Το χειρότερο όλων είναι ότι η ναυπήγηση των έξι σύγχρονων φρεγατών μειώνεται κατά ένα τρίτο και πλέον δίνεται άμεσα «πράσινο φως» μόνο για τέσσερα σκάφη FREMM! Πιθανότατα θα υπάρξει option για άλλα δύο σκάφη, αφού απλά δεν βγαίνουν τα νούμερα: Ακόμα και με δώδεκα σκάφη πόσες από τις δέκα “S” που αποτελούν αυτή την στιγμή τον κορμό του Στόλου, να αντέξουν μετά το 2020;  Και όταν λέμε να αντέξουν, δεν εννοούμε να πλέουν. Εννοούμε να μάχονται...

Το 2004 το πλάνο ήταν να μείνουν σε ενέργεια το 2020 μόνο δύο φρεγάτες “S” που ενσωματώνουν δυνατότητα δορυφορικών επικοινωνιών. Και αυτές να βγούν από την υπηρεσία μέχρι το 2024. Τώρα θα πρέπει να κρατηθούν σε υπηρεσία τέσσερα σκάφη μέχρι το 2024, αν θεωρήσουμε ότι περί το 2018 θα ληφθεί απόφαση για υλοποίηση της οption (αν περιληφθεί τελικά οption στο συμβόλαιο των FREMM...).

Το θέμα είναι ότι 12 κύριες μονάδες επιφανείας είναι λίγες, πολύ λίγες για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, από την στιγμή που οι τέσσερις από αυτές είναι σκάφη που θα κλείνουν αισίως 40 χρόνια στην θάλασσα το 2020. Εκτός και αν έχουμε παραδοχή αυτού που σημείωνε το αμερικανικό ινστιτούτο STRATFOR περί «οριστικής γεωπολιτικής έκλειψης της Ελλάδας από την Ανατολική Μεσόγειο».

Από την άλλη πλευρά έχουμε δομή δυνάμεων με 5 κορβέτες που σημαίνει έμφαση σε παράκτιες επιχειρήσεις (αν θεωρήσουμε ότι υπάρχουν κάποια επιχειρησιακά κριτήρια, πέρα από τα πολιτικά-επιχειρηματικά στην απόφαση του ΑΝΣ).

Η «προικοδότηση» του νέου ιδιοκτήτη των ΕΝΑΕ είναι κάτι παραπάνω από σαφής και μέχρι ... παρεξηγήσεως. Μέσα σε έξι μήνες, ξαφνικά το Πολεμικό Ναυτικό αποφάσισε ότι ... δεν μπορεί να ζήσει χωρίς κορβέτες και μάλιστα 5 τον αριθμό. Η ενίσχυση του Στόλου με 5 τέτοια σκάφη είναι σαφώς θετική εξέλιξη, αλλά όχι σε βάρος των κύριων σκαφών επιφανείας.

Οι κορβέτες, όπως έχει σημειώσει και η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ σε ανάλυση και έρευνα αγοράς που είχε δημοσιευθεί πριν από τρεις μήνες, είναι σκάφη που μπορούν ννα προσφέρουν πολλά σε ποικιλία αποστολών ( “sea policing”, Α/Α σημείου κλπ) αλλά πολύ λίγα σε ανθυποβρυχιακές αποστολές λόγω αδυναμίας τοποθέτησης ικανού σόναρ εξ αιτίας του μικρού εκτοπίσματος, αλλά και αδυναμία εκτέλεσης Α/Α αποστολών περιοχής.

Δεδομένου ότι το Π.Ν. κατ’ελάχιστον για να θεωρηθεί απόλυτα αξιόμαχο πρέπει να έχει 16 κύριες μονάδες (φρεγάτες) σε ενέργεια, η παρουσία 4-5 κορβετών μπορεί να θεωρηθεί ως μία «γέφυρα» μεταξύ των δυνατοτήτων των φρεγατών και των ΤΠΚ Super Vita, οι οποίες είναι γεγονός ότι με δυσμενείς καιρικές συνθήκες, όπως και το σύνολο των TΠΚ δεν μπορούν να προσφέρουν το μέγιστο των επιχειρησικών τους δυνατοτήτων.

Το πρόβλημα των 12 φρεγατών γίνεται ακόμα πιο οξύ, αν σκεφθούμε ότι από το 2011 ή το πολύ το 2012 θα αρχίσουν να παίρνουν θέση στις δεξαμενές των ΕΝΑΕ οι MEKO-200HN. Που σημαίνει σε μόνιμη βάση για χρονική διάρκεια έξι ετών (18 μήνες κατά μέσο όρο θα διαρκέσουν οι εργασίες σε κάθε ένα από τα τέσσερα σκάφη) -1 κύριο σκάφος! Εκτός των άλλων που έχουν ακινητοποιηθεί λόγω έλλειψης ανταλλακτικών.

Όλα αυτά βέβεια υπό την προϋπόθεση ότι θα προχωρήσε η συμφωνία για τα ΕΝΑΕ. Αν έχουμε τυχόν πισωγυρίσματα και ναυαγήσει η λύση της ADM - η οποία ούτως ή άλλως σχοινοβατεί για μία σειρά λόγων - οπότε εκλείψει και η ανάγκη «προικοδότησης» των ΕΝΑΕ, μπορεί να δούμε τις κορβέτες να «βυθίζονται» αύτανδρες και τις φρεγάτες να ξαναγίνονται έξι ή το χειρότερο σενάριο για το Π.Ν., να μένουν τέσσερις οι φρεγάτες και να χάνονται ή να μειώνονται οι κορβέτες.

Για την ώρα με τη νέα δομή, τις απώλειες τις καταγράφουν οι Γάλλοι της DCNS (έστω και αν εμμέσως πλην σαφώς επιβεβαιώθηκε η απόφαση για τις FREMM) και τα ναυπηγεία Ελευσίνας. Σε ότι αφορά τα υποβρύχια, τα έξι Type 214, το «ΩΚΕΑΝΟΣ» (αν όλα πάνε καλά στις δοκιμές...) και ένα από τα παλαιότερα 209/1100 θα αποτελέσουν την υποβρύχια δύναμη της χώρας. Αυτό λέγεται «αμυντική πολιτική και δομή δυνάμεων Made in Greece”…

Πάντως ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το παιχνίδι που γίνεται στη Νέα Δομή Δυνάμεων με την Π.Α.: Η μείωση κατά 10% του στόλου των μαχητικών από 300 σε 270 δεν πρέπει να αποκλειστεί!

