…ανέλαβε την διακυβέρνησι της Ελλάδος στις 24 Ιουλίου του 1974) είχε πεισθεί, αντί να προχωρήσει στις βρώμικες συνομιλίες και συμφωνίες της Γενεύης και του Λονδίνου, να στείλει μια ενισχυμένη μεραρχία στην Κύπρο, η οποία μαζί με τους Κυπρίους, θα αντιμετώπιζε επαρκώς τους Τούρκους.

 Δεν έπραξε, όμως, το αυτονόητο, παρ’ ότι είχε την πληροφόρησι ότι στο μεταξύ 20 Ιουλίου και 14 Αυγούστου χρονικό διάστημα τα τουρκικά στρατεύματα συνέχισαν να αποβιβάζονται στην Κυρήνεια. Είπε δε εκείνο το απαράδεκτο – όταν οι στρατηγοί του επρότειναν να στείλη την ενισχυμένη μεραρχία στην Κύπρο – όσο και πολύ ύποπτο, από πάσα άποψι, «η Κύπρος είναι μακράν»!..

Δηλαδή τι σημαίνει «μακράν»; Ποια μάνα θα έλεγε τούτο εάν επληροφορείτο ότι το παιδί της ασθενεί κάπου, σε κάποιο σημείο του ορίζοντος; Απάντησις; Θα πήγαινε έστω και κολυμπώντας να το βρει, να του προσφέρει την οποιαδήποτε βοήθεια.

Το τι επηκολούθησε είναι γνωστό. Ο ανόητος Μακάριος επέστρεψε ως Πρόεδρος στην Κύπρο (τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους), αλλά οι «εγγυητές» Τούρκοι, από τους οποίους εζήτησε να επέμβουν, δεν έφυγαν ποτέ, όπως, είχε, βλακωδώς, πιστέψει ότι θα έπρατταν. Αυτή εν ολίγοις είναι η τραγική και σύντομη, περίληψις του Κυπριακού δράματος, για την περίοδο Ιούλιος – Αύγουστος 1974. Δράμα του οποίου οι επιπτώσεις εξακολουθύν έως σήμερα.

Σωτήρης Ζαφειρακόπουλος

 

 

Τρίτη, 1 Σεπτέμβριος 2009

infognomonpolitics

Μικρασιατική καταστροφή

Με τον όρο Μικρασιατική καταστροφή περιγράφεται περισσότερο η τελευταία φάση της Μικρασιατικής εκστρατείας, δηλαδή το τέλος του "ελληνοτουρκικού πολέμου του 1918-22", η φυγή από την Τουρκία της ελληνικής διοίκησης, που είχε εγκατασταθεί στα δυτικά μικρασιατικά παράλια, στη Σμύρνη, κατά τη Συνθήκη των Σεβρών, (αμέσως μετά την ανακωχή του Μούδρου), όπως και η σχεδόν άτακτη υποχώρηση του ελληνικού στρατού μετά την κατάρρευση του μετώπου, και η γενικευμένη πλέον εκδίωξη μεγάλου μέρους τους ελληνογενούς πληθυσμού από τη Μικρά Ασία, που είχε όμως ξεκινήσει πολύ νωρίτερα (δείτε σχετικά Συνθήκη του 1914, που είχε συνομολογήσει ο Ε. Βενιζέλος) και που είχε διακοπεί με την "ανακωχή του Μούδρου".


Η εκστρατεία

Τα γεγονότα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα, μετά τη Καταστροφή της Σμύρνης, και της Ανακωχής των Μουδανιών, που συνομολογήθηκε στην ομώνυμη πόλη (11 Οκτωβρίου 1922), και την ένα μήνα μετά, εκκένωση της χερσονήσου της Καλλίπολης (στις 11 Νοεμβρίου) από το εκεί ελληνογενές στοιχείο, με την "υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών" που ακολούθησε στη συνέχεια, μέχρι το 1924, απ΄ όλη τη Μικρά Ασία και τον ερχομό 1,5 εκατομμυρίων ελληνογενών προσφύγων στην Ελλάδα, να επιφέρουν την τελεία καταστροφή του Θρακικού και Μικρασιατικού ελληνισμού μαζί με του Πόντου.

Ο πλήρης απολογισμός της καταστροφής αυτής που συντελέσθηκε ιστορικά σε δύο περιόδους, (αμφότερες τετραετίες), 1914-1918 και 1920-1924 είναι πράγματι πολύ δύσκολος. Οι αρπαγές και οι λεηλασίες σπιτιών και περιουσιών, οι γεωργικές και κτηνοτροφικές καταστροφές, το γκρέμισμα σχολείων, ναών και άλλων ευαγών ιδρυμάτων, η χρεοκοπία και καταστροφή βιοτεχνικών και βιομηχανικών επιχειρήσεων με τον παράλληλο ευτελισμό κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας που περιλαμβάνονται μαρτυρικοί βασανισμοί αιχμαλώτων, βιασμοί και ηθική οδύνη υπό το κλίμα του τρόμου και της απειλής του θανάτου, αλλά και οι ατέλειωτες πορείες αιχμαλώτων, στα περιώνυμα "τάγματα εργασίας", με άγνωστο αριθμό ανθρώπων που χάθηκαν σ΄ αυτά, οι σφαγές, οι θηριωδίες μέχρι και οι εκτελέσεις επί των αποφάσεων των τουρκικών δικαστηρίων της "Ανεξαρτησίας" δεν έχουν μέχρι σήμερα ερευνηθεί πλήρως.

Αμέσως μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου πολέμου πραγματοποιήθηκε διάσκεψη στο Παρίσι, όπου αποφασίστηκε η παραχώρηση της περιοχής της Σμύρνης στην Ελλάδα. Ύστερα από αυτή την απόφαση η 1η μεραρχία του Ελληνικού στρατού υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Ζαφειρίου αποβιβάστηκε στη Σμύρνη στις 2 Μαΐου του 1919. Στους επόμενους μήνες συγκροτήθηκε στρατιωτική μεραρχία με έδρα την Σμύρνη υπό τον συνταγματάρχη Μαζαράκη. Οι Τούρκοι όμως αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την συνθήκη και ξεκίνησαν ανταρτοπόλεμο με αποτέλεσμα η απόβαση του Ελληνικού στρατού να μετατραπεί σε εκστρατεία.

Στη διάσκεψη του Λονδίνου (1920) αποφασίστηκε η οριστική παραχώρηση της Θράκης και της Σμύρνης στην Ελλάδα. Τον Μάρτιο του ίδιου χρόνου το ελληνικό στρατηγείο μεταφέρθηκε από την Θεσσαλονίκη στη Σμύρνη υπό τον Λεωνίδα Παρασκευόπουλο. Ύστερα από πιέσεις του Ελευθέριου Βενιζέλου οι Μεγάλες δυνάμεις έδωσαν τη συγκατάθεση τους για προέλαση του Ελληνικού στρατού στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας με αποτέλεσμα ένα μήνα αργότερα να πραγματοποιηθεί η συνθήκη των Σεβρών, όπου θα επικυρωνόταν η προσάρτηση της Μικράς Ασίας στο Ελληνικό κράτος ενώ μέχρι τις 10 Αυγούστου θα ακολουθούσε και η προσάρτηση της Ανατολικής Θράκης και των νησιών του Αιγαίου.

Παράλληλα με τις επιτυχίες του ελληνικού στρατού, στο τουρκικό στρατόπεδο επικρατούσε εμφύλια διαμάχη μεταξύ της στρατιωτικής και πολιτικής εξουσίας. Ο Κεμάλ Ατατούρκ είχε επαναστατήσει κατά του Σουλτάνου και είχε συγκροτήσει, με την σύμφωνη γνώμη της Τουρκικής εθνοσυνέλευσης, κυβέρνηση. Μια από τις πρώτες του κινήσεις ήταν η μεταφορά της πρωτεύουσας από την Κωνσταντινούπολη, η οποία είχε καταληφθεί από τα συμμαχικά στρατεύματα, στην Άγκυρα. Από εκεί ο Ατατούρκ οργάνωσε συστηματικότερα την αντεπίθεση του. Επιπλέον είχε καταφέρει να υπογράψει ανακωχή με την Ρωσία και την Γαλλία έτσι ώστε να εξασφαλίσει τα νώτα του.


Η αρχή του τέλους
Κρίσιμη καμπή για την εξέλιξη της Μικρασιατικής εκστρατείας αποτέλεσαν οι εκλογές του 1920. Το αποτέλεσμα των εκλογών, το οποίο κατέδειξε την δυσαρέσκεια του Ελληνικού λαού για την παρατεταμένη παραμονή των Ελληνικών στρατευμάτων στην Μικρά Ασία, ήταν καθοριστικό για την μετέπειτα ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ηττήθηκε στις εκλογές από τον Δημήτριο Γούναρη, ο οποίος στις προεκλογικές του δεσμεύσεις είχε περιλάβει την άμεση διακοπή των εχθροπραξιών.

Μερικούς μήνες αργότερα το σκηνικό αλλάζει ριζικά. Η Τουρκία με ηγέτη τον Κεμάλ Ατατούρκ καταφέρνει να συνθηκολογήσει μετά την Γαλλία, Ρωσία και με την Ιταλία και να επιτύχει την προμήθεια του Τουρκικού στρατού με πολεμικό υλικό από τις προαναφερόμενες χώρες. Ο Ελληνικός στρατός κατέλαβε καίρια στρατηγικά σημεία (Εσκί-Σεχίρ & Αφιόν-Καραχισάρ), χωρίς όμως να καταφέρει να εξαλείψει να την τουρκική απειλή. Με το πέρασμα του χρόνου η εκστρατεία εξελίχθηκε οικονομικά δυσβάσταχτη για το Ελληνικό κράτος αφού κόστιζε 8.000.000 δραχμές ημερησίως. Ο Κεμάλ ως αρχιστράτηγος του τουρκικού στρατού με μυστική συμφωνία με τους Γάλλους ακυρώνει την συνθήκη των Σεβρών ενώ παράλληλα οι Γάλλοι εγκαταλείπουν την Κιλικία αφήνοντας άφθονο πολεμικό υλικό στα χέρια των Τούρκων. Στις 5 Απριλίου η Ιταλία εκκένωσε την περιοχή της Εφέσου, την οποία και κατέλαβε ο ελληνικός στρατός.

Ένα μήνα αργότερα η κυβέρνηση Γούναρη παραιτήθηκε και την εξουσία ανέλαβε κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Παπαναστασίου. Τον Μάιο του 1922 ο αντιστράτηγος Αναστάσιος Παπούλας παραιτήθηκε λόγω της άρνησης της κυβέρνησης να του στείλει ενισχύσεις. Στη θέση του ανήλθε ο Γεώργιος Χατζανέστης, ο οποίος διέπραξε ένα μοιραίο λάθος, υπάγοντας απ'ευθείας στη στρατιά τα τρία σώματα στρατού. Την ίδια εποχή πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες αλλαγές στο στράτευμα με αποτέλεσμα πολλοί έμπειροι αξιωματικοί να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Η νέα κυβέρνηση ζήτησε την άδεια των συμμάχων για στρατιωτική επιχείρηση στην Κωνσταντινούπολη. Η γαλλική όμως κυβέρνηση αρνήθηκε και επισήμανε ότι δόθηκαν εντολές στα συμμαχικά στρατεύματα κατοχής στην Κωνσταντινούπολη και την Μ. Ασία να εμποδίσουν κάθε ελληνική κίνηση για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης.

Η αρχή του τέλους
Κρίσιμη καμπή για την εξέλιξη της Μικρασιατικής εκστρατείας αποτέλεσαν οι εκλογές του 1920. Το αποτέλεσμα των εκλογών, το οποίο κατέδειξε την δυσαρέσκεια του Ελληνικού λαού για την παρατεταμένη παραμονή των Ελληνικών στρατευμάτων στην Μικρά Ασία, ήταν καθοριστικό για την μετέπειτα ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ηττήθηκε στις εκλογές από τον Δημήτριο Γούναρη, ο οποίος στις προεκλογικές του δεσμεύσεις είχε περιλάβει την άμεση διακοπή των εχθροπραξιών.