Προηγούνται προγράμματα συνολικού οικονομικού ύψους περί το 1,8 δισ. ευρώ που αφορούν μη κύριες προμήθειες (όπλα, υποδομές κλπ), με εξαίρεση αυτή του ελικοπτέρου SAR με προβλεπόμενη δαπάνη 234.000.000 ευρώ.

Τι σημαίνει αυτό: Ότι, τουλάχιστον στην Π.Α., έχει φτιαχτεί ένα ΕΜΠΑΕ δύο ταχυτήτων με την απόκτηση του ΝΜΑ να είναι η κρισιμη διαφορά. Αν έχουμε επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης τα προγράματα μέχρι το 1,8 δισ. ευρώ, θα επιτρέψουν στην Π.Α. να είναι αξιόμαχη και ετοιμοπόλεμη μέχρι το 2016 με υψηλό βαθμό αξιοποίησης των υφιστάμενων αεροπορικών μέσων που διαθέτει.

Από εκεί και πέρα αλλάζουν όμως τα πράγματα με την εισαγωγή σε υπηρεσία «στην άλλη πλευρά του λόφου» ενός αν όχι υπερόπλου, εν πάση περιπτώσει ενός αεροσκάφους, όπως είναι το F-35, το οποίο χρήζει «ειδικής αντιμετώπισης». Πέρα από αυτό, η χρηματοδότηση για 40 ΝΜΑ με 2.398,760 εκατομμύρια ευρώ, είναι βέβαια ανεπαρκής, εκτός και αν πάμε σε προμήθεια «ελαφρά μεταχειρισμένων» μαχητικών τέταρτης γενιάς.

Η πρόταση της κοινοπραξίας της EADS προς την Ρουμανία για 25 ετοιμοπαράδοτα μαχητικά αεροσκάφη EF-2000 του Tranche 1 αντί του ποσού του 1 δισ. ευρώ, μπορεί να επαναληφθεί και στην ελληνική περίπτωση και είναι μία πρόταση που σίγουρα θα βρει μιμητές και σε άλλες εταιρείες από αυτές που συγκρούονται στην ελληνική αξιολόγηση.

Βέβαια το ότι το κονδύλι περιορίζεται σε κάτω από 2,5 δισ. ευρώ δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορέσει να υπάρξει επιπλέον χρηματοδότηση στην πορεία ή να αντληθούν περαιτέρω κονδύλια από άλλα προγράμματα. Το πρόγραμμα του Νέου Μαχητικού, ακόμα και στην δυνητική περίπτωση που έχουμε μείωση της οροφής των αεροσκαφών κατά 10-15% στο πλαίσιο της Νέας Δομής (κάτι πολύ δύσκολο αφού η Αεροπορία μέχρι στιγμής ανιτδρά σε αυτό το ενδεχόμενο), θεωρείται «εκ των ουκ άνευ».

Με μία δύναμη «στα χαρτιά» περίπου 270 μαχητικών αεροσκαφών, αλλά πρακτικά 238 (από εκεί και πέρα οι διαθεσιμότητες είναι ένα άλλο ζήτημα...) δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια καθυστέρησης της προμήθειας Νέου Μαχητικού. Βέβαια, όπως προαναφέραμε, η προμήθεια «ελαφρά μεταχειρισμένων» μαχητικών (βασικά των ευρωπαϊκών υποψηφιοτήτων EF-2000, Rafale F.1/2, Gripen JAS 39C), χωρίς να αποκλείεται να υπάρξει κάτι ανάλογο και από τις ΗΠΑ, αν και εκεί ισχύουν διαφορετικές παράμετροι φέρνει μία αγορά στα οικονομικά μέτρα της Ελλάδας και εμπεριέχει το κρίσμο στοιχείο της άμεσης παράδοσης (εντός μηνών) των αεροσκαφών. Χρονικά ήδη η προμήθεια βρίσκεται πίσω σχεδόν δύο χρόνια.

Σε διαφορετική περίπτωση, νέο, μη χρησιμοποιημένο μαχητικό, παραδοτέο μέχρι το 2015 στην ποσότητα και στον προϋπολογισμό των 2,4 δισ. ευρώ, είναι μόνο το εμφανιζόμενο ως "υπερμαχητικό" ρωσικό Su-35S, το οποίο η Ρωσία έχει αποφασίσει να προωθήσει στην ελληνική αξιολόγηση, όπως γράφει η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ που κυκλοφόρησε.

Σύμφωνα με τον προγραμματισμό της Π.Α. το αργότερο στο τέλος του 2011 θα έπρεπε να ξεκινήσει η παράδοση νέων αεροσκαφών για την αντικατάσταση των Α-7. Σήμερα μόνο η προμήθεια ετοιμοπαράδοτων αεροσκαφών μπορεί να επιτύχει κάτι τέτοιο. Διαφορετικά η εισαγωγή σε υπηρεσία των 30 νέων μαχητικών F-16 Adv. Και ο εκυγχρονισμός μεγάλου αριθμού F-16 στην τουρκική Αεροπορία μέχρι τις αρχές του 2012 θα επιφέρει, μερική μεν, αλλά κρίσιμη ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων, χωρίς καν την έλευση του F-35.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Τρύπες χαίνουν στο σημείο που ήταν εγκατεστημένα τα διάφορα υποσυστήματα του σκάφους, το οποίο είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα επανέλθει ποτέ σε υπηρεσία. Παλαιός αξιωματικός που υπηρετουσε στο σκάφος, με δάκρια στα μάτια μας εξήγησε πως «σκοτώνουν» το πλοίο το οποίο αντί να πλέει και να προστατεύει την χώρα χρησιμοποιείται ως αποθήκη αντλλακτικών.

Η Φ/Γ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (F 463) πρώην HNLMS PIETER FLORISZ (F 826) ναυπηγήθηκε  στα ναυπηγεία ROYAL SCHELDE Ολλανδίας την 21-1-1981.  Τέθηκε σε ενέργεια ως HNLMS PIETER FLORISZ την 1-10-1983 ενώ την 14-12-2001 παρελήφθη από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και της δόθηκε το όνομα ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ.