Μερικούς μήνες αργότερα το σκηνικό αλλάζει ριζικά. Η Τουρκία με ηγέτη τον Κεμάλ Ατατούρκ καταφέρνει να συνθηκολογήσει μετά την Γαλλία, Ρωσία και με την Ιταλία και να επιτύχει την προμήθεια του Τουρκικού στρατού με πολεμικό υλικό από τις προαναφερόμενες χώρες. Ο Ελληνικός στρατός κατέλαβε καίρια στρατηγικά σημεία (Εσκί-Σεχίρ & Αφιόν-Καραχισάρ), χωρίς όμως να καταφέρει να εξαλείψει να την τουρκική απειλή. Με το πέρασμα του χρόνου η εκστρατεία εξελίχθηκε οικονομικά δυσβάσταχτη για το Ελληνικό κράτος αφού κόστιζε 8.000.000 δραχμές ημερησίως. Ο Κεμάλ ως αρχιστράτηγος του τουρκικού στρατού με μυστική συμφωνία με τους Γάλλους ακυρώνει την συνθήκη των Σεβρών ενώ παράλληλα οι Γάλλοι εγκαταλείπουν την Κιλικία αφήνοντας άφθονο πολεμικό υλικό στα χέρια των Τούρκων.

Στις 5 Απριλίου η Ιταλία εκκένωσε την περιοχή της Εφέσου, την οποία και κατέλαβε ο ελληνικός στρατός. Ένα μήνα αργότερα η κυβέρνηση Γούναρη παραιτήθηκε και την εξουσία ανέλαβε κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Παπαναστασίου. Τον Μάιο του 1922 ο αντιστράτηγος Αναστάσιος Παπούλας παραιτήθηκε λόγω της άρνησης της κυβέρνησης να του στείλει ενισχύσεις. Στη θέση του ανήλθε ο Γεώργιος Χατζανέστης, ο οποίος διέπραξε ένα μοιραίο λάθος, υπάγοντας απ'ευθείας στη στρατιά τα τρία σώματα στρατού. Την ίδια εποχή πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες αλλαγές στο στράτευμα με αποτέλεσμα πολλοί έμπειροι αξιωματικοί να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Η νέα κυβέρνηση ζήτησε την άδεια των συμμάχων για στρατιωτική επιχείρηση στην Κωνσταντινούπολη. Η γαλλική όμως κυβέρνηση αρνήθηκε και επισήμανε ότι δόθηκαν εντολές στα συμμαχικά στρατεύματα κατοχής στην Κωνσταντινούπολη και την Μ. Ασία να εμποδίσουν κάθε ελληνική κίνηση για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης.

Η τουρκική αντεπίθεση
Από τον Σεπτέμβριο του 1921 ο κύριος όγκος των δυνάμεων του Ελληνικού στρατού είχε συγκεντρωθεί στο Αφιόν Καραχισάρ. Οι ανώτεροι αξιωματικοί πίστευαν ότι ελέγχοντας το Αφιόν Καραχισάρ μπορούσαν να ανακόψουν την τροφοδοσία του Τουρκικού στρατού. Η ανώτερη ηγεσία του ελληνικού στρατού είχε υποτιμήσει τα στρατιωτικά σώματα του Κεμάλ με αποτέλεσμα να παραμελήσει την άμυνα των συνόρων και να αρχίσει να καταστρώνει σχέδια κατάληψης της Κωνσταντινούπολης.

Σε αντίθεση με τους Έλληνες αξιωματικούς, οι οποίοι βρίσκονταν σε μια μεγάλη πλάνη, ο Κεμάλ Ατατούρκ γνώριζε πολύ καλά τις δυνάμεις του στρατού αλλά και τις μαχητικές ικανότητες του αντιπάλου στρατοπέδου. Χαρακτηριστικό είναι ότι από τους 177.000 Έλληνες στρατιώτες, μόνο οι 70.000 ήταν μάχιμοι ενώ οι υπόλοιποι απασχολιόντουσαν σε διοικητικές υπηρεσίες. Ο τουρκικός στρατός είχε φροντίσει να εφοδιαστεί με καινούρια ανεπτυγμένα πυροβόλα, τα οποία τελικά έκριναν την έκβαση της μάχης στο Αφιόν Καταχισάρ.

Σε αντίθεση με τους Έλληνες αξιωματικούς, οι οποίοι είχαν κερδίσει αξιώματα χωρίς να έχουν πολεμήσει σε πεδία μαχών, οι Τούρκοι αξιωματικοί είχαν λάβει μέρος σε πολλές δύσκολες μάχες και είχαν κερδίσει επάξια τον βαθμό τους. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε και το ιππικό του Κεμάλ του οποίου ο σκοπός ήταν να ανακόψει τον εφοδιασμό των Ελλήνων και ταυτόχρονα να ξεσηκώσει τους πληθυσμούς των υπο κατοχή περιοχών σε εξέγερση. Απο την άλλη πλευρά ο Ελληνικός στρατός, ταλαιπωρημένος από τις μάχες, ήταν δυσκίνητος και ανοργάνωτος. Ο πολεμικός εξοπλισμός ήταν αρχαϊκός ενώ η τροφοδοσία των ενόπλων δυνάμεων δυσλειτουργούσε. Το σοβαρότερο λάθος όμως ήταν η, πραγματικά εγκληματική, άγνοια της ποιότητας των αντιπάλων.

Το πρωί της 13ης Αυγούστου ο τουρκικός στρατός επιτέθηκε στις ελληνικές δυνάμεις στο Αφιόν Καραχισάρ. Η επίθεση των Τούρκων, την οποία διεύθυνε ο ίδιος ο Κεμάλ, ήταν αναμενόμενη παρ'ολα αυτά αιφνιδίασε με την ποιότητα της την ηγεσία του Ελληνικού στρατού που περίμενε να αντιμετωπίσει άτακτα σώματα στρατού. Το πυροβολικό σε συνεργασία με το ιππικό συνέτριψαν σε ελάχιστο χρόνο την 1η & 4η μεραρχία στρατού.

 Οι ενισχύσεις δεν κατάφεραν να φτάσουν σύντομα, λόγω της ανασφάλειας που υπήρχε στο στράτευμα αφού η κατάλυση του νότιου μετώπου είχε ήδη διαδοθεί. Σημαντική αιτία αποδιοργάνωσης ήταν και η στρατολόγηση γεωργών και γενικά αμάχων χριστιανών οι οποίοι, εξαιτίας της απειρίας τους και του φόβου τους, αποσυντόνισαν πλήρως τα τακτικά σώματα στρατού. Παράλληλα η διακοπή κάθε μορφής επικοινωνίας, δηλαδή τηλεφώνου και τηλεγράφου, παγίδευσε τον ελληνικό στρατό σε μια εξ'ολοκλήρου εχθρική περιοχή.

Δύο μέρες αργότερα ο ελληνικός στρατός είχε αυτοκαταστραφεί. Στον νότο είχαν σχηματιστεί δύο σώματα στρατού, του Αθανασίου Φράγκου και του Νικόλαου Τρικούπη[1]. Στις 17 Αυγούστου ο στρατός του Νικολάου Τρικούπη περικυκλώθηκε από τους Τούρκους και σταδιακά διασπάστηκε με αποτέλεσμα στις 20 Αυγούστου ο Τρικούπης και η φάλαγγα του, η οποία συμπεριλάμβανε δύο στρατηγούς διοικητές Σωμάτων, ένα μέραρχο, 190 αξιωματικούς και 4.500 οπλίτες, να παραδοθούν. Στο Βορρά, το Γ' σώμα στρατού δεν είχε ιδιαίτερες απώλειες επειδή το κύριο βάρος της τουρκικής επίθεσης το είχαν δεχτεί οι μεραρχίες του νότου.

Στις 24 Αυγούστου έφτασε με όλα τους τα πολεμοφόδια στην Προύσα και συνέχισε την πορεία του προς τα παράλια. Βέβαια υπήρξαν περιστατικά διάλυσης, όπως η αποκοπή και η αιχμαλώτιση της 11ης μεραρχίας από τους Τούρκους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα πειθαρχίας επέδειξε η Ανεξάρτητη Μεραρχία υπό τον Δημήτριο Θεοτόκη, η οποία μέσα τον γενικό πανικό που υπήρχε διατήρησε την πειθαρχία της και κατευθύνθηκε με μηδαμινές απώλειες στα ελληνικά παράλια της Μικράς Ασίας. Ο κύριος λόγος της επιτυχίας της μεραρχίας ήταν η ειλικρίνεια που έδειξαν οι αξιωματικοί της απέναντι στους στρατιώτες για τις δυσκολίες της κατάστασης που αντιμετώπιζαν, γεγονός που επέδρασε σημαντικά στην ψυχολογία των στρατιωτών και τους συσπείρωσε. Εν τω μεταξύ η ελληνική ηγεσία βρισκόταν σε πλήρη άγνοια της κατάστασης αφού την ίδια στιγμή ο αρχιστράτηγος Γεώργιος Χατζανέστης βρισκόταν στην Αθήνα και κατέστρωνε σχέδιο κατάληψης της Κωνσταντινούπολης!

Στις 24 Αυγούστου η στρατιωτική ηγεσία συγκεντρώθηκε στη Σμύρνη και εξέδωσε διαταγές. Όμως οι διαταγές δεν είχαν ουσιαστικό αποδέκτη αφού όχι μόνο οι επικοινωνίες είχαν διακοπεί αλλά και οι στρατιώτες δεν υπάκουαν. Η αμυντική τακτική ήταν αδύνατη αφού πολλά σώματα στρατού είχαν αποκοπεί και κατευθύνονταν στα παράλια της Μικράς Ασίας.

Στις 5 Σεπτεμβρίου τα τελευταία τμήματα του Γ' Σώματος Στρατού εγκατέλειψαν την Μικρά Ασία από το λιμάνι της Αρτάκης. Τέσσερις μέρες αργότερα η κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη παραιτείται και ύστερα απο προσπάθειες της Αυλής σχηματίζεται κυβέρνηση υπό τον Ν. Τριανταφυλλάκο.


Αναφορές σε κτηνωδίες

Σφαγές από την πλευρά Τούρκων
Η απόβαση στη Σμύρνη ήταν η αρχή της ελληνικής τραγωδίας με αποτέλεσμα : 25.000 νεκροί και τραυματίες στρατιώτες. Πάνω από 1.500.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες των προγόνων τους και να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε ο Ελ. Βενιζέλος με το υπόμνημά του στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης του Παρισιού, στη Μικρά Ασία ζούσαν 1.694.000 Έλληνες. Στη Θράκη και την περιοχή της Κωνσταντινούπολης 731.000. Στην περιοχή της Τραπεζούντας 350.000 και στα Αδανα 70.000. Σύνολο 2.845.000 Έλληνες που αποτελούσαν το 20% του πληθυσμού της περιοχής που κυριαρχούσε οικονομικά, είχε δε καταφέρει να διατηρήσει την πολιτιστική του κληρονομιά παρ' ότι αποτελούσε μειονότητα σε εχθρικό περιβάλλον.