Αποτελεί την έβδομη Φρεγάτα τύπου Standard του Ελληνικού στόλου. Είναι η πρώτη φορά που δίνεται το όνομα ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ σε Φ/Γ του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Η ειρωνία της μοίρας είναι ότι το σκάφος «παραδίδει το πνεύμα του» την ώρα που ο πρώτος του κυβερνήτης, o αξιωματικός που το παρέλαβε το 2001, ο υποναύαρχος Στυλιανός Φενέκος παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για την συπεριφορά της πολιτικής ηγεσίας!

Σε πλήρη ακινησία εντός του ναυστάθμου βρίσκονται τουλάχιστον δύο ακόμα φρεγάτες, ενώ υπολογίζεται ότι ακόμα και σε πλήρη κινητοποίηση είναι πρακτικά αδύνατον να παραταχθούν στο Αιγαίο περισσότερα από επτά φρεγάτες από τις 14 (10 κλάσης “S” και 4 κλάσης MEKO 200HN) συν τις δύο που βρίσκονται σε διεθνείς αποστολές!

Οι αξιωματικοί του Π.Ν. «βομβαρδίζουν» καθημερινά την πολιτική ηγεσία με σημειώματα για την «πετσοκομμένη» επιχειρησιακή ικανότητα των κύριων σκαφών του στόλου, ενώ χαρακτηριστικό της απόλυτης ένδειας είναι ότι δόθηκε εντολή να «κανιβαλιστούν» και δύο πυραυλάκατοι Super Vita που δεν έχουν παραδοθεί ακόμα στο Π.Ν. λόγω μη διάθεσης ενός ελάχιστου κονδυλίου 2,5 εκατ. ευρώ για την εγκατάσταση κάποιων συστημάτων.

Απίστευτα γεγονότα όπως η "μετάγγιση" λιπαντικών (ούτε λάδια για τα πλοία δεν αγοράζουν) από την μία φρεγάτα στην άλλη, έχουν γίνει, πια, συνήθεια...

Όλη αυτη η εγκατάλειψη μόνο τυχαία δεν είναι: Όταν ετοιμάζονται εθνικές υποχωρήσεις πρέπει να προηγηθούν μονομερείς μειώσεις εξοπλισμώ για να δικαιολογηθεί η εκγκατάλειψη της εθνικής μας κυριαρχίας στο Αιγαίο.

Τα τεχνικά χαρακτηριστικά του σκάφους της Φ/Γ/ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ είναι τα ακόλουθα:

Διαστάσεις: 130,5/14,6/6,2 μέτρα
Εκτόπισμα: 3.630 τόν.
Πρόωση: 2 RR Olympus 56.800 HR, 2 RR Tyne 10
Ταχύτητα: 30 κόμβοι
Πλήρωμα: 198
Οπλισμός: 1 πυροβόλο 76χιλ. ΟΤΟ Melara, 1 σύστημα εγγύς προστασίας Phalanx, σύστημα Κ/Β Ε/Ε Harpoon και Ε/Α Sea Sparrow. Επίσης Α/Υ τορπίλες και σύστημα ΗΝ αντίμετρων. Έχει δυνατότητα μεταφοράς 2 Ε/Κ ΑΒ 212ASW

Από εκεί και πέρα η προσφορά περιλαμβάνει:

-Τα αιτηθέντα πυρομαχικά που θα συνοδεύσουν τα οχήματα στην άφιξή τους στην Ελλάδα και κοστoλογούνται 160 εκατ. ευρώ (πηγή του ΓΕΣ ανέφερε στο defencenet.gr ότι «Το κόστος τους είναι λιγότερο από το μισό των πυρομαχικών των LEO-2HEL/A4, παρά το γεγονός ότι περιλαμβάνουν χιλιάδες αντιαρματικούς πυραύλους»)

-Το πακέτο των εργαλείων και των εργαλειομηχανών για συντήρηση μέχρι 5ου(!) βαθμού Κλιμακίου (δηλαδή για πρώτη φορά θα παραλάβει ο Ελληνικός Στρατός οχήματα μάχης - είτε ΤΟΜΑ είτε άρματα - τα οποία θα μπορεί να επισκευάζει 100% εγχωρίως μέχρι και τον κινητήρα τους, τα οπλοσύστηματά τους κλπ. (Στην σύμβαση για τα LEO2HEL η πρόβλεψη ήταν για επισκευή μέχρι 3ου Κλιμακίου).
Το κόστος του εν λόγω υλικού που αιτήθηκε ο Ε.Σ. ξεπερνά τα 150 εκατ. ευρώ.

-Ολόκληρο κέντρο εξομοιωτών. Πέντε, συνολικά, εξομοιωτές και τα παρελκόμενα ηλεκτρονικά συστήματα αυτών που θα τοποθετηθούν σε κτίριο που κτιστεί μέσω των αντισταθμιστικών στην Αλεξανδρούπολη. Επίσης βιβλιογραφία, εκπαίδευση κλπ. Κόστος των παραπάνω 130 εκατ. ευρώ περίπου.

Πρόκειται για ένα υπερπλήρες πακέτο βάσει των όσων έχει ζητήσει ο Ε.Σ., το οποίο ενσωματώνει και το κόστος της βιομηχανικής συμμετοχής που θα φτάσει το 33%, χωρίς καμία επιπλέον επιβάρυνση σε σχέση με την αρχικά προσφερόμενη βιομηχανική συμμετοχή που υπολογιζόταν στο 25%.

Σε πολιτικό επίπεδο συντάσσεται η ατζέντα των συζητήσεων του υπουργού Εθνικής Άμυνας με τον Ρώσο ομόλογό του Α.Σερντιούκοφ κατά την διάρκεια της επίσημης επίσκεψης του πρώτου στην Μόσχα 29-31/03/2010.