Σφαγές από την πλευρά Ελλήνων
Ο Βρετανός ιστορικός Άρνολντ Τόινμπι έγραψε ότι υπήρξαν οργανωμένες σφαγές κατά την διάρκεια της ελληνικής κατοχής της Σμύρνης στις 15 Μαΐου 1919. Ανέφερε ότι ο ίδιος και η γυναίκα του ήταν αυτόπτες μάρτυρες των «ελληνικών κτηνωδιών» - όπως τις περιγράφει - στις περιοχές Yalovaö Gemlik και Ismid και ότι όχι μόνο βρήκαν αδιαμφισβήτητες αποδείξεις στην μορφή «καμένων και λεηλατημένων σπιτιών, πτωμάτων που είχαν σφαχτεί πρόσφατα και τρομοκρατημένους επιζώντες»[2] αλλά είδαν επίσης Έλληνες πολίτες να ληστεύουν και στρατιωτικούς να προβαίνουν σε εμπρησμούς[3] Σύμφωνα με τον Τόινμπι:

«Με το που έφτασαν στην Σμύρνη ξεκίνησαν έναν ανελέητο πόλεμο εναντίον του Τουρκικού άμαχου πλυθησμού, εξαναγκάζοντας χιλιάδες άστεγους πλέον Τούρκους να φύγουν από τις κατεχόμενες περιοχές.»[4]

Επίλογος
Μετά την Μικρασιατική καταστροφή οι στρατιωτικοί επαναστάτησαν και ανέλαβαν την εξουσία. Αμέσως συστήθηκε έκτακτο στρατοδικείο, γνωστό και ως η δίκη των έξι, με πρόεδρο τον στρατηγό Αλέξανδρο Οθωναίο οπου παραπέμφθηκαν οχτώ υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης Γούναρη, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Η δίκη πραγματοποιήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, και χωρίς να αποδειχθεί η ενοχή των κατηγορουμένων, κατέληξε με την καταδίκη σε θάνατο των: Δημητρίου Γούναρη, Νικόλαου Θεοτόκη, Γεώργιου Χατζανέστη, Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, Γεώργιου Μπαλτατζή και Νικόλαου Στράτου, στις 28ης Νοεμβρίου, απόφαση που θεωρήθηκε από πολλούς ως προαποφασισμένη. Η εκτέλεση έγινε την ίδια μέρα στο Γουδί, και προκάλεσε αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας αλλά και στο εξωτερικό.

 

σχόλια:

Ανώνυμος είπε...
 
Ο Ιωάννης Μεταξάς είχε εκφράσει σοβαρές επιφυλάξεις εξ αρχής για την επιτυχή έκβαση της Μικρασιατικής Εκστρατείας.Μάλιστα είχε κατηγορήσει ευθέως την Κυβέρνηση Γούναρη ότι εσκεμμένα εξωθεί τον Μεγαλειότατο σε λάθος αποφάσεις με στόχο να πληγεί ο θεσμός της Βασιλευομένης Δημοκρατίας.Δυστυχώς οι εξελίξεις τον δικαίωσαν και σήμερα... διώξαμε τους Βασιλιάδες που διπλασίασαν την Ελλάδα, πετάξαμε το άγαλμα του Μεταξά (που τουλάχιστον ήταν ο μόνος που είπε και ένα ΟΧΙ σε υπερδύναμη) στην Κεφαλλονιά στη θάλασσα και ζούμε εν πλήρη μακαριώτητη εν μέσω σήψης,διαφθοράς,μίζας, ρουσφετίου,λοβητούρας,λαμωγιάς και πολιτικής ανεπάρκειας (τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς).Ο Έλλην αγωνιστής του Γράμμου έγινε λέει "Φιλελεύθερος" και έκανε δώρο στον εαυτό του τον "καναπέ" και ο Κομμουνιστής που ήταν έτοιμος να θυσιαστεί για τα ιδανικά του, κάνει διακοπές εις τας Λόνδρας και τας Παρισίους...ALL EXCLUSEVE!

Εις δόξαν της Εθνικής μας Διχόνοιας...και εις Ανώτερά μας!

 

 

http://denksexnw.blogspot.com/

 Ξημερώνει μαύρη μέρα - Η Νέα γενιά να ξέρει

 

Ένας οδυνηρός συμβιβασμός ήταν ολόκληρη τους η ζωή, δεν αντέχουν άλλο

 

Με κομμένα τα φτερά και εντός των επιβαλλόμενων συνοριακών ορίων η νέα γενιά ήρθε στον κόσμο ζώντας ήδη ένα οδυνηρό συμβιβασμό. Λαβωμένη εκ γενετής ωρίμασε στον παραλογισμό και στον περιορισμό των συνεπειών που επέβαλε η τουρκική εισβολή . Η παιδική αθωότητα και η αγνότητα της ψυχής τραυματίστηκαν από τις συνθήκες της εποχής όπου άλλοι αποφάσισαν για αυτήν χωρίς αυτήν

Στην μισή Κύπρο μεγάλωσε, κοντά σε πράσινες γραμμές και οδοφράγματα υπό την σκέπη και τον ήχο των Τουρκικών μαχητικών που συχνά έσκιζαν τους ουρανούς πάνω από το κεφάλι της. Ωρίμασε έχοντας απέναντι τον Πενταδάκτυλο αιματοχρωματισμένο για να της θυμίζει πως από εκεί πέρασαν βάρβαροι. Η ρουτίνα της καθημερινότητας του πόνου στιγμάτισε τον χαρακτήρα της, γυναίκες στα μαύρα με φωτογραφίες ανθρώπων που εξαφανίστηκαν στην λαίλαπα της απανθρωπιάς, σκυθρωπές προσωπικότητες μακριά από τις ρίζες τους να διηγιόνται με σπαραγμό ψυχής ιστορίες ντροπής και απέχθειας, δύσκολοι καιροί για να μεγαλώσει κανείς.

 

Κανείς από αυτούς δεν είδε την πράξη, μοναχά το αποτέλεσμα της και αυτό ήταν αρκετό για να αντιληφθεί το κακό που τον βρήκε, αυτό που βίωναν τα παιδιά δεν το επέλεξαν, τους επιβλήθηκε και ήξεραν το γιατί. Οι Κυριακές ήταν διαφορετικές, σε κάθε οδόφραγμα μαυροφορεμένες και ξεριζωμένοι έκαναν τον δικό τους αγώνα, δεν συμβιβάζονταν με την ιδέα της αδικίας, απέτρεπαν και διαφώτιζαν τον κάθε τουρίστα από το να περάσει την μπάρα στο να διαδώσει την αλήθεια με την επιστροφή του. Έλπιζαν, μάχονταν και επίμονα επιζητούσαν με το μοναδικό τους μέσο που είχαν - την φωνή τους και τα κορμιά τους, να φέρουν το πρόβλημα του στην επιφάνεια.

 

Οι προσφυγικοί συνοικισμοί ήταν διάσκορποι, κόσμος στην μέση του πουθενά μετρούσε τις πληγές του στην νέα του λειώμενη πραγματικότητα. Ορφανά και μη έδειχναν να μην καταλαβαίνουν το γιατί και πλανιόνταν ξυπόλυτα στα χωράφια των οικισμών. Οι υπόλοιποι συμπαραστέκονταν με τον δικό τους τρόπο, τα σχολεία έκαναν τους εράνους τους, τις επισκέψεις τους και η ίδια η ζωή φλόγιζε το μυαλό των μικρών με το ρίζωμα στη μνήμη τόπων που δεν είχαν δει ποτέ αλλά φαντάζονταν Οι εκκλησιές ήταν σήμα πένθους αφού το μαύρο με την μαζικότητα του και το κλάμα του αποχαιρετούσε τους αδικοχαμένους, αυτοί τουλάχιστον ήξεραν την μαύρη τύχη των δικών τους.
 

Αργά αργά τα παιδιά μεγάλωναν χωρίς να μπορούν να αποχωριστούν το παρελθόν τους, οι δολοφονίες στρατιωτών και περιοίκων στην πράσινη γραμμή και ο εκφοβισμός των κατοίκων από επιδρομές δεν τους άφηναν να ξεφύγουν. Ο φόβος για νέο πόλεμο ήταν μέρος της καθημερινότητας τους με τις επαναλαμβανόμενες κρίσεις, άλλοτε ηπιότερες και άλλοτε εντονότατες. Ουκ ολίγες φορές είδαν το στράτευμα σε πλήρη ετοιμότητα εκτός στρατοπέδων, καθόλου περιορισμένες ήσαν οι περιπτώσεις που απειλήθηκαν ανοικτά με επίθεση από τους λεγόμενους στρατιωτικούς της Άγκυρας και όλοι επαγρυπνούσαν μαζί με την μάνα τους σε κάθε κρίση.

Όλοι είδαν και έζησαν τις μεταπολεμικές φρικαλεότητες, ένιωσαν το μίσος του Αττίλα και την καθόλου αμερόληπτη στάση των ΟΗΕδων, γέμιζαν τα οδοφράγματα με τις σημαίες τους και συγκρούονταν με συρματομπλέγματα, Αττίλες και ειρηνοποιούς. Δεν δέχονταν το αίσχος να κυριεύσει της λογικής. Βίωσαν τις απαγωγές συμμαθητών τους και ξαναδιαδήλωναν ακόμη πιο έντονα για αυτούς . Είδαν την ΤΜΤ να δρα στις ελεύθερες περιοχές, τους γκρίζους λύκους στα κατεχόμενα και απέκτησαν νέους ήρωες.

Η πραγματικότητα που έζησε αυτή η γενιά ήταν ένας αδιάκοπος αγώνας ενάντια στο παρελθόν των προηγουμένων και της βαρβαρότητας των δαιμόνων που στοιχειώνουν αιώνες τώρα τον τόπο. Ας μην ζητούν τώρα οι πιο παλιοί από τις μεταπολεμικές γενιές να συμβιβαστούν με το επιβαλλόμενο και αποχαυνωμένο τους παρόν γιατί ένας οδυνηρός συμβιβασμός ήταν ολόκληρη τους η ζωή, δεν αντέχουν άλλον.




 

Παρασκευή, 29 Μάϊος 2009

emprosdrama

Με αφορμή την επέτειο της Άλωσης :

 Η πολιτιστική διαφορά μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων

 Σήμερα πολλά αφιερώματα θα γίνουν κι όλοι μας θα ξαναζήσουμε λεπτό προς λεπτό την τραγική για το Γένος μας Αλωση της Πόλης. Οι Τούρκοι θα γιορτάσουν με παρελάσεις κι εμείς θα μείνουμε να αναπολούμε τα μεγαλεία του παρελθόντος ελπίζωντας να βγούν αληθινά τα προφητικά λόγια "Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θά 'ναι".

Αντί λοιπόν ένος αφιερώματος όπως τα υπόλοιπα, αποφάσισα να σας παραθέσω αποσπάσματα από τους δύο τελευταίους λόγους που εκφώνησαν πριν την τελική μάχη ο αυτοκράτοράς μας Κωνσταντίνος και ο Τούρκος Μωάμεθ ο Πορθητής. Δυό λόγοι που δείχνουν την ψυχική, πολιτιστική και εθνολογική διαφορά των δύο ανδρών που υπάρχει μέχρι σήμερα μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Δείτε τα ηρωικά και εμψυχωτικά λόγια του Ελληνα αυτοκράτορα προς τους συμπολεμιστές του, ενός αυτοκράτορα που ετοιμάζεται σαν απλός στρατιώτης να μπεί στην πρώτη γραμμή του αγώνα και να δώσει την ζωή του για την Πόλη του, κι ενός Τούρκου Σουλτάνου που καθισμένος αναπαυτικά στην σκηνή του θα παρακολουθήσει τα βαρβαρικά στίφη του να προσπαθούν να καταλάβουν και να λεηλατήσουν την Βασιλεύουσα των Ελλήνων. Ενας Σουλτάνος που σαν γνήσιος ισλαμιστής βλέπει μόνο το αίμα των εχθρών του και τα κάλλη της Πόλης που θέλει να καταστρέψει.

Τα αποσπάσματα είναι από το Χρονικό του Γεωργίου Σφραντζή, Ελληνα αξιωματούχου που έζησε σαν αυτόπτης μάρτυρας δίπλα στον Κωνσταντίνο όλη την ιστορία της Αλωσης.

Αυτό το ιστολόγιο
Η λίστα ιστολογίων μου
Αυτό το ιστολόγιο
 
 
 
 
 
 
Η λίστα ιστολογίων μου
 
 
 
 
 
 


Read more: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/05/blog-post_4783.html#ixzz0pLFsQuWf
 

infognomonpolitics
Ὁ λόγος τοῦ Αὐτοκράτορος  Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου  πρὸς τοὺς συμπολεμιστές του, τὴν  παραμονὴ τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως


«Ὑμεῖς μέν, εὐγενέστατοι ἄρχοντες καὶ ἐκλαμπρότατοι δήμαρχοι καὶ στρατηγοὶ καὶ γενναιότατοι συστρατιώται καὶ πᾶς ὁ πιστὸς καὶ τίμιος λαός, καλῶς οἴδατε ὅτι ἔφθασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ ἐχθρός της πίστεως ἡμῶν βούλεται ἵνα μετὰ πάσης τέχνης καὶ μηχανῆς ἰσχυροτέρως στενοχωρήσῃ ἡμᾶς, καὶ πόλεμον σφοδρὸν μετὰ συμπλοκῆς μεγάλης καὶ συρρήξεως ἐκ τῆς χέρσου καὶ θαλάσσης δώσῃ ἡμῖν μετὰ πάσης δυνάμεως, ἵνα, εἰ δυνατόν, ὡς ὄφις τὸν ἰὸν ἐκχύσῃ καὶ ὡς λέων ἀνήμερος καταπίῃ ἡμᾶς. [Βιάζεται] διὰ τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς ἵνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς πάντοτε ἕως τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως ἡμῶν. Παραδίδωμι δὲ ὑμῖν τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην πόλιν καὶ πατρίδα ἡμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων.

Καλῶς οὖν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι διὰ τέσσαρά τινα ὀφειλέται κοινῶς ἐσμὲν πάντες ἵνα προτιμήσωμεν ἀποθανεῖν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρῶτον μὲν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἡμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὑπὲρ τῆς πατρίδος, τρίτον δὲ ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ὡς χριστοῦ κυρίου, καὶ τέταρτον ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων. Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν χρεῶσταί ἐσμεν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου, πολλῷ μᾶλλον ὑπὲρ πάντων τούτων ἡμεῖς, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι. Ἐὰν διὰ τὰ ἐμὰ πλημμελήματα παραχωρήσῃ ὁ θεὸς τὴν νίκην τοῖς ἀσεβέσιν, ὑπὲρ τῆς πίστεως ἡμῶν τῆς ἁγίας, ἢν Χριστὸς ἐν τῷ οἰκείῳ αἵματι ἡμῖν ἐδωρήσατο, κινδυνεύομεν· ὅ ἐστι κεφάλαιον πάντων. Καὶ ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ τις καὶ τὴν ψυχὴν ζημιωθῇ, τί τὸ ὄφελος; Δεύτερον πατρίδα περίφημον τοιούτως ὑστερούμεθα καὶ τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν.

Τρίτον βασιλείαν τὴν ποτὲ μὲν περιφανῆ, νῦν δὲ τεταπεινωμένην καὶ ὠνειδισμένην καὶ ἐξουθενωμένην ἀπωλέσαμεν, καὶ ὑπὸ τοῦ τυράννου καὶ ἀσεβοῦς ἄρχεται. Τέταρτον δὲ καὶ φιλτάτων τέκνων καὶ συμβίων καὶ συγγενῶν ὑστερούμεθα.
Αὐτὸς δὲ ὁ ἀλιτήριος ὁ ἀμηρᾶς πεντήκοντα καὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἄγει σήμερον ἀφ᾿ οὗ ἡμᾶς ἐλθὼν ἀπέκλεισεν καὶ μετὰ πάσης μηχανῆς καὶ ἰσχύος καθ᾿ ἡμέραν τε καὶ νύκτα οὐκ ἐπαύσατο πολιορκῶν ἡμᾶς· καὶ χάριτι τοῦ παντεπόπτου Χριστοῦ κυρίου ἡμῶν ἐκ τῶν τειχῶν μετὰ αἰσχύνης ἄχρι τοῦ νῦν πολλάκις κακῶς ἀπεπέμφθη. Τὰ νῦν δὲ πάλιν, ἀδελφοί, μὴ δειλιάσητε, ἐὰν καὶ τεῖχος μερόθεν ὀλίγον ἐκ τῶν κρότων καὶ τῶν πτωμάτων τῶν ἑλεπόλεων ἔπεσε, διότι, ὡς ὑμεῖς θεωρεῖτε, κατὰ τὸ δυνατὸν ἐδιωρθώσαμεν πάλιν αὐτό. Ἡμεῖς πᾶσαν τὴν ἐλπίδα εἰς τὴν ἄμαχον δόξαν τοῦ θεοῦ ἀνεθέμεθα, οὗτοι ἐν ἄρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἴπποις καὶ δυνάμει καὶ πλήθει, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι κυρίου τοῦ θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν πεποίθαμεν, δεύτερον δὲ καὶ ἐν ταῖς ἡμετέραις χερσὶ καὶ ῥωμαλαιότητι, ἢν ἐδωρήσατο ἡμῖν ἡ θεία δύναμις.

Γνωρίζω δὲ ὅτι αὕτη ἡ μυριαρίθμητος ἀγέλη τῶν ἀσεβῶν, καθὼς ἡ αὐτῶν συνήθεια, ἐλεύσονται καθ᾿ ἡμῶν μετὰ βαναύσου καὶ ἐπῃρμένης ὀφρύος καὶ θάρσους πολλοῦ καὶ βίας, ἵνα διὰ τὴν ὀλιγότητα ἡμῶν θλίψωσι καὶ ἐκ τοῦ κόπου στενοχωρήσωσι, καὶ μετὰ φωνῶν μεγάλων καὶ ἀλαλαγμῶν ἀναριθμήτων, ἵνα ἡμᾶς φοβήσωσι. Τὰς τοιαύτας αὐτῶν φλυαρίας καλῶς οἴδατε, καὶ οὐ χρὴ λέγειν περὶ τούτων. Καὶ ὥρᾳ ὀλίγῃ τοιαῦτα ποιήσωσι, καὶ ἀναριθμήτους πέτρας καὶ ἕτερα βέλη καὶ ἐλεβολίσκους ὡσεὶ ἄμμον θαλασσῶν ἄνωθεν ἡμῶν πτήσουσι· δι᾿ ὧν, ἐλπίζω γάρ, οὐ βλάψωσι, διότι ὑμᾶς θεωρῶ καὶ λίαν ἀγάλλομαι καὶ τοιαύταις ἐλπίσι τὸν λογισμὸν τρέφομαι, ὅτι εἰ καὶ ὀλίγοι πάνυ ἐσμέν, ἀλλὰ πάντες ἐπιδέξιοι καὶ ἐπιτήδειοι, ῥωμαλέοι τε καὶ ἰσχυροὶ καὶ μεγαλήτορες καὶ καλῶς προπαρασκευασμένοι ὑπάρχετε.

Ταῖς ἀσπίσιν ὑμῶν καλῶς τὴν κεφαλὴν σκέπεσθε ἐπὶ τῇ συμπλοκῇ καὶ συρρήξει. Ἡ δεξιὰ ὑμῶν ἡ τὴν ῥομφαίαν ἔχουσα μακρὰ ἔστω πάντοτε. Αἱ περικεφαλαῖαι ὑμῶν καὶ οἱ θώρακες καὶ οἱ σιδηροῖ ἱματισμοὶ λίαν εἰσὶν ἱκανοὶ ἅμα καὶ τοῖς λοιποῖς ὅπλοις, καὶ ἐν τῇ συμπλοκῇ ἔσονται πάνυ ὠφέλιμα· ἃ οἱ ἐναντίοι οὐ χρῶνται, ἀλλ᾿ οὔτε κέκτηνται. Καὶ ὑμεῖς ἔσωθεν τῶν τειχῶν ὑπάρχετε σκεπόμενοι, οἱ δὲ ἀσκεπεῖς μετὰ κόπου ἔρχονται.

Διό, ὦ συστρατιῶται, γίνεσθε ἕτοιμοι καὶ στερεοὶ καὶ μεγαλόψυχοι διὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ θεοῦ. Μιμηθῆτε τοὺς ποτε τῶν Καρχηδονίων ὀλίγους ἐλέφαντας, πῶς τοσούτον πλῆθος ἵππων Ρωμαίων τῇ φωνῇ καὶ θέᾳ ἐδίωξαν· καὶ ἐὰν ζῷον ἄλογον ἐδίωξε, πόσον μᾶλλον ἡμεῖς οἱ τῶν ζῴων καὶ ἀλόγων ὑπάρχοντες κύριοι, καὶ οἱ καθ᾿ ἡμῶν ἐρχόμενοι ἵνα παράταξιν μεθ᾿ ἡμῶν ποιήσωσιν, ὡς ζῷα ἄλογα, καὶ χείρονες εἰσιν. Αἱ πέλται ὑμῶν καὶ ῥομφαῖαι καὶ τὰ τόξα καὶ ἀκόντια πρὸς αὐτοὺς πεμπέτωσαν παρ᾿ ὑμῶν. Καὶ οὕτως λογίσθητε ὡς ἐπὶ ἀγρίων χοίρων καὶ πληθὺν κυνήγιον, ἵνα γνώσωσιν οἱ ἀσεβεῖς ὅτι οὐ μετὰ ἀλόγων ζῴων, ὡς αὐτοί, παράταξιν ἔχουσιν, ἀλλὰ μετὰ κυρίων καὶ αὐθέντων αὐτῶν καὶ ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ῥωμαίων.

Οἴδατε καλῶς ὅτι ὁ δυσσεβὴς αὐτὸς ὁ ἀμηρᾶς καὶ ἐχθρός της ἁγίας ἡμῶν πίστεως, χωρὶς εὐλόγου αἰτίας τινὸς τὴν ἀγάπην ἢν εἴχομεν ἔλυσεν, καὶ τοὺς ὅρκους αὐτοῦ τοὺς πολλοὺς ἠθέτησεν ἀντ᾿ οὐδενὸς λογιζόμενος, καὶ ἐλθὼν αἰφνιδίως φρούριον ἐποίησεν ἐπὶ τὸ στενόν του Ἀσωμάτου, ἵνα καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν δύνηται βλάπτειν ἡμᾶς. Τοὺς ἀγροὺς ἡμῶν καὶ κήπους καὶ παραδείσους καὶ οἴκους ἤδη πυριαλώτους ἐποίησε· τοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν τοὺς Χριστιανούς, ὅσους εὖρεν, ἐθανάτωσε καὶ ᾐχμαλώτευσε· τὴν φιλίαν ἡμῶν ἔλυσε. Τοὺς δὲ τοῦ Γαλατᾶ ἐφιλίωσε, καὶ αὐτοὶ χαίρονται, μὴ εἰδότες καὶ αὐτοὶ οἱ ταλαίπωροι τὸν τοῦ γεωργοῦ παιδὸς μῦθον, τοῦ ἐψήνοντος τοὺς κοχλίας καὶ εἰπόντος ὦ ἀνόητα ζῷα καὶ τὰ ἑξῆς.

Ἐλθὼν οὖν, ἀδελφοί, ἡμᾶς ἀπέκλεισε, καὶ καθ᾿ ἑκάστην τὸ ἀχανὲς αὐτοῦ στόμα χάσκων, πῶς εὕρῃ καιρὸν ἐπιτήδειον ἵνα καταπίῃ ἡμᾶς καὶ τὴν πόλιν ταύτην, ἥν ἀνήγειρεν ὁ τρισμακάριστος καὶ μέγας βασιλεὺς Κωνσταντῖνος ἐκεῖνος, καὶ τῇ πανάγνῳ τε καὶ ὑπεράγνῳ δεσποίνῃ ἡμῶν θεοτόκῳ καὶ ἀειπαρθένῳ Μαρίᾳ ἀφιέρωσεν καὶ ἐχαρίσατο τοῦ κυρίαν εἶναι καὶ βοηθὸν καὶ σκέπην τῇ ἡμετέρᾳ πατρίδι καὶ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων, τὸ καύχημα πᾶσι τοῖς οὖσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολήν.