Για τους Ρώσους το θέμα των BMP-3HEL είναι το κορυφαίο, ανεξάρτητα αν εκκρεμούν και άλλα σοβαρά ζητήματα, όπως η βολή επιχειρησιακής αποδοχής των S-300PMU-1, η υπογραφή FOS για το σύστημα, το θέμα των ΖUBR, όπου ελπίζεται ότι η νέα ηγεσία του Π.Ν. θα έχει διαφορετική αντιμετώπιση από την προηγουύμενη που για ανεξήγητους λόγους ήθελε να ... αποστρατεύσει τα μισά σκάφη κλπ.

Η ρωσική πολιτική ηγεσία και κυρίως ο Βλαντιμίρ Πούτιν, παρακολουθούν πολύ στενά το όλο θέμα των BMP-3HEL από το οποίο και εξαρτούν, όπως και από την ελληνική στάση στο θέμα των αγωγών, την μελλοντική γενικότερη πολιτική και εμπορική σχέσεη τους. Ακόμα και τα αποτελέσματα της  επίσκεψης σήμερα στην Μόσχα της υφυπουργού, αρμόδιας για τον Τουρισμό, Άντζελας Γκερέκου, που στοχεύει στο άνοιγμα του «κρουνού» των Ρώσων τουριστών στην Ελλάδα για το 2010 θα εξαρτηθεί - σε επίπεδο αποτελεσμάτων - από την πορεία των θεμάτων αυτών.

Στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, βέβαια, τα δύο κύρια λόμπι, το γερμανικό και το αμερικανικό με ισχυρές προσβάσεις στα δύο υπουργικά γραφεί και ειδικά στο γραφείο του «επάνω ορόφου» δεν έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια προώθησης των μεταχειρισμένων Marder-1A3 οι πρώτοι και το Bradley M2 οι δεύτεροι...

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Μέσα στη νύχτα έκλεισε το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και η ThyssenKrupp Marine Systems το θέμα των υποβρυχίων Τype 214, όπως αναφέρουν αποκλειστικές πληροφορίες του defencenet.gr! Mε συνοπτικές – κυριολεκτικά – διαδικασίες και προ του κινδύνου να πτωχεύσουν τα ΕΝΑΕ και να τινχαθεί στον αέρα η συμφωνία με την Abu Dhabi Mar που προβλέπει ότι θα παραληφθούν τα ΕΝΑΕ από την TKMS, εφ'όσον συμφωνηθεί το θέμα των υποβρυχίων. Το πρωί είχαμε έκτακτη συνεδρίαση του Ανώτατου Ναυτικού Συμβουλίου (ΑΝΣ) που σφράγισε την απόφαση της διαπραγμάτευσης κυβέρνησης-ΤKMS-ADM και αμέσως μετά συγκλήθηκε το έκτακτο ΣΑΓΕ.

Αυτή την στιγμή δια περιφοράς «συνεδριάζει» το ΚΥΣΕΑ και κλείνει – σαφώς με όφελος για την TKMS - το θέμα που ταλαιπώρησε τους πάντες και κυρίως το Π.Ν. επί τέσσερα χρόνια.

Λίγο πριν, σήμερα το απόγευμα, μία "διακομματική" - ή υπερκομματική - παρέα, ο γενικός διευθυντής της ΓΔΑΕΕ, Ευάγγελος Βασιλάκος, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Α/ΓΕΝ Δημήτρης Ελευσινιώτης, συγκεντρώθηκαν στο γραφείο του δεύτερου και συνέχαιραν ο ένας το άλλο για την "επιτυχή διαπραγμάτευση"... 

Η φόρμουλα βρέθηκε μετά από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις από προχθές το απόγευμα του Ευάγγελου Βενιζέλου με τον εκτελεστικό πρόεδρο της TKMS Η.C.Atzpodien και τον ισχυρό άνδρα της ADM Ι.Safa. Oι συζητήσεις συνεχίστηκαν και χθες το απόγευμα και κράτησαν μέχρι αργά τη νύχτα. Μάλιστα και σήμερα πρόκειται να συναντηθούν οι τρεις τους, προφανώς για να ανακοινωθεί στους ξένους ότι η συμφωνία εκτελείται κανονικά από ελληνικής πλευράς.

Τα δύο βασικά προβλήματα, το θέμα του πρωτότυπου υποβρυχίου της κλάσης, του S120 ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ και της τροποποίησης της σύμβασης Neptune II που αφορούσε τον εκσυγχρονισμό των υποβρυχίων κλάσης 209/1200. Και τα δύο θέματα έκλεισαν μέσα σε λίγες ώρες ως εξής: Ο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ που αποτελούσε και το μεγάλο «αγκάθι» τελικά … παραλαμβάνεται (!) παρά το γεγονός ότι αποτέλεσε την «πειραματική» βάση ολόκληρης της κλάσης και ξεκίνησε με σοβαρότατα προβλήματα, τα οποία εν συνεχεία βέβαια επιλύθηκαν στην συντριπτική πλειοψηφία τους!

Σε ότι αφορά το Neptune II αποφασίστηκε, όπως πρώτο είχε αποκαλύψει το defencenet.gr, στην θέση των δύο 209/1400 που είχε αποφασιστεί να ναυπηγηθούν αντί του εκσυγχρονισμού των 209/1200, να ναυπηγηθούν δύο νέα Type 214! Σ

Σύνολο για το Πολεμικό Ναυτικό, έξι υποβρύχια Τ.214, μία πανίσχυρη δύναμη ικανή να προκαλέσει μεγάλο «πονοκέφαλο» σε όποιον θα ήθελε να δοκιμάσει την ισχύ της.

Το θέμα είναι πώς το υπουργείο κατέληξε στην απόφαση να παραλάβει τον ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ: Δεν θα τοποθετηθούμε υπέρ ή κατά αυτής της απόφασης, αλλά έτσι όπως είχαν έρθει τα πράγματα ήταν πρακτικά αδύνατο να αποφύγουμε την παραλαβή του, η οποία βέβαια γίνεται υπό όρους. Θα δοκιμαστεί από το Π.Ν. και αν κριθεί ότι δεν έχει πρόβλημα τότε θα ενταχθεί κανονικά στην δύναμη υποβρυχίων, αν όχι, τότε η TKMS και η ADM υποτίθεται ότι δεσμεύτηκαν να … βρουν αγοραστή στο εξωτερικό.

Εξέλιξη η οποία είναι πρακτικά αδύνατον να συμβεί. Άρα ο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ "πειραματικός" ή όχι θα υπηρετήσει κανονικά στο Π.Ν. 

Λέμε ότι έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα δεν μπορούσε ένα γίνει διαφορετικά για δύο βασικούς λόγους: Ο ένας ήταν η διάσταση απόψεων μεταξύ υπουργείου και TKMS. Η τελευταία τον κοστολογούσε σαφώς χαμηλότερα για να δεχθεί να αποδεσμεύσει το Π.Ν. και να πουλήσει σε τρίτη χώρα το υποβρύχιο. Το υπουργείο ήθελε να κοστολογηθεί υψηλότερα ο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ στην αρχική σύμβαση (1,6 δισ. ευρώ η αρχική σύμβαση και με την αναπροσαρμογή φτάνει τα 2,1 για τα τέσσερα Τ.214).

Περίπου 380 εκατ. λέγεται (το συγκεκριμένο στοιχείο το μεταφέρουμε με επιφύλαξη γιατί δεν το έχουμε διασταυρώσει) ότι ήθελε το ΥΠΕΘΑ για να «διώξει» τον ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ και η TKMS το κοστολογούσε σημαντικά χαμηλότερα για να δεχθεί να σπάσει η σύμβαση. Το αδιέξοδο οδηγούσε τα ΕΝΑΕ στο κλείσιμο, την υπόθεση στην διαιτησία (ξεκινούσε στις 15 Μαρτίου) και το Π.Ν. χωρίς υποβρύχια. Συν το ότι ναυαγούσε η αγοραπωλησία στην ADM.

Έτσι, περίπου θέλοντας και μη, το υπουργείο «κατάπιε» τον ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ…
 

Χθες το απόγευμα κλήθηκε στο υπουργείο η επιτροπή που είχε «κόψει» αρχικά τον ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ.

Συζητήθηκε το θέμα μαζί τους επί πολλή ώρα. Οι ίδιοι είχαν μεταβεί να καταγράψουν και τα αποτελέσματα των διορθωτικών επεμβάσεων που είχαν γίνει στο υποβρύχιο. Έμειναν μέχρι τη 01:00 τα ξημερώματα και μετά από λίγες ώρες ξαναπήγαν, όπως και όλη η ηγεσία του Π.Ν. στο Επιτελείο. Η πολιτική ηγεσία πήρε το τυπικό «πράσινο» φως από το Ναυτικό και έδωσε έγκριση για ΑΝΣ και ΣΑΓΕ με το περιεχόμενο που παραθέσαμε ανωτέρω.

Τώρα σε ότι αφορά το οικονομικό μέρος, η συνολική επιβάρυνση για την ελληνική πλευρά σε σχέση με αυτά που είχαν αποφασιστεί αρχικά (επιστροφή του ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, ναυπήγηση δύο 209/1400) ανέρχεται στο ποσό των 1,35 δισ. ευρώ τουλάχιστον!

Πιο συγκεκριμένα η σύμβαση Neptune II ήταν κόστους, 820 εκατ. ευρώ. Εκτελέστηκε το ένα τρίτο αυτής (εκσυγχρονισμός του S118 ΩΚΕΑΝΟΣ) και απομένουν περί τα 530 εκατ. ευρώ (το πρώτο κοστολογείται και ως πιλοτικό πρόγραμμα, κάτι παραπάνω). Η ναυπήγηση των δύο νέων T.214 θα κοστίσει 500 εκατ. ευρώ επιπλέον.

Άρα έχουμε κάτι παραπάνω από ένα δισ. ευρώ επιβάρυνση. Σε αυτά προστίθενται και τα 380 εκατ. ευρώ που κοστολογούσε το υπουργείο ότι θα «ελάφρυνε» η σύμβαση με την ειστροφή του ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, πράγμα που δεν γίνεται άρα πάμε κατ’ελάχιστον σε συνολική επιβάρυνση 1,35 δισ. ευρώ!

Σε ότι αφορά τις μελλοντικές κινήσεις μόλις ολοκληρωθεί η νέα σύμβαση για τα Τ.214 με τις τροποποιήσεις που θα γίνουν (αυτή την στιγμή δεν υπάρχει σύμβαση αφού έχει καταγγελθεί από τον περασμένο Σεπτέμβριο από την TKMS) θα μεταβιβαστούν τα ΕΝΑΕ στην ADM.

Συμπερασματικά έχουμε μία μεγάλη ήττα του ελληνικού δημοσίου (δεν ευθύνεται πρακτικά για την εξέλιξη αυτή η παρούσα κυβέρνηση από την στιγμή που η TKMS είχε προλάβει να καταγγείλει την σύμβαση και να αποκτήσει το «πάνω χέρι» επί προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά και να αποφύγει την "τιμωρία" της από την προηγούμενη κυβέρνηση για όσα πρωτοφανή συνέβησαν κατά την εκτέλεση του προγράμματος), αλλά ανακύπτουν τεράστιες ευθύνες για τον χειρισμό της υπόθεσης από την προηγούμενη πολιτική ηγεσία που δεν είχε καταγγείλει την σύμβαση όταν μπορούσε.

Εδώ να διευκρινίσουμε ότι ούτε η TKMS έχει κάποια αντικειμενική ευθύνη για την όλη εξέλιξη, αφού αγόρασε την HDW που ναυπηγούσε τα υποβρύχια όταν το πρώτο 214 με τα τεράστια προβλήματα είχε ήδη ναυπηγηθεί. Απλώς μαζί με την HDW, αγόρασε και το "βάσανο" που λεγόταν ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ.

Έτσι, οι ρήτρες των 400 εκατ. ευρώ έμειναν για πάντα "θαμμένες" στα συρτάρια του γραφείου του Ευάγγελου Βασιλάκου. Εις υγείαν των Ελλήνων πολιτών που σήμερα καλούνται να πληρώσουν (και αυτή...) την ακανατόητη συμπεριφορά της προηγούμενης πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ. Αλλά και της κυβέρνησης Σημίτη που έφτιαξε την τραγική σύμβαση προμήθειας των 214...