Καὶ οὗτος ὁ ἀσεβέστατος τήν ποτε περιφανῆ καὶ ὀμφακίζουσαν ὡς ῥόδον τοῦ ἀγροῦ βούλεται ποιῆσαι ὑπ᾿ αὐτόν. Ἣ ἐδούλωσε σχεδόν, δύναμαι εἰπεῖν, πᾶσαν τὴν ὑφ᾿ ἥλιον καὶ ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῆς Πόντον καὶ Ἀρμενίαν, Περσίαν καὶ Παφλαγονίαν, Ἀμαζόνας καὶ Καππαδοκίαν, Γαλατίαν καὶ Μηδίαν, Κολχοὺς καὶ Ἴβηρας, Βοσφοριανοὺς καὶ Ἀλβάνους, Συρίαν καὶ Κιλικίαν καὶ Μεσοποταμίαν, Φοινίκην καὶ Παλαιστίνην, Ἀραβίαν τε καὶ Ἰουδαίαν, Βακτριανοὺς καὶ Σκύθας, Μακεδονίαν καὶ Θετταλίαν, Ἑλλάδα, Βοιωτίαν, Λοκροὺς καὶ Αἰτωλούς, Ἀκαρνανίαν, Ἀχαΐαν καὶ Πελοπόννησον, Ἤπειρον καὶ τὸ Ἰλλυρικόν, Λυχνίτας κατὰ τὸ Ἀνδριατικόν, Ἰταλίαν Τουσκίνους, Κελτοὺς καὶ Κελτογαλάτας, Ἰβηρίαν τε καὶ ἕως τῶν Γαδείρων, Λιβύαν καὶ Μαυρητανίαν καὶ Μαυρουσίαν, Αἰθιοπίαν, Βελέδας Σκούδην, Νουμιδίαν καὶ Ἀφρικὴν καὶ Αἴγυπτον, αὐτὸς τὰ νῦν βούλεται δουλῶσαι, καὶ τὴν κυριεύουσαν τῶν πόλεων ζυγῷ ὑποβαλεῖν καὶ δουλείᾳ, καὶ τὰς ἁγίας ἐκκλησίας ἡμῶν, ἔνθα ἐπροσκυνεῖτο ἡ ἁγία τριὰς καὶ ἐδοξολογεῖτο τὸ πανάγιον, καὶ ὅπου οἱ ἄγγελοι ἠκούοντο ὑμνεῖν τὸ θεῖον καὶ τὴν ἔνσαρκον τοῦ θεοῦ λόγου οἰκονομίαν, βούλεται ποιῆσαι προσκύνημα τῆς αὐτοῦ βλασφημίας καὶ τοῦ φληναφοῦ αὑτοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ, καὶ κατοικητήριον ἀλόγων καὶ καμήλων.

Λοιπόν, ἀδελφοὶ καὶ συστρατιῶται, κατὰ νοῦν ἐνθυμήθητε ἵνα τὸ μνημόσυνον ὑμῶν καὶ ἡ μνήμη καὶ ἡ φήμη καὶ ἡ ἐλευθερία αἰωνίως γενήσηται.

Καὶ στραφεὶς πρὸς τοὺς Ἑνετοὺς ἐν τοῖς δεξιοῖς μέρεσιν ἱσταμένους ἔφη: «Ἑνετοὶ εὐγενεῖς, ἀδελφοὶ ἠγαπημένοι ἐν Χριστῷ τῷ θεῷ, ἄνδρες ἰσχυροὶ καὶ στρατιῶται δυνατοὶ καὶ ἐν πολέμοις δοκιμώτατοι, οἳ διὰ τῶν ἐστιλβωμένων ὑμῶν ῥομφαίων καὶ χάριτος πολλάκις πλῆθος τῶν Ἀγαρηνῶν ἐθανατώσατε, καὶ τὸ αἷμα αὐτῶν ποταμειδῶς ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν ἔρρευσε, τῇ σήμερον παρακαλῶ ὑμᾶς ἵνα τὴν πόλιν ταύτην τὴν εὐρισκομένην ἐπὶ τοσαύτῃ συμφορᾷ τοῦ πολέμου ὁλοψύχως καὶ ἐκ μέσου ψυχῆς γένητε ὑπερασπισταί. Οἴδατε γὰρ καλῶς, καὶ δευτέραν πατρίδα καὶ μητέρα αὐτὴν ἀενάως εἴχετε· διὸ καὶ ἐκ δευτέρου πάλιν λέγω καὶ παρακαλῶ ἵνα ἐν αὐτῇ ὥρᾳ ὡς φιλοπιστοί τε καὶ ὁμόπιστοι καὶ ἀδελφοὶ ποιήσητε.»

Εἶτα στραφεὶς ἐν τοῖς ἀριστεροῖς μέρεσι λέγει τοῖς Λιγουρίταις: «Ὦ Λιγουρῖται, ἐντιμότατοι ἀδελφοί, ἄνδρες πολεμισταὶ καὶ μεγαλοκάρδιοι καὶ φημιστοί, καλῶς οἴδατε καὶ γινώσκετε ὅτι ἡ δυστυχὴς αὕτη πόλις πάντοτε οὐκ ἐμοὶ μόνον ὑπῆρχεν, ἀλλὰ καὶ ὑμῖν διὰ πολλά τινα αἴτια. Ὑμεῖς μὲν πολλάκις μετὰ προθυμίας αὐτῇ ἐβοηθήσατε, καὶ συνδρομῇ ὑμετέρᾳ ἐλυτρώσατε ἀπὸ τῶν Ἀγαρηνῶν τῶν αὐτῆς ἐναντίων. Τὰ νῦν πάλιν ὁ καιρός ἐστιν ἐπιτήδειος ἵνα δείξητε εἰς βοήθειαν αὐτῆς τὴν Χριστῷ ἀγάπην καὶ ἀνδρίαν καὶ γενναιότητα ὑμῶν.»

Καὶ πληθυντικῶς στραφεὶς πρὸς πάντας εἶπεν: «Οὐκ ἔχω καιρὸν εἰπεῖν ὑμῖν πλείονα. Μόνον τὸ τεταπεινωμένον ἡμέτερον σκῆπτρον εἰς τὰς ὑμῶν χεῖρας ἀνατίθημι, ἵνα αὐτὸ μετ᾿ εὐνοίας φυλάξητε. Παρακαλῶ δὲ καὶ τοῦτο καὶ δέομαι τῆς ὑμετέρας ἀγάπης, ἵνα τὴν πρέπουσαν τιμὴν καὶ ὑποταγὴν δώσητε τοῖς ὑμετέροις στρατηγοῖς καὶ δημάρχοις καὶ ἑκατοντάρχοις, ἕκαστος κατὰ τὴν τάξιν αὑτοῦ καὶ τάγμα καὶ ὑπηρεσίαν. Γνωρίσατε δὴ τοῦτο. Καὶ ἐὰν ἐκ καρδίας φυλάξητε τὰ ὅσα ἐνετειλάμην ὑμίν, ἐλπίζω εἰς θεὸν ὡς λυτρωθείημεν ἡμεῖς τῆς ἐνεστώσης αὐτοῦ δικαίας ἀπειλῆς. Δεύτερον δὲ καὶ ὁ στέφανος ὁ ἀδαμάντινος ἐν οὐρανοῖς ἐναπόκειται ὑμῖν, καὶ μνήμη αἰώνιος καὶ ἄξιος ἐν τῷ κόσμῳ ἔσεται.»

Καὶ ταῦτα εἰπὼν καὶ τὴν δημηγορίαν τελέσας καὶ μετὰ δακρύων καὶ στεναγμῶν τὸν θεὸν εὐχαριστήσας, οἱ πάντες ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος ἀπεκρίναντο μετὰ κλαυθμοῦ λέγοντες «ἀποθάνωμεν ὑπὲρ τῆς Χριστοῦ πίστεως καὶ τῆς πατρίδος ἡμῶν.» Ἀκούσας δὲ ὁ βασιλεὺς καὶ πλεῖστα εὐχαριστήσας καὶ πλείστας δωρεῶν ἐπαγγελίας αὐτοῖς ἀπηγγείλατο. Εἶτα πάλιν λέγει. «Λοιπόν, ἀδελφοὶ καὶ συστρατιῶται, ἕτοιμοι ἔστε τῷ πρωΐ, Χάριτι καὶ ἀρετῇ τῇ παρὰ τοῦ θεοῦ ὑμῖν δωρηθείσῃ, καὶ συνεργούσης τῆς ἁγίας τριάδος, ἐν ᾗ τὴν ἐλπίδα πᾶσαν ἀνεθέμεθα, ποιήσωμεν τοὺς ἐναντίους μετὰ αἰσχύνης ἐκ τῶν ἐντεῦθεν κακῶς ἀναχωρήσωσιν.»

Ἀκούσαντες δὲ οἱ δυστυχεῖς Ῥωμαῖοι καρδίαν ὡς λέοντες ἐποίησαν, καὶ ἀλλήλοις συγχωρηθέντες ᾔτουν εἷς τῷ ἑτέρῳ καταλλαγῆναι, καὶ μετὰ κλαυθμοῦ ἐνηγκαλίζοντο, μήτε φιλτάτων τέκνων μνημονεύοντες οὔτε γυναικὼν ἢ πλούτου φροντίζοντες, εἰ μὴ μόνον τοῦ ἀποθανεῖν ἵνα τὴν πατρίδα φυλάξωσι. Καὶ ἕκαστος ἐν τῷ διατεταγμένῳ τόπῳ ἐπανέστρεψε, καὶ ἀσφαλῶς ἐποίουν ἐν τοῖς τείχεσι τὴν φυλακήν. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐν τῷ πανσέπτῳ ναῷ τῆς τοῦ θεοῦ λόγου σοφίας ἐλθὼν καὶ προσευξάμενος μετὰ κλαυθμοῦ τὰ ἄχραντα μυστήρια μετέλαβεν. Ὁμοίως καὶ ἕτεροι πολλοὶ τῇ αὐτῇ νυκτὶ ἐποίησαν.

Εἶτα ἐλθὼν εἰς τὰ ἀνάκτορα ὀλίγον σταθεὶς καὶ ἐκ πάντων συγχώρησιν αἰτήσας, ἐν τῇδε τῇ ὥρᾳ τίς διηγήσεται τοὺς τότε κλαυθμοὺς καὶ θρήνους τοὺς ἐν τῷ παλατίῳ; Εἰ καὶ ἀπὸ ξύλου ἄνθρωπος ἢ ἐκ πέτρας ἦν, οὐκ ἐδύνατο μὴ θρηνῆσαι.

Καὶ ἀναβὰς ἐφ᾿ ἵππου ἐξήλθομεν τῶν ἀνακτόρων περιερχόμενοι τὰ τείχη [...]

 


Ακολουθεί απόσπασμα του τελευταίου λόγου του Μωάμεθ του Πορθητή.

Ω αγαπητά μου παιδιά, από το Θεό, τον προφήτη του Μωάμεθ και εμένα τον ίδιο το δούλο του, σας παρακαλώ και σας ικετεύω να κάνετε αύριο έργο αξιομνημόνευτο, όπως και οι πριν από μας παντού ως τα τώρα έκαναν, όπως είναι φανερό, και με προθυμία, γενναιότητα και μεγαλοψυχία να περάσετε σαν φτερωτοί με τις σκάλες πάνω από το τείχος. Και τη φήμη που κέρδισαν οι πρόγονοί μας και τους χάρισε ο Θεός μη γίνετε αφορμή εσείς να τη χάσουμε αντίθετα, πλησίασε η ώρα να την αυξήσουμε κατά πολύ. Τους είπε και πολλά άλλα λόγια στρατιωτικού περιεχομένου, και τους φούντωσε το φρόνημα για να δράσουν γενναία.
Και κατέληξε: Αν μερικοί από σας σκοτωθούν, όπως είναι φυσικό στους πολέμους, και γραφτό της μοίρας του καθενός, ξέρετε πολύ καλά τι λέει ο προφήτης μας στο Κοράνι: εκείνος που θα πεθάνει υπό τέτοιες συνθήκες θα δειπνήσει και θα πιει στον παράδεισο, ολόσωμος μαζί με το Μωάμεθ και με παιδιά και με ωραίες γυναίκες και παρθένες θα αναπαυτεί σε τόπο χλοερό και αρωματισμένο από λουλούδια, θα λουστεί σε ωραιότατο λουτρό και θα έχει τα πάντα από το Θεό σε εκείνο τον τόπο. Και πάλι, σ αυτή τη ζωή, όλος ο στρατός και οι άρχοντες της αυλής μου, αν νικήσουμε, ο μισθός που θα έχουν από μένα κατ αναλογία θα είναι διπλάσιος για τον καθέναν απ όσα έχουν τώρα αυτός θ αρχίζει από σήμερα και θα καταβάλλεται ως το τέλος της ζωής τους. Για τρεις ημέρες η Πόλη θα είναι δική σας. Ό,τι κι αν αρπάξετε ή βρείτε, χρυσό ή ασημένιο σκεύος και ρούχα, αιχμαλώτους άντρες και γυναίκες, μικρούς και μεγάλους κανείς δε θα μπορεί να σας τα ζητήσει ή να σας ενοχλήσει στο ελάχιστο. Αφού τελείωσε το λόγο του, τους όρκισε να διαφυλάξουν όσα τους διέταξε. Αυτοί χάρηκαν πολύ ακούγοντάς τα, και με μια φωνή αλάλαξαν όλοι στη γλώσσα τους: Αλλάχ, Αλλάχ Μεεμέτ ρεσούλ Αλλάχ! που σημαίνει ο Θεός των Θεών, και ο Μωάμεθ ο Προφήτης του.
 