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Αναφορά-«φωτιά» σε ότι αφορά το πρόγραμμα των μεταφορικών αεροσκαφών C-27J Spartan της Πολεμικής Αεροπορίας υποβλήθηκε από την ΓΔΑΕΕ στον υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο. Το πρόγραμμα αντιμετωπίζει μείζονα προβλήματα κυρίως λόγω των προβλημάτων στεγανότητας(!) των αεροσκαφών το οποίο είναι ικανό να δημιουργήσει ακόμα και θέμα ασφάλειας σε πτήση ρουτίνας. Σύμφωνα με την εισήγηση της ΓΔΑΕΕ «Η διαθεσιμότητα των αεροσκαφών είναι εξαιρετικά χαμηλή και η κατασκευάστρια εταιρεία (σ.σ. Alenia) κωλυσιεργεί στην επίλυση των προβλημάτων".

Μέχρι στιγμής έχουν παραληφθεί οκτώ από τα δώδεκα αεροσκάφη παρά το γεγονός ότι έχουν παρέλθει επτά χρόνια από την υπογραφή της σύμβασης και οι παραδόσεις των υπολοίπων έχουν «παγώσει» όμως παγώνει το νερό που εισέρχεται από τις θύρες του αεροσκάφους! Σε ότι αφορά την διαθεσιμότητα μόνο δυο έως τρία να είναι συνεχώς διαθέσιμα (μέγιστο ποσοστό 40%). Σημειώνεται ότι οι παραδόσεις έχουν διακοπεί προ διετίας χωρίς μέχρι σήμερα να έχει επιτευχθεί κάποιαοριστική λύση παρά τα προσπάθειες της εταιρείας.

Στην 354 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών στην Ελευσίνα «τραβάνε τα μαλλιά τους» από το γεγονός ότι έχουν τα πλέον σύγχρονα μεταφορικά αεροσκάφη με τόσο χαμηλή διαθεσιμότητα. Αναφέρουμε ότι προ μηνών (για ευνόητους λόγους αποφεύγουμε να δώσουμε τη νυν διαθεσιμότητα) η μέση εβδομαδιαία διαθεσιμότητα ήταν 37,5% και κάποιες ημέρες  έπεφτε στο 25%.

Στην αναφορά της η ΓΔΑΕΕ αναφέρει ότι «Τα μεταφορικά αεροσκάφη μέσης ικανότητας C-27 αποτελούν ένα απαραίτητο επιχειρησιακό μέσο για την Πολεμική Αεροπορία, η ολοκλήρωσης της προμήθειας των οποίων όμως συναντά μεγάλα προβλήματα. (...) Η ΓΔΑΕΕ εκτός της επιβολής υψηλότατων ποινικών ρητρών για τα πρώτα οκτώ παραληφθέντε αεροσκάφη έχει προτείνει στην εταιρεία διάφορες προτάσεις που όλες συνδέονται με την αμεση επίλυση του θέματος της διαθεσιμότητας. Έχουμε καταστήσει σαφές στην εταιρεία ότι όσο καθυστερεί στην επίλυση του προβλήματος της διαθεσιμότητας, τόσο υψηλότερες θα είναι οι ρήτρες που θα της επιβληθούν»!

Έτσι εκκρεμεί ακόμα και η διαδικασία προκαταρκτικής αποδοχής του ένατου κατά σειρά ελληνικού C-27J, το οποίο θα είναι και το πρώτο από τα τέσσερα (ένατο, δέκατο, ενδέκατο και δωδέκατο) που θα είναι εξοπλισμένο με το σύστημα λήψης καυσίμου εν πτήσει IFRRS (In Flight Refueling Receiver System). Λόγω της ενσωμάτωσης του συστήματος αυτού, η διαδικασία αποδοχής του συγκεκριμένου αεροσκάφους θα είναι πιο χρονοβόρο και περίπλοκη. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η Π.Α. στερείται την δυνατότητα εκτέλεσης στρατηγικών non-stop αερομεταφορών την οποία προσδοκούσε να αποκτήσει με την προμήθεια των εν λόγω αεροσκαφών.

Υποτίθεται ότι τα τρία τελευταία ελληνικά C-27J θα παραδίδονταν στην ελληνική Πολεμική Αεροπορία μέσα στο 2008. Το δικαίωμα άσκησης προαίρεσης (option) που έχει η ελληνική πλευρά για την προμήθεια τριών ακόμη αεροπλάνων του ίδιου τύπου, φυσικά δεν ασκήθηκε ποτέ λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει το αεροσκάφος. 

Τελευταία εφαρμόζεται στην 354Μ ένα νέο σύστημα στεγανοποίησης του αεροσκάφους το οποίο «υπόσχεται» λύση του προβλήματος.

Τον Ιανουάριο του 2003, η εμπορική κοινοπραξία Lockheed Martin-Alenia (οι Αμερικανοί συνεργάστηκαν με την Alenia για την προώθηση του αεροσκάφους στην ελληνική αγορά) έλαβε την πρώτη εξαγωγική παραγγελία για 12 μεταφορικά αεροσκάφη C-27J Spartan από την ελληνική πολεμική αεροπορία, ολοκληρώνοντας το πρόγραμμα προμήθειας για το νέο μέσο μεταφορικό αεροσκάφος που εκρεμμούσε από το 1981.
Δύο χρόνια αργότερα, στις 22 Μαρτίου 2005, το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας ανακοίνωσε ότι στις εγκαταστάσεις της εταιρίας Alenia Aeronautica στο Cassele του Τορίνο έγινε η παρουσίαση του πρώτου ελληνικού αεροσκάφους.

Επίσης το 2005 (στις 3 Ιανουαρίου 2005) επανασυγκροτήθηκε η 354 Μ.Τ.Μ. "Πήγασος", η οποία είχε διακόψει το επιχειρησιακό της έργο στα τέλη της δεκαετίας του '70. Στην 354 Μ.Τ.Μ. άνηκαν τα θρυλικά Noratlas, που εκτέλεσαν την αποστολή "Νίκη" στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974. Η μοίρα επανασυστάθηκε και έχει βάση την Ελευσίνα, ενώ τα C-27J Spartan θα φέρουν μονόχρωμη γκρι παραλλαγή.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Διαστάσεις (μήκος / ύψος / εκπέτασμα) 22,7μ / 9,7μ / 28,7μ
Φορτίο (μέγιστο) 11.500 κιλά
Βάρος (μέγιστο) 30.000 κιλά
Βάρος καυσίμου (μέγιστο) 12.300 λίτρα
Εμβέλεια 1.050 ν.μ.
Μέγιστη ταχύτητα  300 κόμβοι
Κινητήρες 2 x ΑΕ-2100d3 ισχύος 5000 shp
2 εξάφυλλες έλικες

Το C-27J Spartan Tactical Transport Aircraft πρωτοεμφανίστηκε το 1997 και ενσωματώνει το ίδιο σύστημα προώθησης και τα ηλεκτρονικά του C-130J Hercules. Το αεροσκάφος αναπτύχθηκε από την Lockheed Martin Alenia Tactical Transport Systems (LMATTS), μία κοινή επιχείρηση των Lockheed Martin και Alenia Aerospazio. Η κατασκευή του αεροσκάφους βασίστηκε στην άτρακτο του μέσου μεταφορικού αεροσκάφους G222 (της πρώην Αeritalia τις δεκαετίες του '70 και '80 και νυν Alenia), παρέχοντας όμως ριζική αναβάθμιση επιχειρησιακών ικανοτήτων και πτητικών χαρακτηριστικών.

Βασικός άξονας του σχεδίου υπήρξε η ενσωμάτωση στο G222 μέρους της τεχνολογίας που η Lockheed Martin ανέπτυξε και ολοκλήρωσε στο πρόγραμμα του C-130J, που αποτελεί το νεότερο και πλέον ικανό μέλος της οικογένειας μεταφορικών αεροσκαφών Hercules. Πιο συγκεκριμένα, τα συστήματα που υιοθετήθηκαν στο C-27J αφορούν στο σύστημα πρόωσης, στον ηλεκτρονικό εξοπλισμό, καθώς και στη διαμόρφωση/εξοπλισμό του θαλάμου διακυβέρνησης (Cockpit). Συνολικά, η φάση πλήρους ανάπτυξης του προγράμματος ολοκληρώθηκε σε διάστημα 48 μηνών και το Σεπτέμβριο του 1999 το πρώτο από τα τρία πρωτότυπα C-27J πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση.

Ο θάλαμος διακυβέρνησης υιοθετεί πλήρως ψηφιακό cockpit (glass cockpit) με 5 έγχρωμες οθόνες LCD πολλαπλών λειτουργιών στον κεντρικό πίνακα οργάνων, εκ των οποίων οι δύο εμπρός από κάθε χειριστή, ενώ η πέμπτη καταλαμβάνει το χώρο του κεντρικού μέρους του πίνακα αυτού. Οι οθόνες αυτές έχουν τη δυνατότητα πλήρους εναλλαξιμότητας μεταξύ τους όσον αφορά στις πληροφορίες/παραμέτρους που προβάλλουν στους χειριστές, καλύπτοντας τους τομείς τόσο της ναυτιλίας όσο και της ίδιας της επιχειρησιακής αποστολής.

Ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός συμπληρώνεται από διπλό, ψηφιακό αυτόματο πιλότο και έγχρωμο ραντάρ χαμηλής ισχύος (LPCR) τύπου APN241 με λειτουργίες χαρτογράφησης ακριβείας, ανίχνευσης καιρού, καθώς και φαινομένων Wind Shear.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι οι δυνατότητες του ραντάρ, συνδυαζόμενες με τα συστήματα ναυτιλίας του αεροσκάφους και με διόπτρες νυχτερινές όρασης, επιτρέπουν στους χρήστες του C-27J ρίψεις ακριβείας για εφόδια και αλεξιπτωτιστές, ακόμη και σε συνθήκες μειωμένης ορατότητας και φωτός. Τέλος, ο θάλαμος διακυβέρνησης του C-27J είναι πλήρως συμβατός με συστήματα υποβοήθησης νυχτερινής όρασης (Night Vision Goggles) τρίτης γενιάς, όπως οι διόπτρες AN/AVS-9, με τις οποίες επιχειρούν επίσης οι χειριστές των ελληνικών F-16 Block 52+.

Σε αποστολές μεταφοράς εξοπλισμού η καμπίνα του C-27J μπορεί να φιλοξενήσει 2 οχήματα HMMWV ή 1 Panhard AML-90 ή εναλλακτικά 2 Panhard M3, 3 πυροβόλα Howitzer των 105 χιλ. ή ακόμη και ένα ελικόπτερο Bell 206 με ορισμένες τροποποιήσεις (αφαίρεση των στροφείων, του κυρίως ιστού και του κάθετου ουραίου πτερώματος). Επίσης, μπορεί να φιλοξενήσει μεγάλη ποικιλία αεροκινητήρων επί τυπικών κλινών, όπως δύο κινητήρες αεροσκαφών F-16, Mirage 2000 και C-130, και τρεις κινητήρες EJ200 του Eurofighter.

Σε αποστολές μεταφοράς στρατευμάτων το Spartan δύναται να μεταφέρει μέχρι και 46 στρατιώτες, ενώ σε ρόλο ρίψης αλεξιπτωτιστών το μεταφερόμενο δυναμικό φτάνει τους 36 άνδρες. Σε αποστολές αεροδιακομιδών και μεταφοράς τραυματιών φιλοξενεί 36 άτομα σε φορεία (3 σειρές των 12 φορείων) μαζί με 6 καθήμενα άτομα ως νοσηλευτικό προσωπικό.

Στους δυνατούς συνδυασμούς μεταφοράς και ρίψης κιβωτιοποιημένων φορτίων περιλαμβάνονται 3 παλέτες HCU-6/E (διαστάσεων 108x88x81 ιντσών) και μία παλέτα HCU-12/E (διαστάσεων 54x88x81 ιντσών) ή εναλλακτικά 7 παλέτες HCU-12/E ή τέλος 12 τυποποιημένα πακέτα Α22 CDS.