29 May 2009

Σαν σήμερα το 1453


 

Τα ξημερώματα της Τρίτης 29ης Μαΐου 1453, ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Κωνσταντίνος Παλαιολόγος συνοδευόμενος από τον Θεόφιλο Παλαιολόγο, τον Ιωάννη Δαλματά και τον Δον Φραντσέσκο ντε Τολέδο εφόρμησαν για τελευταία φορά εναντίον των οθωμανικών στιφών τα οποία κατέκλυζαν την πύλη του Αγίου Ρωμανού, ρίχνοντας την αυλαία σε μία αυτοκρατορική ιστορία 1123 ετών, εάν κάποιος υπολογίσει τον χρόνο από την ημερομηνία εγκαινίων της Κωνσταντινούπολης (11 Μαΐου 330), η οποία και αποτελεί την ιστορία της μακροβιότερης κρατικής οντότητας στην ιστορία της Ευρασίας, υπό την έννοια της νομικής και πολιτισμικής συνέχειας, συγκρινόμενη ίσως μόνο με το βασίλειο της Κίνας.

Αποτίοντας τον ελάχιστο φόρο τιμής στους τελευταίους αυτούς υπερασπιστές μίας χιλιόχρονης αυτοκρατορίας που όμοιά της δεν έχει υπάρξει, τουλάχιστον σε σθένος και ικανότητα επιβίωσης, δεν έχουμε παρά να παρουσιάσουμε την τελευταία συγκλονιστική ομιλία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου την 28η Μαΐου του 1453, ο οποίο απευθυνόμενος προς τους Γενοβέζους, Βενετούς και Ρωμαίους (Έλληνες) ουσιαστικά και αποκαλύπτει όχι μόνο το μεγαλείο της ψυχής του ανδρός αλλά και την πολιτική και πολιτισμική ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η οποία με λίγα λόγια θα μπορούσε να συνοψισθεί ως εξής:
H Βυζαντινή Αυτοκρατορία γεννήθηκε ως ρωμαϊκή, ανδρώθηκε ως ρωμαιο-ελληνική, μεγαλούργησε ως ελληνο-ρωμαϊκή και πέρασε στην αιωνιότητα ως ελληνική.

Το κείμενο είναι από την μαρτυρία του έμπιστου συμβούλου του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, Γεωργίου Σφρατζή, ο οποίος σημειώνει τα λόγια του τελευταίου Αυτοκράτορα:
Ὑμεῖς μέν, εὐγενέστατοι ἄρχοντες καὶ ἐκλαμπρότατοι δήμαρχοι καὶ στρατηγοὶ καὶ γενναιότατοι στρατιῶται καὶ πᾶς ὁ πιστὸς καὶ τίμιος λαός, καλῶς οἴδατε ὅτι ἔφθασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ ἐχθρός της πίστεως ἠμῶν βούλεται ἴνα μετὰ πάσης τέχνης καὶ μηχανῆς ἰσχυροτέρως στενοχωρήση ἠμᾶς καὶ πόλεμον σφοδρὸν μετὰ συμπλοκῆς μεγάλης καὶ συρρήξεως ἐκ τῆς χέρσου καὶ θαλάσσης δώση ἠμὶν μετὰ πάσης δυνάμεως, ἴνα, εἰ δυνατόν, ὡς ὄφις τὸν ἰὸν ἐκχύση καὶ ὡς λέων ἀνήμερος καταπῖη ἠμᾶς. Διὰ τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς ἴνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς πάντοτε ἕως τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τῶν ἐχθρῶν της πίστεως ἠμῶν.
 

Παραδίδωμι δὲ ὑμὶν τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην πόλιν καὶ πατρίδα ἠμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων.
Καλῶς οὒν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι διὰ τέσσερα τινὰ ὀφείλεται κοινῶε ἐσμεν πάντες ἴνα προτιμήσωμεν ἀποθανεὶν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρώτον μὲν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἠμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὑπὲρ πατρίδος, τρίτον ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ὡς Χριστοῦ Κυρίου, καὶ τέταρτον ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων.

Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν χρεῶσται ἐσμεν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου πολλῶ μᾶλλον ὑπὲρ πάντων ἠμεῖς, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι. Ἐὰν διὰ τὰ ἐμᾶ πλημμελήματα παραχωρήση ὁ Θεὸς τὴν νίκην τοὶς ἀσεβέσιν, ὑπὲρ τῆς πίστεως ἠμῶν τῆς ἁγίας, ἢν Χριστὸς ἐν τῷ οἰκείῳ αἵματι ἠμὶν ἐδωρήσατο, κινδυνεύομεν, ὃ ἐστι κεφάλαιον πάντων. Καὶ ἐὰν τὸν κόσμον ὄλον κερδίση τις καὶ τὴν ψυχὴν ζημιωθῆ, τί τὸ ὄφελος; Δεύτερον πατρίδα περίφημον τοιούτως ὑστερούμεθα καὶ τὴν ἐλευθερίαν ἠμῶν.

 Τρίτον βασιλείαν τὴν ποτὲ μὲν περιφανῆ, νῦν δὲ τεταπεινωμένην καὶ ἐξουθενωμένην ἀπωλέσαμεν, καὶ ὑπὸ τοῦ τυράννου καὶ ἀσεβοῦς ἄρχεται. Τέταρτον δὲ καὶ φιλτάτων τέκνων καὶ συμβίων καὶ συγγενῶν ὑστερούμεθα. Αὐτὸς δὲ ὁ ἀλιτήριος ὁ ἀμηρᾶς πεντήκοντα καὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἄγει σήμερον ἀφοὗ ἠμᾶς ἐλθῶν ἀπέκλεισεν καὶ μετὰ πάσης μηχανῆς καὶ ἰσχύος καθἡμέραν τὲ καὶ νύκτα οὐκ ἐπαύσατο πολιορκῶν ἠμᾶς καὶ χάριτι τοῦ παντεπόπτου Χριστοῦ Κυρίου ἠμῶν ἐκ τῶν τειχῶν μετὰ αἰσχύνης ἄχρι τοῦ νῦν πολλάκις κακῶς ἀπεπέμφθη.

Τὰ νῦν δὲ πάλιν, ἀδελφοί, μὴ δειλιάσητε, ἐὰν καὶ τοῖχος μακρόθεν ὀλίγον ἐκ τῶν κρότων καὶ τῶν πτωμάτων τῶν ἐλεπόλεων ἔπεσε, διότι, ὡς ὑμεῖς θεωρεῖτε, κατὰ τὸ δυνατὸν ἐδιορθώσαμεν πάλιν αὐτό. Ἠμεῖς πάσαν τὴν ἐλπίδα εἰς τὴν ἄμαχον δόξαν τοῦ Θεοῦ ἀνεθέμεθα, οὗτοι ἐν ἄρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἴπποις καὶ δυνάμει καὶ πλήθει, ἠμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἠμῶν πεποίθαμεν, δεύτερον δὲ καὶ ἐν ταὶς ἠμετέραις χερσὶ καὶ ρωμαλαιότητι, ἢν ἐδωρήσατο ἠμὶν ἡ θεία δύναμις. Γνωρίζω δὲ ὅτι αὔτη ἡ μυριαρίθμητος ἀγέλη τῶν ἀσεβῶν, καθὼς ἡ αὐτῶν συνήθεια, ἐλεύσονται καθἠμῶν μετὰ βαναύσου καὶ ἐπηρμένης ὀφρύος καὶ θάρσους πολλοῦ καὶ βίας, ἴνα διὰ τὴν ὀλιγότητα ἠμῶν θλίψωσι καὶ ἐκ τοῦ κόπου στενοχωρήσωσι, καὶ μετὰ φωνῶν μεγάλων καὶ ἀλαλαγμῶν ἀναριθμήτων, ἴνα ἠμᾶς φοβήσωσι.

 Τᾶς τοιαύτας αὐτῶν φλυαρίας καλῶς οἴδατε, καὶ οὐ χρὴ λέγειν περὶ τούτων. Καὶ ὤρα ὀλίγοι τοιαῦτα ποιήσωσι, καὶ ἀναριθμήτους πέτρας καὶ ἕτερα βέλη καὶ ἐλεβολίσκους, ὡσεὶ ἄμμον θαλασσῶν ἄνωθεν ἠμῶν πτήσουσι, διὧν, ἐλπίζω γάρ, οὐ βλάψωσι, διότι ὑμᾶς θεωρῶ καὶ λίαν ἀγάλλομαι καὶ τοιαύταις ἐλπίσι τὸν λογισμὸν τρέφομαι, ὅτι εἰ καὶ ὀλίγοι πάνυ ἐσμέν, ἀλλὰ πάντες ἐπιδέξιοι καὶ ἐπιτήδειοι ρωμαλέοι τὲ καὶ ἰσχυροὶ καὶ μεγαλήτορες καὶ καλῶς προπαρασκευασμένοι ὑπάρχετε. Ταὶς ἀσπίσιν ὑμῶν καλῶς τὴν κεφαλὴν σκέπεσθε ἐπὶ τὴ συμπλοκὴ καὶ συρρήξει. Ἡ δεξιὰ ὑμῶν ἢ τὴν ρομφαίαν ἔχουσα μακρὰν ἔστω πάντοτε. Αἳ περικεφαλαῖαι ὑμῶν καὶ οἱ θώρακες καὶ οἱ σιδηροὶ ἱματισμοὶ λίαν εἰσὶν ἱκανοὶ ἅμα καὶ τοὶς λοιποὶς ὄπλοις, καὶ ἐν τὴ συμπλοκὴ ἔσονται πάνυ ὠφέλιμα, ἃ οἱ ἐναντίοι οὐ χρῶνται, ἀλλ οὔτε κέκτηνται. Καὶ ὑμεῖς ἔσωθεν τῶν τειχῶν ὑπάρχετε σκεπόμενοι, οἱ δὲ ἀσκεπεῖς μετὰ κόπου ἔρχονται. Διό, ὢ συστρατιῶται γίγνεσθε ἕτοιμοι καὶ στερεοὶ καὶ μεγαλόψυχοι διὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Θεοῦ.

  Μιμηθῆτε τοὺς ποτὲ τῶν Καρχηδονίων ὀλίγους ἐλέφαντας, πὼς τοσούτον πλῆθος ἵππων Ρωμαίων τὴ φωνὴ καὶ θέα ἐδίωξαν, καὶ ἐὰν ζῶον ἄλογον ἐδίωξε πόσον μᾶλλον ἠμεῖς ἡ τῶν ζώων καὶ ἀλόγων ὑπάρχοντες κύριοι, καὶ οἱ καθἠμῶν ἐρχόμενοι ἴνα παράταξιν μεθἠμῶν ποιήσωσιν ὡς ζῶα ἄλογα καὶ χείρονες εἰσιν. Οἱ πέλται ὑμῶν καὶ ρομφαῖοι καὶ τὰ τόξα καὶ ἀκόντια πρὸς αὐτοὺς πεμπέτωσαν παρἠμῶν. Καὶ οὕτως λογίσθητε ὡς ἐπὶ ἀγρίων χοίρων καὶ πληθὺν κυνήγιον, ἴνα γνώσωσιν οἱ ἀσεβεῖς ὅτι οὐ μετὰ ἀλόγων ζώων ὡς αὐτοί, παράταξιν ἔχουσιν, ἀλλὰ μετὰ κυρίων καὶ αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ρωμαίων.

  Οἴδατε καλῶς ὅτι ὁ δυσσεβὴς αὐτὸς ὁ ἀμηρᾶς καὶ ἐχθρός της ἁγίας ἠμῶν πίστεως χωρὶς εὔλογον αἰτίας τινὸς τὴν ἀγάπην ἢν εἴχομεν ἔλυσεν, καὶ τοὺς ὅρκους αὐτοῦ τοὺς πολλοὺς ἠθέτησεν ἀντοὐδενὸς λογιζόμενος καὶ ἐλθῶν αἰφνιδίως φρούριον ἐποίησεν ἐπὶ τὸ στενὸν τοῦ Ἀσωμάτου, ἴνα καθἑκάστην ἡμέραν δύνηται βλάπτειν ἠμᾶς. Τοὺς ἀγροὺς ἠμῶν καὶ κήπους καὶ παραδείσους καὶ οἴκους πυριαλώτους ἐποίησε, τοὺς ἀδελφοὺς ἠμῶν τοὺς Χριστιανοὺς ὅσους εὖρεν, ἐθανάτωσε καὶ ἠχμαλώτευσε, τὴν φιλίαν ἠμῶν ἔλυσεν. Τοὺς δὲ τοῦ Γαλατά, ἐφιλίωσε, καὶ αὐτοὶ χαίρονται, μὴ εἰδότες καὶ αὐτοὶ οἱ ταλαίπωροι τὸν τοῦ γεωργοῦ παιδὸς μύθον, τοῦ ἐψήνοντος τοὺς κοχλίας καὶ εἰπόντος.

 Ὢ ἀνόητα ζῶα, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἐλθῶν οὒν ἀδελφοί, ἠμᾶς ἀπέκλεισε, καὶ καθἑκάστην τὸ ἀχανὲς αὐτοῦ στόμα χάσκων, πὼς εὔρη καιρὸν ἐπιτήδειον ἴνα καταπῖη ἠμᾶς καὶ τὴν πόλιν ταύτην, ἢν ἀνήγειρεν ὁ τρισμακάριστος ἐκεῖνος καὶ τὴ πανάγνω δεσποίνη ἠμῶν θεοτόκω καὶ ἀειπαρθένω Μαρία ἀφιέρωσεν καὶ ἐχαρίσατο του κυρίαν εἶναι καὶ βοηθὸν καὶ σκέπην τὴ ἡμετέρα πατρίδι καὶ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων τὸ καύχημα πάσι τοὶς οὔσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολήν. Καὶ οὗτος ὁ ἀσεβέστατος τὴν ποτὲ περιφανῆ καὶ ὀμφακλιζουσαν ὡς ρόδον τοῦ ἀγροῦ βούλεται ποιῆσαι ὑπαὐτόν.

 Ἢ ἐδούλωσε σχεδόν, δύναμαι εἰπείν, πάσαν τὴν ὑφἥλιον καὶ ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῆς Πόντον καὶ Ἀρμενίαν, Περσίαν καὶ Παμφλαγονίαν, Ἀμαζόνας καὶ Καππαδοκίαν, Γαλατίαν καὶ Μηδίαν Κολχοὺς καὶ Ἴβηρας, Βοσποριανοὺς καὶ Ἀλβάνους Συρίαν καὶ Κιλικίαν καὶ Μεσοποταμίαν, Φοινίκην Βακτριανοὺς καὶ Σκύθας, Μακεδονίαν καὶ Θετταλίαν, Ἑλλάδα Βοιωτία, Λοκροὺς καὶ Αἰτωλούς, Ἀκαρνανίαν,Ἀχαϊαν καὶ Πελοπόννησον,

 Ἤπειρον καὶ τὸ Ἰλλυρικὸν Λύχνιτας κατὰ τὸ Ἀνδριατικόν, Ἰταλίαν, Τουσκίνους, Κέλτους καὶ Κελτογαλάτας, Ἰβηρίαν τὲ καὶ ἕως τῶν Γαδείρων, Λιβύαν καὶ Μαυρητανίαν καὶ Μαυρουσίαν, Αἰθιοπίαν, Βελέδας, Σκούδην, Νουμιδίαν καὶ Ἀφρικὴν καὶ Αἴγυπτον αὐτός τὰ νῦν βούλεται δουλῶσαι καὶ τὴν κυριεύουσαν τῶν πόλεων, ζυγῶ ὑποβαλεὶν καὶ δουλεία καὶ τᾶς ἁγίας ἐκκλησίας ἠμῶν, ἔνθα ἐπροσκυνεῖτο ἡ Ἁγία Τριὰς καὶ ἐδοξολογεῖτο τὸ πανάγιον, καὶ ὅπου οἱ ἄγγελοι ἠκούοντο ὑμνεὶν τὸ θεῖον καὶ τὴν ἔνσαρκον τοῦ Θεοῦ Λόγου οἰκονομίαν, βούλεται ποιῆσαι προσκύνημα τῆς αὐτοῦ βλασφημίας καὶ τοῦ φληναφοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ, καὶ κατοικητήριον ἀλόγων καὶ καμήλων.

 Λοιπὸν ἀδελφοὶ καὶ συστρατιῶται, κατὰ νοῦν ἐνθυμηθῆται ἴνα τὸ μνημόσυνον ὑμῶν καὶ ἡ μνήμη καὶ ἡ φήμη καὶ ἡ ἐλευθερία αἰωνίως γενήσηται
Τέλος, με αφορμή την σημερινή επέτειο, δεν θα μπορούσε κάποιος να μην σχολιάσει, και την πρόσφατη ανάδειξη του μεγαλύτερου των Ελλήνων. Πρώτον, φυσικά και ο Μέγας Αλέξανδρος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο μεγαλύτερος των Ελλήνων, φυσικά και η όλη αυτή διαδικασία θα ήταν πιο δόκιμη εάν υπήρχαν κάποιες κατηγορίες και όχι για παράδειγμα, ο Παπανικολάου να βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με τον Κολοκοτρώνη. Τρίτο, εντύπωση προξενεί που καμία Βυζαντινή φιγούρα δεν υπήρξε μέρος της δεκάδας.

 Είναι μήπως ζήτημα παιδείας και το πώς παρουσιάζεται στους Έλληνες, από το επίσημο κράτος, μία χιλιετής περίοδος του Ελληνισμού; Σε ποιους θα πρέπει να δωρίσουμε την λαμπρή ιστορία του μεσαιωνικού Ελληνισμού, στους Ιταλούς μήπως;
Σε κάθε περίπτωση, το σίγουρο είναι πως ο τελευταίος Αυτοκράτορας, ενώ τα ήθη τις εποχής του επέτρεπαν να φύγει, να πάει στον Μυστρά, να πάει στην Δύση για να μαζέψει στρατό και να πάρει πίσω την Πόλη, ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΡΑΞΕ, πιστός στα πιστεύω του ΈΜΕΙΝΕ στην Πόλη να περάσει στην αιωνιότητα μαζί με αυτήν. Η απάντησή του προς τον Μωάμεθ πως: ΤΟ ΔΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΣΟΙ ΔΟΥΝΑΙ ΟΥΤ΄ ΕΜΟΝ ΕΣΤΙΝ ΟΥΤ΄ ΑΛΛΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΩΝ ΕΝ ΑΥΤΗ. ΚΟΙΝΗ ΓΑΡ ΓΝΩΜΗ ΠΑΝΤΕΣ ΑΥΤΟΠΡΟΑΙΡΕΤΩΣ ΑΠΟΘΑΝΟΥΜΕΝ ΚΑΙ ΟΥ ΦΕΙΣΟΜΕΘΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΗΜΩΝ

 (Το να σου παραδώσω την πόλη ούτε στις δικές μου προθέσεις είναι ούτε σε κανενός άλλου απ' όσους κατοικούν σ' αυτή, γιατί όλοι με κοινή απόφαση (που πήραμε) με τη δική μας αβίαστη θέληση θα πεθάνουμε και δε θα υπολογίσουμε τη ζωή μας) φανερώνει το μεγαλείο του ανδρός αλλά και την αίσθηση του ιστορικού του χρέους και ρόλου ...

σε τελική ανάλυση εάν είχε φύγει δεν θα είχε μαρμαρώσει
Και μία σύμπτωση την 29 Μαΐου γιορτάζεται η μνήμη της Αγίας ΥΠΟΜΟΝΗΣ, κατά κόσμον Ελένης Δραγάση, συζύγου του Μανουήλ Β Παλαιολόγου, και μητέρας του τελευταίου αυτοκράτορα των Ρωμαίων Κωνσταντίνου Παλαιολόγου Δραγάση του επονομαζόμενου και Δράκου
 

 

Η ΑΛΗΘΙΝΗ

ΙΣΤΟΡΙΑ

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

 

 

Κείμενα νόμων αποδεικνύουν

μία μαρτυρική και αιματοβαμμένη ζωή

 

  Στα τέλη του θ΄ αιώνα ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός έδωσε εντολή σε νομομαθείς να συγκεντρώσουν την έως τότε ισχύουσα νομοθεσία, να αφαιρέσουν όσους νόμους δεν ίσχυαν πλέον και να θεσπίσουν όσους νέους χρειάζονταν. Από την εργασία αυτή προέκυψε μία συλλογή εξήντα βιβλίων, η οποία έμεινε γνωστή ως Βασιλικά και ίσχυσε μέχρι τέλους του Βυζαντίου (1.453 μ.Χ.).

 

     Δεν υπάρχει χώρος, για να παρουσιάσουμε το σύνολο των νόμων, που περιέχει η φρικτή αυτή νομοθεσία, άλλωστε σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να αναδειχθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έζησε το Ελληνικό Έθνος στα 1.100 χρόνια της Βυζαντινής σκλαβιάς. Θα περιοριστούμε λοιπόν ενδεικτικά σε κείμενα των νόμων, που περιέχονται στο πρώτο από τα συνολικώς 60 βιβλία των Βασιλικών.

 

     Μελετώντας τα κείμενα παρατηρούμε, ότι δεν αρκούνται μόνο στην παράθεση των άρθρων και διατάξεων, αλλά και περιέχουν εντελώς ξένα προς νομικά κείμενα αποσπάσματα με ύβρεις εναντίον των Ελλήνων, που χαρακτηρίζονται μυσαροί, αλιτήριοι κ.λπ. Αλλά το πιο εντυπωσιακό στοιχείο τους είναι οι τρομερές ποινές, που προβλέπουν τα άρθρα αυτά κατά των Ελλήνων: αδικήματα όπως το έθιμο της παρατήρησης της σπάλας του αρνιού επέσυραν την ποινή της σταύρωσης (!), η εμμονή εις την πλάνην των Ελλήνων την ποινή του θανάτου και ταυτόχρονα της δήμευσης της περιουσίας από τα μοναστήρια, η τέλεση από τρίτους σε κάποιο κτήμα κάποιας Ελληνικής τελετής την ποινή (στον ιδιοκτήτη του κτήματος!) των σωματικών βασανιστηρίων (;) και στη συνέχεια των ισόβιων καταναγκαστικών έργων σε ορυχεία κ.λπ. κ.λπ.

 

     Προφανώς βρισκόμαστε μπροστά στις πιο τραγικές σελίδες μιας άγνωστης περιόδου της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους, περιόδου μαρτυρικής, αιματοβαμμένης, ακραίας βαρβαρότητας, την οποία έζησαν οι πρόγονοί μας κάτω από την σπάθη του δημίου του Ελληνισμού, δηλαδή του Βυζαντίου, το οποίο οι σημερινοί Έλληνες εξακολουθούμε και σήμερα να το θεωρούμε Ελληνικό.

 

 

 

Τα κατά χριστιανών συγγράμματα Πορφυρίου και άλλων αιρετικών καιέσθωσαν, ...οι δε τα λεχθέντα βιβλία έχοντες και αναγιγνώσκοντες, εσχάτως τιμωρείσθωσαν. (Νομοκάνων Φωτίου, τίτλ. ιβ΄, κεφ. 2 και 3.)

 

  Παραθέτουμε δειγματoληπτικά παραγράφους άρθρων και διατάξεις από την ανθελληνική νομοθεσία του πρώτου βιβλίου. Πρόκειται για ιστορικά ντοκουμέντα απόλυτης αποδεικτικής ισχύος, και γι αυτό τα δημοσιεύουμε στην πρωτότυπη γλωσσική μορφή τους.

 

     1. Συγγράμματα Ελλήνων: Καύση επί της πυράς.

         Δει τα Πορφυρίου και των ομοίων αυτού συγγράμματα πυρί καίεσθαι (παρ. 3).

 

 

     2. Έθιμο παρατήρησης σπάλας του αρνιού: Ποινή σταύρωσης!

         Μηδείς τολμάτω θυσίαν ούτε ποιείν, ως εφοράν το ήπαρ και τα σπλάχνα του θυομένου θρέμματος δια το επαγγέλεσθαι τα μέλλοντα, ει δε τις τολμήσει τι τοιούτο ποιήσαι, επήρτηται αυτώ τιμωρία της σταυρώσεως, είτε περί ενεστώτων, είτε περί μελλόντων δια της σπλαγχνοσκοπίας περιεργάζεται (παρ. 12). Για να θεσπίζουν τέτοιους νόμους με προβλεπόμενη ποινή την σταύρωση τον ι΄ αιώνα, σημαίνει, ότι δεν είχαν καταφέρει ακόμη να εξαλείψουν τη θρησκεία και τα αρχαία έθιμα.

 

 

     3. Ελληνικά ιερά: Δήμευση υπέρ της Εκκλησίας

         Πάντας τους τόπους, ούστινας τοις ιεροίς η πλάνη των παλαιών (= Ελλήνων) αφωσίωσε, τη ιδική ημών ουσία βουλόμεθα συνάπτεσθαι... Ταύτα δε, άτινα πολλαίς διατάξεσιν εις την προσκυνητήν εκκλησίαν εβουλήθημεν ανήκειν, η χριστιανική εκκλησία εαυτή διεκδικείτω (παρ. 15). Έτσι άρχισε να γιγαντώνεται η εκκλησιαστική περιουσία.

 

 

     4. Προσευχή στα Ελληνικά ιερά: Ποινή δήμευσης όλης της περιουσίας και εξορία.

         Μηδείς εν διαθέσει και ψυχή προσκυνούντος η ευχομένου τα πάλαι (=ελληνικά) κεκλεισμένα ιερά νυν θρησκευέτω απέστω της ημετέρας γενεάς το τοις αθεμίτοις και καταράτοις ειδώλοις την προτέραν τιμήν αποδίδοσθαι, η στεφανούσθαι ασεβείς των ιερών παραστάδας, η τοις βεβήλοις βωμοίς ανάπτεσθαι πυρσούς... ως δημοσίω δικαστηρίω υπεύθυνος γεγονώς του τηλικούτου δράματος την νόμιμον υπομενέτω κατηγορίαν και ελεγχόμενος δημευέσθω πάσαν αυτού ουσίαν και εξοριζέσθω (παρ. 17). Δήμευση περιουσίας κι εξορία σε όποιον έκανε οτιδήποτε στα πάλαι κεκλεισμένα ιερά, όσα δηλαδή δεν είχαν ακόμη κατεδαφίσει (βλ. Η Θαμμένη Ελλάδα).

 

 

     5. Ελληνική τελετή σε ξένο κτήμα τελούμενη από τρίτους: Ποινή δήμευσης περιουσίας (του ιδιοκτήτη!) σωματικά βασανιστήρια (του ιδιοκτήτη του κτήματος) και ισόβια καταναγκαστικά έργα σε μεταλλείο (του ιδιοκτήτη)!

         Όσα πολλάκις τοις της ελληνικής θρησκείας απηγορεύσαμεν, μηδείς επιχειρείτω του λοιπού ποιείν, ειδώς ως δημοσίω εγκλήματι περιπίπτει ο τούτοις τολμών επιχειρείν, επί τούτου δε βουλόμεθα τα τοιαύτα δράματα εκκόπτεσθαι, ότι, καν εν αλλοτρίω αγρώ η οίκω τι τοιούτό ποτε αμαρτηθείη, ειδότων των δεσποτών του οίκου η του κτήματος, αυτός μεν ο οίκος η το χωρίον τω ταμείω προσκυρωθήσεται (= θα δημευθή) οι δε τούτων δεσπόται υπέρ ων όλως ειδότες συνεχώρησάν τι τοιούτο γενέσθαι, ει μεν αξία τινί η στρατεία κοσμούνται, της αξίας και της στρατείας εκπίπτουσιν, αλλά δημευθέντες τιμωρούνται ιδιωτικής δε τύχης υπάρχοντες μετά τας του σώματος βασάνους τοις έργοις των μετάλλων διηνεκώς παραδοθήσονται (παρ. 18). Δηλαδή κι αυτός, στην κατοχή του οποίου ήταν το μέρος, όπου είχε πραγματοποιηθεί τελετή, να καταδικάζεται σε ισόβια αναγκαστικά έργα σε ορυχεία.

 

          Ζητούντες καθ εαυτούς η παρά των επισκόπων μανθάνοντες κωλυέτωσαν οι άρχοντες τα παρά των Ελλήνων, και γενόμενα δε τιμωρείτωσαν η μη δυνάμενοι μηνυέτωσαν και προσκυρούτωσαν όσα προσώποις ελληνικοίς δεδώρηται η καταλέλειπται τοις πολιτικοίς δικαίοις πάντων όσα κατ αυτών η υπέρ των εκκλησιών προεισενήνεκται κυρίων όντων και εντεύθεν βεβαιουμένων (παρ. 19).

 

  

     Ο Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός, που εξέδωσε την ανθελληνική νομοθεσία των Βασιλικών ήταν γυιός του Αρμενοσλαύου αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄ ή νόθος γυιός του Εβραϊκής καταγωγής αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ (βλ. Ούτε ένας Έλληνας Βυζαντινός αυτοκράτορας!.)  Έγραψε χρησμούς περί του μέλλοντος, προσευχές, θρησκευτικά άσματα και διάφορα άλλα παρόμοια. Αν και συγγραφέας τέτοιων έργων όμως, δεδομένου ότι η φιλομάθεια δεν θεωρείται προσόν για το Χριστιανισμό (μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι) του προσήψαν το προσωνύμιο Σοφός, όχι ως επαινετικό αλλά ως κοροϊδευτικό, γεγονός που αποσιωπάται για ευνόητους λόγους- από τους σύγχρονους βυζαντινολόγους.

 

 

     6. Γιά πρώην εκχριστιανισθέντες και τώρα ελληνίζοντες: Ποινή θάνατος

         Πάντων των επιτιμίων, όσα παρά των προβεβασιλευκότων κατά της ελληνικής ηπείληται πλάνης ή υπέρ της ορθοδόξου πίστεως εισενήνεκται, κυρίων και βεβαίων διηνεκώς όντων τε και δια της παρούσης ευσεβούς νομοθεσίας φυλαττομένων, επειδή τινες εύρηνται τη των ανοσίων και μυσαρών Ελλήνων κατεχόμενοι πλάνη κακείνα πράττοντες, άπερ εις δικαίαν οργήν κινεί τον φιλάνθρωπον θεόν, ουδέ τα περί τούτων αδιόρθωτα καταλιπείν υπέστημεν, αλλά γνόντες, ως την του αληθινού και μόνου θεού καταλιμπάνοντες προσκύνησιν ειδώλοις αλογίστω πλάνη θυσίας προσέφερον και πάσης ανοσιότητος μεστάς εορτάς επετέλουν, τους μεν ήδη ταύτα ημαρτηκότας μετά το αξιωθήναι του αγίου βαπτίσματος προς τα ελεγχθέντα αυτών αμαρτήματα εκδικήσει τη προσηκούση και ταύτα φιλανθρωπότερον υπεβάλομεν του δε λοιπού δια του παρόντος νόμου προαγορεύομεν άπασιν, ως οι μεν γινόμενοι χριστιανοί και του αγίου και σωτηριώδους αξιούμενοι καθ οιονδήποτε χρόνον βαπτίσματος, ει φανείεν έτι τη των Ελλήνων εμμένοντες πλάνη, τιμωρίαις εσχάταις (=ποινή θανάτου) υποβληθήσονται.

 

          Όσοι δε μήπω του προσκυνητού βαπτίσματος ηξιώθησαν, τούτους προσήκει καταδήλους εαυτούς ποιείν η κατά την βασιλεύουσαν ταύτην πόλιν η εν επαρχίαις διάγοντας, και προσιέναι ταις αγιωτάταις εκκλησίαις άμα γαμεταίς και παισί και παντί τω κατ αυτούς οίκω και διδάσκεσθαι την αληθινήν των χριστιανών πίστιν, ούτω δε εκδιδαχθέντας και καθαρώς αποβαλόντας την προτέραν πλάνην αξιούσθαι του σωτηριώδους βαπτίσματος, η τούτων ολιγωρούντας ειδέναι, ως ούτε μεθέξουσί τινος των της ημετέρας πολιτείας, ούτε ουσίας κινητής η ακινήτου κύριοι είναι συγχωρηθήσονται, αλλά παντός αφαιρεθέντες πράγματος εν ενδεία καταληφθήσονται (ολοκληρωτική αφαίρεση περιουσίας) προς τω και ταις αρμοδίαις υποβληθήσονται ποιναίς.

 

 

     7. Διδασκαλία Ελληνικών: Ποινή εξορία ή θάνατος

         Παν δε μάθημα παρά των νοσούντων την των ανοσίων Ελλήνων μανίαν διδάσκεσθαι κωλύομεν, ώστε μη κατά τούτο προσποιείσθαι αυτούς παιδεύειν τους εις αυτούς αθλίως φοιτώντας, ταις δε αληθείαις τας των δήθεν παιδευομένων διαφθείρειν ψυχάς, αλλά μηδέν εκ του δημοσίου σιτήσεως απολαύειν αυτούς, ουκ έχοντας παρρησίαν, ουδέ εκ θείων γραμμάτων η πραγματικών, τοιούτου τινός άδειαν αυτοίς εκδικείν.

 

          Είτε γαρ ενταύθά τις, είτε κατά χώραν φανείη (= νοσών την των Ελλήνων μανίαν) τοιούτος ων και μη προσδραμών ταις αγιωτάταις ημών εκκλησίαις μετά των οικείων, ως είρηται, παίδων και γαμετών, ταις προδηλουμέναις υποπεσείται ποιναίς και τας μεν αυτών ουσίας εκδικήσει το δημόσιον, αυτοί δε εξορία παραδοθήσονται ει δε τις εμφωλεύων τη ημετέρα πολιτεία θυσίας και ειδωλολατρίας αμαρτάνων αλώ, ούτος ταις εσχάταις υπαχθήσεται τιμωρίαις (=ποινή θανάτου) (παρ. 20.)

 

 

       

 

     Στο Βυζάντιο ακόμα κι αυτούς που ήταν χριστιανοί, αλλά αρνούνταν την Παλαιά Διαθήκη, τους κατηγορούσαν επί ελληνισμώ, αδίκημα για το οποίο ο βυζαντινός νόμος προέβλεπε την ποινή του θανάτου με βασανιστικό τρόπο. Οι Παυλικιανοί, που εμφα