Oι δύο στροβιλοελικοφόροι κινητήρες τύπου ROLLS-ROYCE AE 2100D2 είναι βαθμονομημένοι στους 4637 ίππους για απογείωση και εξωτερική θερμοκρασία μέχρι τους 39,4 βαθμούς Κελσίου. Οι κινητήρες αυτοί οδηγούν ισάριθμες εξαπτέρυγες έλικες DOWTY R-391-F/10, καθεμία εκ των οποίων έχει διάμετρο 4,11 μέτρα, είναι κατασκευασμένη εξ' ολοκλήρου από συνθετικά υλικά και έχει δυνατότητα αυτόματης πτέρωσης.

Συνολικά το σύστημα πρόωσης χαρακτηρίζεται από υψηλή αξιοπιστία, "απλή" συντήρηση, χαμηλά εσωτερικά και εξωτερικά επίπεδα παραγόμενου θορύβου, χαμηλή ειδική κατανάλωση καυσίμου και πολύ καλές επιδόσεις σε συνθήκες υψηλών θερμοκρασιών-μεγάλου υψομέτρου (Hot and High), ενώ σημαντικό είναι το γεγονός ότι επιδεικνύει ομαλή λειτουργία σε όλα τα στοιχεία και σε κάθε είδους καιρικές συνθήκες.

Το αεροσκάφος έχει ικανότητα επιτάχυνσης/επιβράδυνσης της τάξης των 2 κόμβων/δευτερόλεπτο, περιστροφής κατά το διαμήκη άξονα του αεροσκάφους (roll rate) της τάξης των 45 μοιρών/δευτερόλεπτο, μέγιστου δομικού ορίου ελιγμών της τάξης των 3,5g, μειούμενο σε 2,5 g για παρατεταμένες κλειστές στροφές (ακτίνα στροφής μόλις 500 μέτρα) με ταχύτητα 180 μιλίων (η οποία και αποτελεί τη μέγιστη επιτρεπτή ταχύτητα για την ανάπτυξη της ράμπας φόρτωσης εν πτήσει).

Παραμένοντας στον τομέα της επιβιωσιμότητας, το C-27J φέρει προβλέψεις που αφορούν στην εγκατάσταση ολοκληρωμένου συστήματος αυτοπροστασίας (RWR, MAW, LWR, DIRC, chaff & flares), αν και τα ελληνικά Spartan δεν φέρουν προεγκατεστημένο κάποιο τέτοιο σύστημα.

Ας ελπίζουμε ότι κι αυτό το "γεφύρι της Άρτας" στα ελληνικό εξοπλιτικό πρόγραμμα θα ολοκληρωθεί σύντομα...

(C) ΓΕΑ

Ήδη έχει ενημερώσει την Πολεμική Αεροπορία που είναι και ο μεγαλύτερος χρήστης του συστήματος ( 38 ΜΠΠ και 5 το Π.Ν.) αν ενδιαφέρεται να παραλάβει η Αεροπορία τις 17 μονάδες που αποσύρει, αλλά μάλλον η απάντηση θα είναι αρνητική, αφού και η Π.Α. λόγω της έλλειψης διασύνδεσης των πυροβόλων με τα λοιπά αντιαεροπορικά της μέσα δεν βλέπει κάποια ουσιαστική χρησιμότητα στο όπλο. Και όμως θα μπορουσε να χρησιμοποιηθεί σε μία μεγάλη ποικιλία ρόλων, ακόμα και ως ανταποβατικό.

Οπωσδήποτε εντυπωσιάζει η τόσο σύντομη απόσυρσή του (πρόκειται για ένα σύστημα ολοκαίνουριο, αφού οι παραδόσεις ολοκληρώθηκαν πριν από 13 χρόνια μόλις) ενός όπλου που σίγουρα έχει ακόμα πολλά να προσφέρει.

Διαθέτει ένα στοιχειώδες σκοπευτικό σύστημα της FERRANTI, ενώ έχει ταχυβολία ανά κάνη 720 - 850 βλήματα / λεπτό και δραστικό βεληνεκές 3,5 χλμ. Δηλαδή οι επιδόσεις του είναι πολύ ανώτερες από τα Rheinmetall RH202 των 20 χλστ ή το ZU-23.

Το σύστημα παραγγέλθηκε στην τότε ΕΒΟ τον Αύγουστο του 1993 και η παραγγελία αφορούσε 60 ΜΠΠ με option για άλλες 30. Φυσικά ούτε λόγος για υλοποίηση της option. Το ARTEMIS-30 ήταν το μεγάλο πρόγραμμα της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας και αυτό που θα μπορούσε να αλλάξει την ροή των πραγμάτων σε αυτήν.

Οι υπεύθυνοι της ΕΒΟ είχαν αντιληφθεί ότι με την χρήση διαφόρων υποσυστημάτων από εταιρείες όπως η Siemens, η Philips κλπ θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα οπλικό σύστημα ανάλογο με το Skyguard («Βέλος») που είχε προμηθευτεί η Π.Α. στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Το μόνο που κατάφερε ήταν να φτάσουμε στην σύμβαση του 1993. Αλλά και τότε θα μπορούσε το σύστημα να αποτελέσει κρίσιμο όπλο, αν οι Ε.Δ. και ειδικά η Π.. κατάφερναν να το διασυνδέσουν με τα υπάρχοντα συστήματα.

(C) ΓΕΑ

Υπήρξε πρόταση για διασύνδεση του A-30 με το «Βέλος», έγινε η σχετική δοκιμή, πέτυχε απόλυτα, η κατασκευάστρια εταιρεία του «Βέλος» η ελβετική Oerliκon πρότεινε να αναλάβει το έργο και ως αντιστάθμισμα έδινε την ανάπτυξη πυρομαχικών AHEAD των 30 χλστ. ανάλογα με αυτά των 35 xλστ. που έχει ήδη συμφωνήσει με τα ΕΑΣ και παράγει στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού του «Βέλος», αλλά η πρόταση δεν προχώρησε ποτέ.

Το ίδιο ακριβώς όπλο, δηλαδή το κέντρο ελέγχου πυρός και το ραντάρ του Skyguard με τις δίδυμες μονάδες πυρός 30 mm Mauser MK 30-1 του Α-30 χρησιμοποιείται από την Ταϋλάνδη (Αrrow), ενώ υπολογίζεται ότι διεθνώς υπάρχουν τουλάχιοστον 15 κράτη που θα μπορούσαν να ενδιεφερθούν για την συνδυασμό.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr